براساس گزارشی که روزنامه فایننشیال تایمز منتشر کرده، به نقل از خبرآنلاین، برخی از کاپیتان‌های نفتکش‌ها هم‌اکنون دستمزد پایه‌ای به میزان ۱۰۰ هزار دلار در ماه دریافت می‌کنند که این مبلغ در بالاترین سطح پرداختی‌های این صنعت قرار دارد. علاوه بر این، برای هر بار عبور موفقیت‌آمیز از این گذرگاه پُرریسک، به آن‌ها پاداشی معادل ۵۰ هزار دلار نیز اعطا می‌شود.
در کل، ملوانان و اعضای تیم کشتی‌ها در صورتی که تمایل به پذیرش خطر عبور از تنگه هرمز داشته باشند، می‌توانند درآمدی چهار تا شش برابر بیشتری نسبت به حقوق معمولی خود کسب کنند.
روزنامه وال استریت ژورنال نیز گزارشی ارائه داده است که در آن اشاره شده مالکان کشتی‌ها برای هر سفر رفت‌وبرگشت و جا به‌جایی محموله‌های نفتی از طریق شیوه‌های پیچیده جابه‌جایی کشتی‌به‌کشتی در داخل و خارج از تنگه، بین ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار هزینه می‌کنند.
بخش اعظم ملوانانی که مایل به پذیرفتن این ریسک مرگ‌آور هستند، از ملیت‌هایی چون فیلیپین، هند و چین می‌باشند.
یک شرکت تامین نیروی دریایی مستقر در استان شاندونگ چین، پاداشی حداکثری تا ۲۵ هزار دلار برای هر سفر رفت‌وبرگشت به ملوانان پیشنهاد کرده است؛ رقمی بسیار قابل توجه که برای رده‌های پایین‌تر خدمه به معنای بیش از یک سال درآمد کامل به شمار می‌رود.
تاکتیک‌های اجتناب از ردیابی؛ ناوبری در تاریکی و دفاع با کیسه‌های شن
سخنان فرماندهان شناورها شرایط فوق اضطراری و جنگی‌ای را منعکس می‌کند که بر تردد نفتکش‌ها حاکم شده است.
خبرگزاری بلومبرگ در مصاحبه‌ای با یکی از کاپیتان‌های فعال در خطوط شاتل دریایی فاش کرد که تردد این شناورها در شب تحت مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه امنیتی صورت می‌گیرد؛ به طوری که روشنایی کشتی به‌طور کامل خاموش می‌شود، تمامی تلفن‌های همراه خدمه جمع‌آوری می‌گردد و تنها با استفاده از یک رادار فعال، هدایت کشتی انجام می‌شود.
کاپیتان‌ها تاکید کرده‌اند که به منظور فرار از نظارت موشکی و هوایی، به محض ورود به آب‌های عمان، فیوز فرستنده‌های ماهواره‌ای موقعیت‌یاب (AIS) را خاموش می‌کنند و با اتکا به خطوط ساحلی و فانوس‌های دریایی مسیر حرکت خود را شناسایی می‌کنند.
علاوه بر این، دریانوردان برای حفاظت در برابر ترکش‌های ناشی از اصابت موشک‌ها یا پهپادها، عرشه اصلی کشتی‌ها را با ردیف‌هایی از کیسه‌های شن به صورت سنگر در می‌آورند.
مدیران خطوط کشتیرانی برآورد می‌کنند که احتمال اصابت پرتابه‌ها به هر کشتی در شرایط فعلی حداقل یک به بیست می‌باشد.
این ارزیابی‌ها پس از آن تقویت شد که سازمان عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO) اعلام کرد در شب چهارشنبه، تعدادی از خدمه یک کشتی به دلیل اصابت چندین پرتابه در نزدیکی سواحل شمالی قطر دچار تلفات و جراحت شده‌اند.
خطوط لوله، قایق‌های قاچاق و صادرات ۱۶.۵ میلیون بشکه‌ای
با وجود این خطرات جدی، اطلاعات موسسه رهگیری انرژی کپلر نشان می‌دهد که در ماه گذشته حداقل ۱۶.۵ میلیون بشکه نفت از این منطقه خارج شده که این رقم معادل میانگین دوران پیش از شروع درگیری‌هاست.
علی‌رغم این، حدود ۴۰ درصد از این مقدار نفت از طریق خط لوله شرق به غرب عربستان به سمت بندر ینبع در دریای سرخ پمپ می‌شود یا با کمک قایق‌های کوچک شاتل، محموله‌ها به تانکرهای بزرگ مستقر در پشت خطوط بحران منتقل می‌گردد.
داده‌های کپلر نشان می‌دهد که تعداد شناورهای قابل ردیابی با هویت رسمی که موفق به عبور از تنگه هرمز شده‌اند، در هفته گذشته به هفت فروند کاهش پیدا کرده است که این کمترین تعداد از اواخر تیرماه (ژوئیه) تا به امروز محسوب می‌شود.
تحلیلگران بازار انرژی بر این باورند که اگرچه خطوط لوله و روش‌های انتقال غیررسمی بخشی از صادرات را تسهیل کرده‌اند، اما تداوم حملات و هزینه‌های بالای لجستیک، قیمت‌ها را در سطوح بالای خود حفظ کرده است؛ به گونه‌ای که بهای نفت خام برنت با افزایش ۲.۲۸ درصدی به ۱۰۲.۲۸ دلار برای هر بشکه دست یافت و نفت خام وست تگزاس اینترمدیت به مرز ۹۰ دلار نزدیک شد.
حقوقدانان حوزه حمل‌ونقل دریایی پیش‌بینی می‌کنند تا زمانی که جنگی نظامی به پایان نرسد، اقتصاد جدید مربوط به ترانزیت انرژی که بر اساس پاداش‌های کلان، بالا بودن نرخ‌های بیمه و خطرات مرگبار شکل گرفته، به عنوان تنها گزینه شکننده مالکان کشتی‌ها برای حفظ تداوم تجاری ادامه خواهد یافت.
۴۲/۴۲
نظرات کاربران