سرالکس فرگوسن ۱۳ سال پیش از هدایت منچستریونایتد کنار رفت. او در نزدیک به ۲۷ سال حضورش در اولدترافورد، جایگاهی ماندگار در تاریخ این باشگاه به دست آورد و ۱۳ قهرمانی در لیگ برتر، دو قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و افتخارات متعدد داخلی و بین‌المللی را به دست آورد.

دیوید مویس به انتخاب مستقیم فرگوسن جانشین او شد، اما نتوانست از عهده این مسئولیت سنگین برآید. مویس که در جولای ۲۰۱۳ هدایت یونایتد را بر عهده گرفت، تنها ۱۰ ماه در این سمت دوام آورد و در آوریل ۲۰۱۴ از کار برکنار شد.

فرگوسن در کتاب جدیدش با عنوان Games of My Life درباره دیداری که یک سال پیش از بازنشستگی‌اش با پپ گواردیولا داشت، صحبت کرده است. گواردیولا در آن زمان دوران درخشانی را روی نیمکت بارسلونا پشت سر گذاشته بود و تقریباً تصمیم خود برای پیوستن به بایرن مونیخ را گرفته بود. با این حال، فرگوسن معتقد است اگر این شام چند ماه زودتر برگزار می‌شد، شاید می‌توانست گواردیولا را برای حضور در منچستریونایتد متقاعد کند.

گواردیولا در سال ۲۰۰۹ همراه با بارسلونا به شش جام در یک سال دست یافت و پس از پیوستن به بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۳ نیز هفت جام مهم کسب کرد. او در منچسترسیتی هم دوران بسیار موفقی داشت و شش قهرمانی لیگ برتر و یک قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد.

فرگوسن در کتابش نوشته است: «در ۱۰ سال گذشته، بارها با خودم فکر کرده‌ام که اگر شامی که در سال ۲۰۱۲ با پپ در نیویورک داشتم، چند ماه زودتر برگزار می‌شد، چه اتفاقی ممکن بود رخ دهد. آن زمان هنوز به‌طور قطعی تصمیم نگرفته بودم که بازنشسته شوم. پپ هم پس از موفقیت‌های فوق‌العاده‌ای که در تنها چهار سال حضورش در لالیگا به دست آورده بود، از جمله سه‌گانه و همچنین قهرمانی در لیگ و لیگ قهرمانان، تصمیم گرفته بود زندگی در بوندس‌لیگا و بایرن مونیخ را تجربه کند. اگر می‌توانستم زمان را به عقب برگردانم، آن شام را چند ماه زودتر برگزار می‌کردم و تمام تلاشم را می‌کردم تا او را متقاعد کنم که آینده‌اش در منچستر است. متأسفانه برای ما، واقعاً همین‌طور شد. همین کافی است.»

فرگوسن در زمان ملاقات با گواردیولا هنوز تصمیم نهایی خود برای بازنشستگی را نگرفته بود، اما پس از درگذشت خواهر همسرش، کتی، در دسامبر ۲۰۱۲، تصمیم دشوار خود برای ترک اولدترافورد را گرفت.

او در ادامه درباره گواردیولا نوشت: «پپ استانداردی خیره‌کننده برای نسل کنونی بازیکنان و هر کسی که آرزوی مربی شدن دارد، تعیین کرده است. او از زمان تولد با رنگ‌های آبی و اناری بارسلونا بزرگ شد، دوران بازی درخشانی داشت و در دهه ۱۹۹۰ یکی از بهترین هافبک‌های خلاق فوتبال بود. پپ در دوران بازی‌اش فقط طعم موفقیت را نچشید؛ بلکه به معنای واقعی کلمه از آن سیراب شد. او همچنین این فرصت را داشت که زیر نظر شخصیت‌های قدرتمند و مربیانی با رویکردهای متفاوت کار کند؛ یوهان کرویف، بابی رابسون و لوئی فان‌خال. پپ زمانی که تنها ۳۷ سال داشت، سرمربی بارسلونا شد. وقتی می‌بینم برخی از بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال بلافاصله پس از پایان دوران بازی، بدون آمادگی یا تجربه کافی وارد عرصه مربیگری می‌شوند، واقعاً نگران می‌شوم. این تصمیم اغلب با پایان خوبی همراه نیست، به‌خصوص برای بازیکنانی که در لیگ برتر بازی کرده‌اند. فشار بسیار زیاد است. همه نگاه‌ها به شماست. افکار عمومی انتظار دارد موفقیتی که در زمین به دست آورده‌اید، به‌طور خودکار در جایگاه مربی نیز تکرار شود. بازیکنان سابق برای رسیدن به بالاترین سطح مربیگری عجله دارند. پپ گواردیولا بهترین نمونه از مربی‌ای است که در سن نسبتاً پایین، کارش را در یک باشگاه بزرگ آغاز کرد.»

همچنین بخوانید: تاریخچه طولانی اختلاف‌های رونالدو با مربیان؛ کریستیانو در پرتغال، منچستریونایتد و رئال مادرید حاشیه‌ساز شد!