بر اساس گزارش ورزش سه، فوتبال در تمام جهان پر است از سرنوشت‌های دردناک بازیکنانی که نزدیک به اوج بودند اما ناگهان از مسیر خارج شوند و به قعر سقوط کنند. اما داستان گونزالو اولید آپازا به قدری تلخ و خاص است که به سختی می‌توان مشابهی برای آن یافت. بازیکنی که پیش‌تر با لیونل مسی و دیگو مارادونا در میدان رقابت می‌کرد و هم‌اتاقی امیلیانو مارتینز بود، در حالی که هنوز به اوج نرسیده بود و موفقیت‌های مالی را تجربه نکرده بود، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و اکنون معیشت خود را از طریق توزیع کپسول‌های گاز، سیب‌زمینی و پیاز می‌گذراند.
گونزالو از سن ۱۲ سالگی قدم به آکادمی معتبر ریورپلاته گذاشت. او در تیم رویایی بازیکنان متولد ۱۹۹۲ این باشگاه همبازی چهره‌هایی نظیر اریک لاملا، لئاندرو گونزالس پیرز و رودریگو ری بود؛ نسلی درخشان که توانست پنج عنوان قهرمانی را در رده‌های پایه کسب کند.
درخشش فوق‌العاده او، که به عنوان یک هافبک واقعاً با استعداد شناخته می‌شد، درهای تیم‌های ملی پایه آرژانتین را به رویش گشود. او برای نخستین بار به وسیله اوبالدو فیلول به تیم ملی دعوت شد و به تدریج در رده‌های زیر ۱۵، زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال فعالیت کرد. در رقابت‌های قهرمانی آمریکای جنوبی و جام جهانی نوجوانان در سال ۲۰۰۹، دیبو مارتینز، سنگربان تیم و همبازی او بود. آپازا درمورد روزهای مشترک خود با این دروازه‌بان مشهور آرژانتینی می‌گوید: «دیبو دقیقاً همان اعتمادبه‌نفسی را داشت که امروز می‌بینید. بودن درکنار او برایم عادی نبود که به این همه موفقیت در دنیای فوتبال دست یافته است.»
اوج دوران ورزشی گونزالو پیش از عازم شدن به جام جهانی نوجوانان در نیجریه بود. تیم ملی نوجوانان آرژانتین در فرصتی به اردوی تیم بزرگسالان دعوت شدند تا در نقش حریف تمرینی ظاهر شوند. سرمربی آن زمان چه کسی بود؟ دیه‌گو مارادونا.
آپازا درباره آن دوران افسانه‌ای بیان می‌کند: «چهارشنبه‌ها با تیم بزرگسالان بازی می‌کردیم؛ خود دیگو در وسط زمین سوت را به دست می‌گرفت و ما با مسی و سایر ستاره‌های بزرگ باید تمرین می‌کردیم. هر لحظه जैसे در دنیای خواب به سر می‌بردیم. آرزو داشتم که در حین تمرین دیگو را در آغوش بگیرم؛ اما کسی باید می‌آمد و من را نیشگون می‌گرفت تا باور کنم که این حقیقت است. مسی با حداقل توانش بازی می‌کرد اما طوری به نظر می‌رسید که گویا تمام توانش را به نمایش می‌گذارد.»
اما درهای تیم اصلی ریورپلاته هرگز به روی او باز نشد. آپازا برای فرار از بن‌بست به تیم‌های دسته‌های پایین‌تر پیوست و دوران پرمشقتی را در تیم‌هایی چون دپورتیوو مرلو و دفنسورس د بلگرانو سپری کرد. او می‌گوید: «از یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های قاره به تیمی رفتم که حتی لباس مناسب برای تمرین و آب گرم برای دوش گرفتن نداشت.
در سپتامبر ۲۰۱۴ و در سن ۲۲ سالگی، آستانه صبر آپازا به پایان رسید. پس از یک بازی در لیگ دسته سه، او تلفن را برداشته و به پدرش زنگ زد تا اعلام کند دیگر تمایلی به ادامه ندارد: «دیگر هیچ لذتی از فوتبال نمی‌بردم؛ هر لحظه‌ای که سوت پایان تمرین به صدا درمی‌آمد، فقط می‌خواستم هر چه سریع‌تر به خانه بروم.»
فوراً از فوتبال حرفه‌ای کنار کشید. او از ساعت پنج صبح و با جابه‌جایی کپسول‌های سنگین گاز به همراه یکی از دوستانش کارش را آغاز کرد و متوجه شد که دنیای خارج از فوتبال نیز به اندازه این ورزش بی‌رحم است. آپازا بعدها با پس‌اندازهایش یک وانت خرید و به کسب‌وکار خانوادگی پیوست. حالا گونزالو مسئول توزیع سیب‌زمینی، پیاز و سبزیجات به مغازه‌ها و رستوران‌های شهر است و می‌گوید: «من فوتبال بازی کردن را رها نکردم، بلکه از دنبال کردن حرفه‌ای آن گذشتم و اکنون بهترین روزهای زندگی‌ام را تجربه می‌کنم.»
نظرات کاربران