یافتن تندیس نادری از ونوس در شهر باستانی

به گزارش هریتیج دیلی، محققان باستان‌شناسی طی کاوش‌های اخیر در یک سکونتگاه رومی واقع در مجارستان، مجسمه‌ای کوچک از ونوس را یافته‌اند که به‌عنوان نخستین شاهد مذهبی شناخته‌شده در این منطقه محسوب می‌شود. علاوه بر این تندیس، اشیای مختلفی نظیر سکه‌ها، ابزارهای آهنی، سنجاق‌های لباس و سایر اقلام، به‌دست آمده که نمای دقیقی از زندگی روزمره ساکنان این سایت باستانی ارائه می‌دهد.

فصل ۲۰۲۶ تحقیقات باستان‌شناسی در محوطه پیلیش‌سنت‌ایوان–جنگل هارش، به‌عنوان چهارمین مرحله از مطالعه یک «ویکوس» رومی اجرا شد. ویکوس به مجموعه‌ای از سکونتگاه‌ها یا روستاهای شکل‌گرفته در دوران روم اشاره دارد.

رهبری این پروژه برعهده بنسه سیمون از گروه باستان‌شناسی دانشگاه ال‌ته بود و همچنین دانشجویان باستان‌شناسی، کارکنان شرکت Archeovertex و تعدادی از داوطلبان انجمن تاریخ محلی پیلیش‌سنت‌ایوان، مرکز بازدید کنندگان پیلیش و انجمن باستان‌شناسی اجتماعی در این کار همراهی داشتند.

هدف اصلی این فصل، تعیین مرزهای ساختمان‌هایی بود که پیش‌تر در منطقه اطراف چشمه هارشاس شناسایی شده بودند. همچنین باستان‌شناسان کوشش کردند تا کاربری این ساختمان‌ها و نقش آن‌ها در تکامل سکونتگاه را به‌خوبی تحلیل کنند.

بالاترین یافته این فصل، مجسمه سربی ونوس از نوع «ونوس پودیکا» بود که در حین کاوش با فلزیاب کشف گردید. ونوس در اساطیر روم باستان به‌عنوان الهه عشق و زیبایی شناخته می‌شود و نمونه‌های پودیکا او نشان‌دهنده حالتی است که در آن با دست‌ها قسمت‌هایی از اندام خود را پوشانده است.

اهمیت این یافته محدود به مضمون تندیس نیست؛ محققان بر این باورند که این اشیاء، اولین نمونه مذهبی شناخته‌شده‌ای هستند که در حیطه ویکوس پیلیش‌سنت‌ایوان کشف شده‌اند. بنابراین، این تندیس می‌تواند سرنخ‌های جدیدی از باورهای مذهبی و حضور آیین‌های رومی در زندگی روزمره ساکنان این محوطه به‌دست دهد.

در کنار این تندیس، محققان قطعه‌ای از آینه برنزی با پوشش سربی، ابزارهای آهنی، فیبولا یا سنجاق‌های رومی برای بستن لباس و چندین سکه نیز پیدا کردند. این مجموعه از اشیا نشان‌دهنده تنوع فعالیت‌های روزمره ساکنان محوطه بوده و هنوز بسیاری از جنبه‌های زندگی آنان در انتظار کشف است.

کاوش در قسمت مسکونی محوطه و فضای شمالی ساختمانی با نام «ساختمان E» نیز نتایج قابل‌توجهی را به همراه داشته است.

در این ناحیه، باستان‌شناسان به سطحی سنگ‌فرش‌شده برخورد کردند که شباهت زیادی به سطوح موجود در اطراف خانه‌های باستانی پیشین دارد. پژوهشگران این احتمال را می‌دهند که این فضا با فعالیت‌های اقتصادی یا امور روزمره ساکنان مرتبط باشد.

در بخش شمالی ناحیه کاوش، لایه‌ای بکر از آوار شناسایی شد. مقدار زیادی سفال در این لایه وجود داشته و برخی از ظروف به‌طور کامل حفظ شده‌اند.

یکی از یافته‌های جالب توجه این منطقه، یک جفت انبر آهنی سالم می‌باشد. قرارگیری این ابزار در کنار ظروف سفالی به باستان‌شناسان در فهم بهتر کاربری ساختمان و نوع فعالیت‌هایی که در آن صورت می‌گرفت، یاری می‌رساند.

اکنون پژوهشگران امیدوارند که بررسی مجموعه سفال‌ها، ابزارها و دیگر یافته‌های به‌دست‌آمده در این قسمت اطلاعات بیشتری درباره فعالیت‌ها و روش زندگی ساکنان این سکونتگاه بروشند.

فصل میدانی ۲۰۲۶ در پیلیش‌سنت‌ایوان به پایان رسیده، اما تحلیل و بررسی یافته‌ها ادامه دارد. باستان‌شناسان نیاز دارند که داده‌های به‌دست‌آمده از ساختمان‌ها و اشیای کاوش‌شده را به همراه نتایج فصل‌های قبلی در کنار هم قرار دهند تا درک جامع‌تری از شکل‌گیری و گسترش این سکونتگاه به‌دست آورند.

بسیاری از پرسش‌های مرتبط با کاربری ساختمان‌های مختلف، سازماندهی ویکوس و هویت ساکنان آن هنوز بی‌پاسخ مانده است. پژوهشگران امیدوارند که سال آینده دوباره به پیلیش‌سنت‌ایوان برگردند و با ادامه کاوش‌ها، اطلاعات بیشتری درباره زندگی در این سکونتگاه رومی حاصل کنند.