به نقل از خبرآنلاین، برای مدتی طولانی، پپتیدها بیشتر در فرمت سرم‌ها و کرم‌های مراقبت از پوست مشاهده می‌شدند، اما اکنون نسخه‌های تزریقی آن‌ها نیز به دنیای زیبایی وارد شده‌اند. در شبکه‌های اجتماعی، محصولاتی با عناوینی چون GHK-Cu، BPC-۱۵۷ و TB-۵۰۰ با وعده‌هایی از کاهش چین‌وچروک و تسریع در ترمیم بافت معرفی می‌شوند.
اما باید گفت که واژه «پپتید» به خودی خود به معنای داروی جوان‌کننده نیست. پپتیدها تشکیل‌شده از زنجیره‌های کوتاه اسیدهای آمینه هستند که برخی از آن‌ها کاربردهای پزشکی خاصی دارند، اما بسیاری از ترکیباتی که این روزها به عنوان ضدپیری ارائه می‌شوند، به شواهد کافی برای اثربخشی در زیبایی در انسان دست نیافته‌اند.
برای برخی از پپتیدها، نتایج امیدوار کننده‌ای در تحقیقات سلولی یا حیوانی مشاهده شده است. به عنوان مثال، در مورد GHK-Cu شواهد آزمایشگاهی حاکی از نقش ممکن آن در فرآیند کلاژن‌سازی و ترمیم زخم‌ها است. با این حال، نتیجه‌گیری از یک آزمون بر روی سلول‌ها یا موش‌ها نمی‌تواند به‌طور مستقیم به انسان‌ها گسترش یابد.
در مورد BPC-۱۵۷ نیز، تعداد مطالعات انسانی بسیار کم است و پژوهش‌هایی با کیفیت بالا برای سنجش اثربخشی و ایمنی طولانی‌مدت آن انجام نشده است.
نگرانی دیگری که وجود دارد، کیفیت محصولات است. محصولاتی که خارج از سیستم نظارتی دارویی تهیه می‌شوند، ممکن است دوز دقیق یا حتی ترکیب اعلام‌شده را نداشته باشند و خطر آلودگی هم وجود دارد.
در یک مورد مستند در آمریکا، دو زن پس از دریافت تزریق‌های پپتیدی در یک رویداد ضدپیری به شدت بیمار شدند و در ادامه نیز مشخص نشد دقیقاً چه ماده‌ای عامل بیماری آن‌ها بوده است.
پس آیا پپتیدها بی‌فایده‌اند؟
موضوع این نیست که تمامی پپتیدها غیرموثر یا خطرناک به شمار می‌آیند. برخی از پپتیدها داروهای معتبر و تأیید شده‌ای هستند که کاربردهای پزشکی مشخصی دارند. مشکل زمانی رخ می‌دهد که ترکیبی با شواهد محدود به‌عنوان «جوان‌سازی سلولی» و بدون نظارت‌های پزشکی برای مصرف‌کنندگان به فروش برسد. در حوزه زیبایی، تفاوت میان «امیدوارکننده» و «اثبات‌شده» بسیار حائز اهمیت است؛ به ویژه زمانی که بحث تزریق به میان می‌آید.
منبع: unsw
۴۷۲۳۲
نظرات کاربران