محمدجواد ظریف، وزیر اسبق امور خارجه، در بخشی از سخنرانی‌اش که به بررسی رابطه میان «بقا، تصمیم‌گیری در شرایط بحران‌های وجودی و حکمرانی هوشمند» اختصاص داشت، اظهار داشت: «اگر منافع ملی را بر اساس منافع مادی مشخص کنید، بقا از اهمیت بیشتری برخوردار است. همه در تلاش برای حفظ بقا هستند. بقا اصل کلیدی است. زمانی که موجودیت یک کشور در خطر قرار گیرد، فرد به دنبال حفظ بقا می‌باشد. برای تمام موجودات، اصل اولویت بقاست. توسعه نیز اگر در اولویت قرار دارد به این دلیل است که شرط لازم برای بقا به شمار می‌رود.»

وی ادامه داد: «چرا ما توافقنامه ترکمنچای را امضاء می‌کنیم؟ زیرا تهدیدی از سمت قزوین وجود دارد و دشمن قصد دارد که به تهران نزدیک شود. در چنین شرایطی، موجودیت کشور با خطر مواجه است و به همین دلیل توافقی صورت می‌گیرد تا از موجودیت کشور محافظت کند. به عبارت دیگر، وقتی فردی دچار بیماری دیابت شده و پایش سیاه شده است، برای زنده ماندن باید پایش قطع شود. این‌گونه تصمیم‌گیری‌ها قطعاً دشوار هستند، اما در برخی اوقات یک مسئول ناگزیر است که این تصمیمات را اتخاذ نماید؛ البته حکمرانی مؤثر به این صورت است که خود را به گونه‌ای تنظیم کند که نیاز به اتخاذ چنین تصمیماتی نداشته باشد.»