بر اساس گزارش ایسنا، این طرح پژوهشی تحت عنوان "ارزیابی میوفونا به‌عنوان شاخص زیستی بالقوه از تغییرات جوامع کفزی در دریای خزر" تحت نظارت دکتر مهرشاد طاهری، عضو هیئت علمی این پژوهشگاه، و با همکاری مؤسسه اقیانوس‌شناسی شیرشوف آکادمی علوم روسیه در حال اجراست.

در بخش ایجاد زیستگاه‌های مصنوعی این طرح، ۲۰ سازه چوبی که صفحات بتنی را حمل می‌کنند، طراحی و در چهار ایستگاه نور، سی‌سنگان، خیرود و نوشهر، در عمق حدود یک متری آب نصب شده‌اند. هدف از ساخت این سازه‌ها، فراهم آوردن بستری سخت و پایدار برای اتصال ماکروجلبک‌ها و استقرار بی‌مهرگان است و به گونه‌ای طراحی شده‌اند که کمترین تأثیر را بر محیط دریایی بگذارند.

پژوهش‌های صورت گرفته در تابستان ۱۴۰۵ نشان دهنده این واقعیت است که در برخی از این سازه‌ها، صفحات بتنی با ماکروجلبک‌ها و شناخت حیوانات پوشانده شده‌اند. محققین با نمونه‌برداری از این صفحات در حال تحلیل میزان استقرار و تنوع موجودات و مقایسه این داده‌ها با زیستگاه‌های طبیعی و مصنوعی موجود در سواحل هستند.

اهمیت این موضوع به دلیل محدودیت پراکندگی بسترهای سنگی طبیعی در سواحل جنوبی خزر و بیرون آمدن سنگ‌ها و سازه‌های قدیمی از آب به خاطر عقب‌نشینی آب، نمایان می‌شود. این بسترها به عنوان محل استقرار ماکروجلبک‌ها و زیستگاه گروهی از موجودات کفزی عمل می‌کنند و در تأمین خوراک و پناهگاه برای موجودات کوچک‌تر، مانند بچه‌ماهیان و سخت‌پوستان، نقش مهمی ایفا می‌کنند.

در عین حال، پژوهشگران در حال مطالعه وضعیت جوامع کفزی در سواحل جنوبی خزر هستند. در این بخش، نمونه‌برداری از میوفونا، ماکروبنتوزها، ماکروجلبک‌ها و رسوبات در ایستگاه‌هایی از سه استان گلستان، مازندران و گیلان انجام شده تا تفاوت‌های میان زیستگاه‌های سنگی و شنی و تغییرات جوامع کفزی سنجیده شود.

به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه ملی اقیانوس‌شناسی و علوم جوی، طبق برنامه پژوهش، در مراحل بعدی، نمونه‌های زیستی شمارش و شناسایی می‌شوند و دومین مرحله نمونه‌برداری نیز در میانه پاییز صورت خواهد گرفت. نتایج این مطالعات می‌تواند به ارزیابی توان زیستگاه‌های مصنوعی در حمایت از تنوع زیستی و تقویت زنجیره غذایی در سواحل جنوبی دریای خزر یاری رساند.