از اواخر دهه نود شمسی تا همین سه فصل پیش که پرسپولیس عنوان قهرمانی لیگ برتر را از آن خود کرد، تیم‌های استقلال، تراکتور و سپاهان به‌عنوان مدعیان همیشگی قهرمانی در یک ائتلاف نانوشته با مواضع هماهنگ در برابر پرسپولیس عمل می‌کردند؛ این اقدامات از زمانی آغاز شد که پرچم ژاپن به ورزشگاه آورده شد و با تبریک قهرمانی به آبی‌ها در فصلی که پرسپولیس با گل گولسیانی به قهرمانی رسید، ادامه یافت.

عهد اخوت این سه تیم با قهرمانی‌های پیاپی قرمزها به‌تدریج محکم‌تر شد، به‌طوری که وقتی آن‌ها در ملاقات با یکدیگر از تصمیمات داوری متضرر می‌شدند، نه تنها به داوری و یکدیگر کاری نداشتند، بلکه مشکلات داوری به نفع پرسپولیس به‌طرز قابل‌توجهی بزرگ‌نمایی می‌شد! به‌عنوان مثال، در فصل ۹۹-۹۸، پیش از اینکه آبی‌ها با سرمربیگری استراماچونی در صدر جدول قرار گیرند، داور در مسابقه سپاهان برابر استقلال، هند واضح کیروش استنلی را به‌عنوان پنالتی تشخیص نداد و این‌گونه دو امتیاز از دست آبی‌ها رفت، اما تماشاگران استقلال این سوت اشتباه داوری را همانند اشتباهات به نفع قرمزها، به‌انتقاد نگرفتند.

سه فصل پیش نیز در دیدار رفت استقلال با طلایی‌پوشان اصفهان، اگر داور آن پنالتی نامناسب را علیه آبی‌ها اعلام نمی‌کرد، با وجود گل آفساید پرسپولیس، تیم نکونام می‌توانست قهرمان شود، اما طرفداران استقلال فقط به گل آفساید پرسپولیس توجه کردند و آن پنالتی را فراموش کردند. اما در پایان فصل نیمه‌تمام سال گذشته، مسئله سهمیه آسیایی و تعیین قهرمان، این ائتلاف قبلی را زیر سؤال برد و به‌نظر می‌رسد که یک اتحاد جدید را شکل داده است.

درخواست تاجرنیا برای اعطای جام قهرمانی به این تیم، مواضع رقبای اصلی آن‌ها را بیش از پیش به هم نزدیک کرده است؛ پس از بیانیه‌های هماهنگ پرسپولیس، تراکتور و سپاهان در مخالفت با قهرمان شدن استقلال، روشن شد که نه تنها آن ائتلاف سه در برابر یک گذشته، دائمی بوده و نه همگرایی فعلی این سه باشگاه، ابدی خواهد بود. تنها عاملی که رقبای قدیمی را به هم نزدیک یا از هم دور می‌کند، منافع individuals در ارتباط با عضویت در چنین ائتلاف‌های شکننده است!

عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد

شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی نیز می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.