به نقل از "ورزش سه"، نیکولا گربیچ، سرمربی موفق تیم ملی والیبال مردان لهستان، سال‌هاست که به مکانی ویژه وابستگی عاطفی دارد و اخیراً به بیان دلیل روشن خود در عدم تمایل به تغییر محل سکونت پرداخته است.
یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که ورزشکاران در دوران فعالیتشان و سپس مربیان با آن مواجه هستند، هم‌راستا کردن زندگی شغلی با زندگی خانوادگی است. گربیچ بارها تلاش کرده است تا انتخاب‌هایش طوری باشد که تا حد ممکن در کنار همسر و فرزندانش باشد. او در این باره اظهار می‌دارد: «ترکیب زندگی شخصی و حرفه‌ای برای یک بازیکن و در ادامه برای یک مربی کار بسیار دشواری به شمار می‌آید.» سرمربی تیم ملی لهستان به‌صراحت بیان می‌کند که زندگی مشترک زیر یک سقف با خانواده‌اش برای او از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.
تنها یک فصل را به‌عنوان استثنا، بدون همراهی خانواده‌اش گذراند؛ دوره‌ای که به هدایت تیم زاکسا مشغول بود. گربیچ در این زمینه توضیح می‌دهد: «تنها زمانیکه جدا از خانواده‌ام بودم، در آن مقطع اتفاق افتاد. ما تصمیم گرفتیم که خانواده در پروجا بماند و من در کندژژین-کژله بمانم. اما بعد از پایان فصل، تصمیم گرفتم همه چیز را تغییر دهم و به پروجا برگردم. می‌خواستم در کنار همسر و فرزندانم باشم.»
چرا مرکز ایتالیا به عنوان خانه گربیچ باقی مانده است؟
نقطه مرکزی ایتالیا به منزلگاه اصلی این سرمربی صرب و خانواده‌اش تبدیل شده؛ با این حال یکی از پسرانشان اکنون خانواده را ترک کرده است. گربیچ در این زمینه توضیح می‌دهد که چرا अभी تغییر مکان زندگی‌اش را انتخاب نکرده است: «پسر بزرگم در ایالات متحده آمریکا تحصیل می‌کند و پسر کوچکترم ۱۶ ساله است؛ اگر ما قرار بود به خارج از ایتالیا نقل مکان کنیم، او مجبور می‌شد به مدرسه بین‌المللی برود که امکان اجرا در هر مکانی وجود ندارد. همچنین، پسر کوچکترم به زودی از خانه جدا خواهد شد و این آخرین فرصت ماست تا زمان بیشتری با هم باشیم. زمانی که هدایت تیم ملی را به عهده دارم، می‌توانم این زمان‌های آزاد را به خانواده‌ام و همچنین به رشد و شکوفایی شخصی‌ام اختصاص دهم.»
مدت‌ها پیش، در یک مصاحبه جامع، این سرمربی صرب تا حدی به جنبه‌های پنهان زندگی شخصی‌اش پرداخت. او تأکید کرد که بسیاری از ویژگی‌هایی که امروزه در حرفه‌اش به کمک او می‌آیند، از خانواده‌اش به ارث برده است. به‌ویژه به یاد می‌آورد که شیوه‌ی پدرش در مواجهه با مسئولیت‌ها و کار چه تأثیری بر او گذاشته است و می‌گوید: «من فکر می‌کنم انضباط و کار سخت از اینجا نشأت می‌گیرد. این یکی از ارزش‌هایی است که از پدرم به من به ارث رسیده است.»
گربیچ معتقد است که کانون خانواده همچنین بر شخصیت و نحوه واکنش او به فشارهای روانی تأثیر گذاشته است: «من به خودم اطمینان دارم و می‌دانم که خواسته‌هایم چیست. والیبال را از ۱۰ سالگی شروع کرده‌ام و در ۴۰ سالگی از آن بیرون آمدم. تجربیات زیادی دارم و رویکرد و سیستمی مخصوص به خود را دارم.» او اشاره دارد که ویژگی‌های مشابهی را در برادرش، ولادیمیر، نیز مشاهده می‌کند: «این موارد همان ویژگی‌هایی هستند که در برادرم هم وجود دارند؛ خصوصیات مشترک که دقیقاً میان ما مشترک است.»
نیکولا گربیچ دوران جوانی خود را در سایه جنگی که در قلمرو یوگسلاوی سابق رخ داد، گذراند. او به یاد می‌آورد: «هنگامی که جنگ آغاز شد، نوجوانی بودم؛ ابتدا در اسلوونی، سپس در کرواسی و بعد در بوسنی.» چند سال بعد، او به ایتالیا عزیمت کرد: «زمانی که ۲۰ ساله بودم به ایتالیا آمدم. ما به مدت دو سال و نیم با تحریم‌ها مواجه بودیم که نمی‌توانستیم به میدان‌های ملی برویم. این یکی از سخت‌ترین لحظات برای والدین، دوستان و خویشاوندان ما بود.»
این دوران صرفاً مشکلات مالی را به دنبال نداشت. گربیچ با یادآوری فضای حاکم بر شرایط صرب‌ها، می‌افزاید: «آن دوران واقعاً وحشتناک بود. نه‌تنها به خاطر وضعیت مالی دشوار، بلکه رسانه‌ها همه‌جا می‌گفتند که صرب‌ها آدم‌های بدی هستند. در آن زمان در صربستان، پول تنها در اختیار سه گروه قرار داشت: سیاستمداران، مافیا و ورزشکاران. و ما در آن مقطع تنها نمونه مثبت برای نسل جوان بودیم.»
او بر این باور است که تجارب دوران جوانی و زندگی در خارج از وطن به او کمک کرده‌اند که برای مواجهه با شرایط سخت آماده شود: «اینکه دور از خانه باشی و در میان افرادی که به تو کمک کنند نیستی، زیر فشار و استرس زندگی کنی، تأثیر زیادی دارد. در نهایت، چنین شرایطی تو را برای رویارویی با موقعیت‌های دشوار به خوبی آماده می‌کند.»
نظرات کاربران