نگاهی به بهترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰؛ از کادیلاک الدورادو تا بی ام و سری ۸

کاپوت‌های بلند، فضای داخلی بسیار لوکس و موتورهای قدرتمند، به این کوپه‌ها ظاهری فوق‌العاده و حضوری جذاب در خیابان‌ها می‌بخشید، به‌نحوی که آن‌ها به نماد رفاه و تجمل تبدیل شدند. در ادامه این بخش از اخبار خودرو، گجت نیوز به معرفی بهترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی خواهد پرداخت.

6 مورد از بهترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی

دهه ۹۰ میلادی آخرین عصر نورانی کوپه‌های لوکس شخصی بود، زمانی که این خودروها با طراحی متمایز و جذاب خود توانایی جلب توجه خریداران را داشتند. با ورود سال ۲۰۰۰ و روند رو به رشد شاسی‌بلندها، به تدریج جایگاه این کلاس خودرو تحت تأثیر قرار گرفت و بسیاری از رقبای بزرگ آن از عرصه رقابت کنار رفتند.

از این‌رو، می‌توان کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ را به‌عنوان نمایندگان نهایی از دوران شکوه این نوع خودروها دانست. در ادامه، به بررسی بهترین مدل‌های این بخش در همان دوران انتهایی خواهیم پرداخت.

1. بیوک ریویرا (مدل ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹)

مدل‌های بیوک ریویرا که در سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ تولید شدند، از گزینه‌های مقرون‌به‌صرفه اما جذاب برای علاقمندان به محصولات جنرال موتورز بودند. افرادی که از لحاظ مالی نمی‌توانستند به کادیلاک الدورادو دسترسی پیدا کنند و در عین حال تمایلی به انتخاب خودروهای چهاردر نداشتند، می‌توانستند ریویرا را به‌عنوان انتخابی مناسب در نظر بگیرند. این خودرو در زمینه طراحی و مهندسی با الدورادو تفاوت‌های قابل توجهی داشت و سعی در آن داشت تا با هویت مستقل خود در بازار رقابت کند.

بدنه ریویرا در سال ۱۹۹۵ با خطوط منحنی و آیرودینامیک، ظاهری نوین و جذاب داشت که باعث می‌شد در میان کوپه‌های آمریکایی زمان خود به خوبی خود را نشان دهد. این خودرو نیز همانند الدورادو از سیستم انتقال قدرت دیفرانسیل جلو بهره‌برداری می‌کرد، اما به جای موتور هشت سیلندر، مجهز به یک موتور سوپرشارژ ۳.۸ لیتری V6 بود. این پیشرانه قادر به تولید ۲۴۰ اسب بخار قدرت و ۳۸۰ نیوتن‌متر گشتاور بود.

سیستم سوپرشارژر همچنین به موتور این امکان را می‌داد که گشتاور قابل توجهی در اختیار راننده قرار دهد. با وجود طراحی بسیار زیبا و مشخصات فنی قابل قبول، ریویرا نتوانست به فروش مناسبی در بازار دست پیدا کند. آمار فروش آن در سال ۱۹۹۹ به کمتر از ۲ هزار دستگاه رسید و این کاهش قابل توجه نشان داد که سلیقه خریداران در حال دگرگونی است. در نتیجه، بیوک تولید ریویرا را متوقف کرد و به این ترتیب، این خودرو به عنوان آخرین کوپه تاریخ برند بیوک قلمداد شد.

2. کادیلاک الدورادو (مدل ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲)

کادیلاک الدورادو که بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ تولید می‌شد، یکی از بهترین کوپه‌های لوکس آمریکایی دهه ۹۰ به شمار می‌رفت. کادیلاک در اوایل این دهه وارد دوره‌ی جدیدی از پیشرفت‌های فنی و طراحی شد و پس از سال‌ها تولید خودروهایی با طراحی مکعبی، به سمت خطوط نرم‌تر و بدنه با زوایای ملایم‌تر حرکت کرد.

این تغییر طراحی با معرفی موتور شناخته شده نورث‌استار همراه گردید؛ موتور هشت سیلندری که در نسخه الدورادو تورینگ کوپه یا ETC توانایی تولید ۲۹۰ اسب بخار قدرت را داشت. قدرت به چرخ‌های جلو منتقل می‌شد و این امر به الدورادو ETC امکان می‌داد تا در کنار طراحی لوکس، کارایی قوی نیز ارائه دهد. کادیلاک این خودرو را به عنوان نماینده‌ای مدرن برای ورود به دهه جدید معرفی کرد؛ خودرویی که هم از منظر طراحی و هم از نظر میزان فناوری، تصویری نوین از محصولات کادیلاک به نمایش می‌گذاشت.

سیستم تعلیق تطبیقی از دیگر تجهیزات قابل توجه آن بود که با تنظیم شرایط حرکتی، سواری آرام و ملایمی را برای سرنشینان فراهم می‌کرد. اما تغییر استراتژی کادیلاک در ادامه دهه ۹۰، سرنوشت الدورادو را تحت تأثیر قرار داد. معرفی مدل‌های CTS و STS و همچنین استقبال از شاسی‌بلند اسکالید، توجه بازار را از کوپه‌های بزرگ دور ساخت. نهایتاً در سال ۲۰۰۲، هم‌زمان با پنجاهمین سالگرد تولد نام الدورادو، خط تولید این کوپه زیبا پایان یافت.

3. لینکلن مارک VIII (مدل ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸)

لینکلن مارک VIII که در بازه زمانی ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ تولید می‌شد، یکی از مهم‌ترین و شایسته‌ترین کوپه‌های لوکس شخصی آمریکایی در این دهه به حساب می‌آمد. برند لینکلن به‌طور سنتی از مدل‌های کوپه سری مارک به عنوان بستری برای آزمایش و معرفی تکنولوژی‌های جدید استفاده می‌کرد و مارک VIII نیز به‌خوبی این سنت را ادامه داد.

این خودرو از تکنولوژی‌های نوین روشنایی نظیر چراغ‌های جلوی HID بهره‌مند بود که در آن زمان انقلابی محسوب می‌شد. همچنین در قسمت عقب، چراغ‌های نئون یکپارچه به‌کار رفته بود؛ ویژگی‌ای که ظاهر خودرو را متمایز می‌ساخت و از لحاظ فناوری، آن را چند قدم جلوتر از بسیاری از رقابت‌کنندگان هم‌زمان قرار می‌داد. نیروی مارک VIII از طریق پیشرانه ۴.۶ لیتری V8 آلومینیومی سری ماژولار تأمین می‌شد. این موتور قدرتی معادل ۲۹۰ اسب بخار و ۴۰۰ نیوتن‌متر گشتاور را تولید می‌کرد که برای یک کوپه بزرگ و لوکس، عملکرد چشم‌گیری بود.

یکی از ویژگی‌های برجسته تبلیغاتی خودرو، سیستم تعلیق بادی هوشمند آن بود. این سیستم با افزایش سرعت بالای ۸۸ کیلومتر بر ساعت، ارتفاع بدنه را کاهش می‌داد تا خودرو با شرایط آیرودینامیکی بهتری حرکت کند. با وجود این فناوری‌ها و جذابیت‌های فنی، ورود شاسی‌بلند بزرگ لینکلن نویگیتور، مسیر بازار را دگرگون کرد. برخی از خریداران مارک VIII به سمت این شاسی‌بلند روی آوردند و به تدریج تولید کوپه در سال ۱۹۹۸ به‌طور کامل متوقف شد.

4. مرسدس بنز کلاس CL (مدل ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸)

مرسدس بنز کلاس CL در بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸، در زمره بهترین کوپه‌های لوکس و پرچم‌دار این برند آلمانی قرار داشت. ابعاد بدنه و طراحی ظاهری در یک کوپه لوکس، نقش محوری در ایجاد اعتبار و پرستیژ دارند و مرسدس بنز نیز به همین منظور از پلتفرم سدان پرچم‌دار کلاس S برای ساخت چنین خودرویی بهره جست. کلاس CL به‌عنوان جانشین مدل مشهور SEC معرفی شد و با ابعادی بزرگ، بدنه‌ای کشیده و حضوری مقتدر در جاده‌ها به دنیا آمد.

با وجود ابعاد بزرگ، طراحی این خودرو همچنان اصیل و متناسب با زبان طراحی نسل W140 کلاس S بود. این هم‌راستایی به کلاس CL اجازه می‌داد که هم هویت مستقل خود را حفظ کند و هم ارتباط روشنی با لوکس‌ترین سدان مرسدس بنز برقرار کند. این خودرو با انواع پیشرانه‌های هشت و دوازده سیلندر ارائه می‌شد تا نیازهای متنوع مشتریان بازار خودروهای لوکس را برآورده سازد. میان نسخه‌های مختلف، مدل‌های مجهز به پیشرانه V12 که با تقویت AMG ارائه می‌شدند، جایگاه ویژه‌ای داشتند.

این نسخه‌ها در بازار اروپا با قیمت‌های بسیار بالایی عرضه می‌شدند و قدرت آن‌ها از ۵۰۰ اسب بخار نیز فراتر می‌رفت؛ در نتیجه، کلاس CL نه تنها یک خودروی لوکس و راحت به شمار می‌رفت، بلکه در نسخه‌های توانمند نیز عملکردی بسیار قابل توجه را ارائه می‌کرد. مرسدس بنز از معدود خودروسازانی بود که علی‌رغم کاهش فروش کوپه‌های بزرگ، همچنان به تولید این کلاس در نسل‌های بعدی ادامه داد. این روند در نهایت به تغییر نام مدل و عرضه آن به‌عنوان S کلاس کوپه منجر گردید و تولید آن در سال ۲۰۲۱ خاتمه یافت.

5. بی ام و سری ۸ (مدل ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹)

بی ام و سری ۸ که از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ در خط تولید قرار داشت، به‌عنوان یکی از متمایزترین و عالی‌ترین کوپه‌های لوکس آلمانی در دهه ۹۰ شناخته می‌شود. این خودرو در زمان عرضه اولیه به اندازه‌ی انتظار مورد توجه قرار نگرفت، اما به مرور زمان جایگاه آن در قلب علاقمندان خودرو تغییر کرد و امروزه از محبوبیت و ارزشی بالاتر از سال‌های اولیه بهره‌مند است. طراحی سری ۸ با فرم کشیده و حالت معروف به کوسه‌ای، ظاهری تهاجمی و همزمان لوکس به خود می‌بخشید.

این خودرو نسبت به مرسدس بنز کلاس CL ابعاد کوچکتری داشت که همین امر به آن شخصیتی چابک‌تر و اسپرت‌تر می‌داد. سری ۸ برای رانندگانی طراحی شده بود که به دنبال یک کوپه بزرگ و مجلل بودند، اما در عین حال می‌خواستند احساس ارتباط بیشتری با فرآیند رانندگی و عملکرد خودرو داشته باشند. در نسخه کم‌تیراژ 850CSi، امکان سفارش گیربکس شش‌سرعته دستی نیز موجود بود که در میان کوپه‌های لوکس بزرگ، گزینه‌ای خاص به شمار می‌رفت و هویت اسپرت خودرو را تقویت می‌کرد.

بی ام و سری ۸ از پیشرانه‌های V8 و V12 بهره‌مند بود و قوی‌ترین مدل V12 آن می‌توانست ۳۷۵ اسب بخار قدرت و ۵۴۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند. این ارقام، به سری ۸ موقعیت قابل توجهی در بین خودروهای قدرتمند زمان خود اعطا می‌کرد. برخلاف بسیاری از مدل‌های این فهرست، سری ۸ بعدها دوباره زنده شد و نسل جدید آن در سال ۲۰۱۸ به بازار عرضه گردید. این امر بیانگر اهمیت طراحی و تاریخچه این نام برای آلمانی‌ها بود.

• پایان سلطه شاسی‌بلندها؛ بازار خودروهای سدان دوباره در حال احیا است
• کراس‌اوور برقی رنو سنیک E-Tech مدل 2027 با باتری جدید و فناوری‌های پیشرفته معرفی شد
• بی ام و X3 M50 مدل ۲۰۲۷ با ۴۴۳ اسب بخار و شتاب ۴.۴ ثانیه‌ای معرفی گردید

6. لکسوس SC (مدل ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰)

لکسوس SC که در فاصله سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰ تولید می‌شد، یکی از بهترین کوپه‌های لوکس ژاپنی در بازار آمریکا به شمار می‌رفت. تویوتا پیش از این نیز در بازار ژاپن موفقیت‌های زیادی در حوزه ساخت کوپه‌های لوکس داشت و هنگام راه‌اندازی برند لکسوس در ایالات متحده، تصمیم گرفت یک کوپه بزرگ و مجلل را به سبد محصولات این برند اضافه کند. لکسوس SC بر اساس تویوتا سوارر طراحی شده بود و از لحاظ طراحی و مهندسی، تصوری متفاوت از کوپه‌های آمریکایی و آلمانی ارائه می‌کرد.

این خودرو با پیشرانه شش سیلندر خطی 2JZ نیز عرضه می‌شد؛ همان موتوری که به واسطه حضور در تویوتا سوپرا به شهرت رسیده بود. همچنین مشتریان می‌توانستند پیشرانه هشت سیلندر 1UZ را نیز سفارش دهند که پیش از آن در سدان LS عملکرد موفقی را از خود به نمایش گذاشته بود و در لکسوس SC می‌توانست ۲۹۰ اسب بخار قدرت تولید کند. بدنه منحنی آن علاوه بر بهبود زیبایی ظاهری، به ارتقاء ویژگی‌های آیرودینامیکی خودرو نیز کمک می‌کرد.

کابین SC با تمرکز بر آرامش و کیفیت ساخت طراحی شده بود و فضایی بسیار آرام و با کیفیت برای سرنشینان ایجاد می‌کرد. به همین دلیل، این خودرو توانست در برابر کوپه‌های آمریکایی و آلمانی، رقیب جدی و قابل‌توجهی به حساب آید. نسخه شش سیلندر لکسوس SC حتی با گیربکس پنج‌سرعته دستی نیز ارائه می‌شد. نسل دوم SC در سال ۲۰۰۱ مسیر متفاوتی را در پیش گرفت و به یک رودستر تبدیل شد. در نهایت، نام SC هنگام معرفی مدل جذاب LC در سال ۲۰۱۸ از سبد محصولات لکسوس حذف گردید.