مراسم امضای تفاهم‌نامه همکاری بین باشگاه استقلال و آکادمی ملی ورزش صربستان، با حضور روسای ارشد باشگاه استقلال و هیات همراه رئیس این آکادمی، به منظور ارتقاء تعاملات بین‌المللی و ورزشی برگزار گردید. برخی دوستان اشاره کرده‌اند که امضای این قرارداد همکاری بین استقلال و صربستان، گام مهمی در جهت توسعه ورزش و افزایش همکاری‌های بین‌المللی محسوب می‌شود.
بدون شک، ما مردم باید حق داشته باشیم که با توضیحات سطحی و تکراری ارائه‌شده راضی نشویم و به ویژه در مقایسه با تلاش‌های گذشته -چه در سمت استقلال و چه در سایر تیم‌ها- در مورد نتایج و پیامدهای این توافق نگرانی‌هایی داشته باشیم. اینکه با مرتبط کردن نام باشگاه بزرگ استقلال به این آکادمی که تا دیروز شناختی از آن نداشتیم، چه دستاوردی برای ما به ارمغان خواهد آمد، سوالی است که باید به آن پاسخ داده شود.
از دو دهه پیش، در فوتبال ایران برخی از مدیران -که اکنون به دلیل لیاقت و نوآوری خود در فدراسیون مشغول تصمیم‌گیری برای کل فوتبال هستند- این رویه را آغاز کردند که با امضای چنین قراردادهایی، از تفاهم‌نامه‌ها با نهادها و باشگاه‌های خارجی تا قرارهای خواهرخواندگی، مراسم‌هایی برگزار کرده و در کنار چند چهره خارجی با کراوات، تصاویری به یادگار از خود بر جای بگذارند. اما مشکل در این است که هیچ‌گاه به این سوال پاسخی داده نشده که این قراردادهای گذشته چه تاثیری بر پیشرفت فوتبال ما و آن باشگاه‌ها گذاشته است؟!
به یاد می‌آوریم که باشگاه سپاهان، به عنوان تنها اتفاق مثبت پس از چنین رویدادهایی، دو مسابقه دوستانه رفت و برگشت با یک تیم روسی برگزار کرد که جز اختلال در برنامه‌های لیگ و تیم ملی، هیچ دستاورد دیگری به همراه نداشت. آن زمان کشور در بحران تحریم و جنگ و مشکلات معیشتی نبود و قیمت دلار نیز به اندازه امروز بالا نبود تا کسی از هزینه سفر هیات خارجی و هیات خود ما برای مذاکرات اولیه سوال کند. لااقل یک بار چمدان بسته و حق مأموریت‌های دلاری هم برای این رفت‌وآمدها در نظر گرفته شده و دریافت کرده بودند، مقدار هزینه‌ها چه قدر بوده است؟
اکنون در حالی که کشور ما با تحریم‌ها و مشکلات فراوان مواجه است و باشگاه استقلال با چالش‌های بی‌پایانی دست و پنجه نرم می‌کند و همین حالا پنجره نقل و انتقالاتی‌اش به دلیل دشواری‌های مالی بسته شده است، برگزاری این مراسم و امضای چنین تفاهم‌نامه‌ای چه فایده‌ای برای فوتبال و باشگاه استقلال خواهد داشت؟
آیا واقعاً این اقدام سودی خواهد داشت؟ شاید عده‌ای بگویند که ما با بین‌المللی شدن مخالف نیستیم، اما نباید فریب بازی‌های فرافکنی را بخوریم. موضوع اصلی این است که قراردادهای خواهرخواندگی قبلی باشگاه‌ها -از سپاهان و پرسپولیس تا همین استقلال- چه سرنوشتی داشته و تا چه اندازه ما را به سمت بین‌المللی شدن پیش برده‌اند که اکنون این گام جدید را برداشته‌ایم؟
واقعیت این است که با نگاه به تمام جوانب، به یک نتیجه مشترک می‌رسیم و آن اینکه منفعت چنین رویدادهایی تنها و تنها برای شخص علی تاجرنیا خواهد بود، نه برای استقلال. درست مانند داستان جام زوری که به دلیل لیگ نیمه‌تمام برگزار شد. برگزاری این مراسم حداقل هزینه‌ای چند میلیارد تومانی -شامل هزینه بلیت و اقامت مهمانان- در بر خواهد داشت و در نهایت تنها تصاویری از این رویداد برای رزومه آقای همه‌کاره استقلال باقی خواهد ماند.
بیشتر بخوانید: قرارداد نگران‌کننده؟ استقلال با یک «متهم اختلاس» و دارای «سابقه بازداشت» امضا کرده است.
نظرات کاربران