طبق گزارش خبرآنلاین، اسپیس‌ایکس موشک استارشیپ را با هدف حمل محموله‌های سنگین به مدار زمین و در آینده‌ای نه چندان دور برای عملیات‌های مرتبط با ماه و مریخ طراحی کرده است.

قدرت نجومی استارشیپ

بوستر سوپر هوی، قسمت پایینی این سیستم است که در زمان پرتاب، موشک را از سطح زمین به پرواز در می‌آورد.

این بوستر به ۳۳ موتور رپتور مجهز بوده و به‌تنهایی در هنگام جدایی از زمین ممکن است حدود ۸۰.۵ مگانیوتن نیروی رانش را فراهم کند.

برای درک بهتری از این اعداد، نیروی رانش موشک‌های بزرگ دیگر در زمان شروع پرواز به‌صورت زیر آمده است:

  • استارشیپ: ۸۰.۵ مگانیوتن
  • N1 شوروی: تقریباً ۴۵ مگانیوتن
  • SLS ناسا: نزدیک به ۳۹ مگانیوتن
  • ساترن ۵: حدود ۳۴ مگانیوتن

با بررسی این داده‌ها درباره یکی از قدرتمندترین موشک‌های تاریخ، مشخص می‌شود که استارشیپ نسبت به دیگر رقبا از حیث نیروی رانش در زمان برخاستن، بی‌رقیب است.

غول ۱۲۴ متری اسپیس‌ایکس

ارتفاع استارشیپ به حدود ۱۲۴ متر می‌رسد. این سیستم شامل دو بخش اصلی است: بوستر سوپر هوی در قسمت پایین و فضاپیمای استارشیپ در بالای آن.

پس از جدایی، بوستر سوپر هوی قرار نیست مشابه بیشتر بوسترهای معمولی به دور انداخته شود. یکی از اهداف کلیدی اسپیس‌ایکس این است که هر دو قسمت دوباره قابل استفاده شوند.

این رویکرد تفاوت قابل توجهی با موشک‌هایی مانند ساترن دارد. قسمت‌های اصلی در ساترن ۵ پس از هر پرتاب از بین می‌رفتند، ولی اسپیس‌ایکس در تلاش است تا استارشیپ را به یک سیستم کاملاً قابل بازگشت و استفاده مجدد تبدیل کند.

چرا استارشیپ به این میزان توانایی دارد؟

ابعاد و وزن استارشیپ از جمله دلایل اصلی نیاز آن به چنین نیروی رانشی است. این موشک باید بتواند وزن سنگین خود به همراه سوخت لازم برای ادامه پرواز را از سطح زمین بلند کند.

اما داشتن نیروی رانش بیشتر به خودی خود به معنای موفقیت یک موشک نیست. یک سیستم فضایی باید توانایی به‌عمل‌آوری محموله را در مدار، اجرای صحیح مرحله‌های مختلف پرواز و در صورت نیاز، بازگشت به زمین را هم داشته باشد.

به همین دلیل، ارزیابی موفقیت استارشیپ فقط به رکورد نیروی رانش محدود نمی‌شود.

اسپیس‌ایکس این موشک را برای مأموریت‌های فراتر از مدار زمین طراحی کرده است و قصد دارد از نسخه‌های آینده آن برای انتقال انسان‌ها و محموله‌ها به ماه و در نهایت به مریخ بهره‌برداری کند.

ناسا نیز برای مأموریت‌های آتی خود در طرح آرتمیس به ورژن‌هایی از استارشیپ به‌عنوان فرودگر ماه اتکا کرده است. البته این هدف هنوز به معنی آماده بودن استارشیپ برای عملیات‌های منظم بر روی ماه نیست و این سیستم همچنان در مرحله توسعه و آزمایش قرار دارد.

منبع: BGR

۵۸۵۸