بر اساس گزارش خبرآنلاین، این هلال درخشان زمانی به وجود می‌آید که سیاره ناهید در موقعیتی قرار گیرد که در مرکز و میان خورشید و زمین قرار داشته باشد. این هم‌راستایی هر ۱۸ ماه یک‌بار اتفاق می‌افتد و مشابه حالتی است که هنگام رخداد ماه نو مشاهده می‌شود.

در دوران ماه نو، ماه به تاریکی فرو می‌رود، در حالی که وضعیت ناهید داستانی متفاوت را به تصویر می‌کشد. جو ناهید نورهای خورشید را می‌شکند و پراکنده می‌کند و نتیجه این تعامل نور و تاریکی، هلالی درخشان است که قوس آن از ۱۸۰ درجه تجاوز می‌کند. دو سر این قوس را به نام «شاخ‌های ناهید» (The Horns of Venus) می‌شناسند.

این هلال را در زمان گرگ و میش، با استفاده از تلسکوپی کوچک یا دوربین دوچشمی می‌توان مشاهده کرد. افرادی که دارای بینایی قوی هستند، ممکن است بدون هیچ ابزار نوری نیز موفق به شناسایی شاخ‌های ناهید شوند.

ستاره‌شناسان بابلی از نخستین افرادی بودند که به تغییرات درخشش ناهید پی بردند. این تغییرات با اشکال مختلف این سیاره ارتباط دارند. همچنین، اسناد و مشاهدات متعدد دیگری از تمدن‌های مختلف درباره ناهید به‌دست آمده است، از جمله در دفترنامه درسدن که یکی از قدیمی‌ترین متون مایایی به شمار می‌آید و تا امروز باقی مانده است.