بر اساس گزارش خبرآنلاین، تحولی اساسی در سال ۱۹۲۲ به وقوع پیوست؛ زمانی که موفقیت در تزریق انسولین به یک نوجوان ۱۴ ساله در تورنتو، درهای جدیدی را در علم پزشکی گشود.
در سال ۱۹۲۱، فردریک بنتینگ با همکاری جان مک‌لئود و چارلز بست، آزمایشاتی را جهت استخراج ماده‌ای که قند خون را تنظیم می‌کند از پانکراس آغاز نمود. نتایج اولیه امیدوارکننده بود، هرچند برای اینکه عصاره مورد استفاده انسانی قرار گیرد، نیاز به خالص‌سازی بیشتری داشت. جیمز کولیپ با پیوستن به تیم، نقش اساسی در آماده‌سازی انسولین ایفا کرد.
برای مطالعه کامل این گزارش با عنوان «وقتی درمان دیابت گرسنگی بود؛ انسولین چگونه همه‌چیز را دگرگون کرد؟/ کشفی که خیلی زود نوبل را به دست آورد/ انسولین‌های ابتدایی از پانکراس گاو و خوک استخراج می‌شدند» به خبرآنلاین مراجعه کنید.
لئونارد تامپسون، که به شدت به علت دیابت لاغر شده بود، در تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۲۲ اولین تزریق را دریافت کرد؛ اما نتیجه آن رضایت‌بخش نبود. پس از انجام خالص‌سازی‌های بیشتر، تزریق دوم در ۲۳ ژانویه صورت گرفت و در این مرحله میزان قند خون و کتون ادرار او کاهش قابل توجهی داشت.
کشفی که نوبل را به همراه داشت
در سال ۱۹۲۳، جایزه نوبل در رشته فیزیولوژی یا پزشکی به بنتینگ و مک‌لئود اعطا شد. انسولین‌های اولیه عمدتاً از پانکراس گاو و خوک به دست می‌آمدند، اما با پیشرفت‌های تکنولوژیکی، تولید انسولین انسانی نیز میسر گردید.
تامپسون پس از آغاز درمان، به مدت ۱۳ سال دیگر زندگی کرد و در سال ۱۹۳۵، در سن ۲۷ سالگی درگذشت.
هرچند انسولین نمی‌توانست دیابت نوع یک را درمان کند، اما این بیماری را که به مرگ زودرس غالباً منجر می‌شد، به بیماری‌ای قابل کنترل تبدیل کرد. با این وجود، دسترسی به این داروی حیاتی هنوز در برخی نقاط جهان با چالش‌هایی مواجه است.
۴۷۲۳۲
نظرات کاربران