بر اساس گزارش ایسنا، پر کردن جای کودک پاسخگو یکی از رفتارهای زیان‌آور به شمار می‌رود؛ به عنوان مثال، زمانی که کسی از ما می‌خواهد نام فرزندمان را بپرسد و ما به سرعت می‌گوییم «اسمش سیناست و خجالتی است...» ممکن است در آن لحظه کمی از اضطراب وی بکاهیم، اما به این ترتیب فرصت یادگیری استقلال را از او سلب می‌نماییم. به علاوه، تکرار جملاتی چون «کسی به تو توجه نمی‌کند!»، «همه تو را دوست دارند» یا «چیزی نمی‌شود» باعث می‌شود کودک به تأیید دیگران برای آرامش بیشتر وابسته شود. همچنین، بیان عبارات مانند «هنوز وقتش نرسیده، اجازه بده من این کار را انجام دهم» یا «تو نمی‌تونی از عهده‌اش بر بیایی» امکان رویارویی تدریجی با چالش‌ها را از او می‌گیرد.

اصلاح فوری خطاها نیز مانع شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس اجتماعی می‌شود. جملاتی مثل «چطور باید سلام کنی؟»، «بلندتر صحبت کن!» یا «چرا اینقدر خجالتی هستی؟» موثر نیستند، زیرا کودک برای به دست آوردن اعتمادبه‌نفس اجتماعی به تجربه کردن اشتباهات بدون احساس شرمساری نیاز دارد.

باید توجه داشته باشیم که رویکردهای کنترل‌گر و حمایت‌گرایانه به صورت همزمان می‌توانند منجر به افزایش اضطراب اجتماعی شوند. قبل از آنکه بخواهید شرایط را برای او تغییر دهید، از خود بپرسید: «چگونه می‌توانم در کنار او باشم تا خودش بتواند ترسش را مدیریت کند؟».

انتهای پیام