آیا کسی در فوتبال ایران ملوان را نمی‌شناسد؟ آیا کسی وجود دارد که نسبت به مقام این تیم و مازیار زارع، به عنوان سرمربی و اسطوره آن، بی‌توجه باشد؟ آیا شخصی هست که نتواند عشق به ملوان یا صنعت نفت را در دلش داشته باشد؟ در شهرهایی که نتایج تیم‌های قدیمی و محبوب‌شان به‌طور مستقیم بر روی زندگی روزمره ساکنان تاثیر می‌گذارد، فقط در ورزشگاه‌هایی که رنگ‌های سفید و زرد غالب است و اثری از قرمز و آبی در آن به چشم نمی‌خورد، تمام عناصر لازم برای اصالت و معنا را در این عشق در دنیای امروز قرار دارد...

قوی سپید به عنوان تیمی با افتخارات بسیار و جوانانی پرشور در لیگ برتر، به نوعی سرمایه و آبروی این رقابت‌ها به شمار می‌رود. این تیم از آن دسته تیم‌هایی است که غیبت آن‌ها یعنی فقدان چیزی اساسی در فوتبال ما. به همین دلیل است که نتایج ضعیف و وضعیت نامناسب این تیم در جدول توجه همه را به خود جلب کرده و در این شرایط، مازیار زارع با اظهاراتش نشان داد که چرا ملوان چنین موقعیتی محترم و ارزشمند در فوتبال ایران دارد. بیایید پیش از هر چیز، با مهم‌ترین نکات اظهارات مازیار آشنا شویم:

  • من مقصر گل‌های دریافتی در دقایق پایانی هستم؛ به‌عنوان مربی، این ناکامی بر دوش من است.
  • از تمام شما عذرخواهی می‌کنم. خوشحالم که توانستم دو بار دل ساکنان انزلی را شاد کنم؛ یک بار با صعود به لیگ برتر و یک بار دیگر با صعود به فینال جام حذفی.
  • هرگز مشاهده نکردم که مربی‌ای شکست بخورد و شعار «حیا کن، رها کن» را نشنود. اما هواداران ملوان همواره به من احترام گذاشته‌اند و این نشان‌دهنده فرهنگ نیکو و بالای این منطقه است.
  • هرگز به این تیم برنمی‌گردم. زیرا برای من، بی‌احترامی به خود و باقی‌ماندن در وضع ناکامی، غیرقابل تحمل است. اجازه دهید کسی دیگر بیاید و به ملوان کمک کند، زیرا من نتوانستم.

در این رابطه مشاهده کنید: ;با تصمیمی که گرفتم امکان ندارد برگردم/ شرمنده‌ام، این آخرین بار است که ناراحتی هواداران را می‌بینم +ویدیو

مکتبی که قادر است چنین الگوهایی را به دنیای فوتبال معرفی کند، شایسته احترام است. ملوان یکی از قدیمی‌ترین تیم‌های فوتبال ماست و زمانی که توجهات تنها به رنگ‌های آبی و قرمز پایتخت معطوف بود، نزدیک به دو دهه، جدی‌ترین رقیب استقلال و پرسپولیس به شمار می‌رفت. او اولین کاپیتانی بود که از شهرستان به تیم ملی رسید و گل نخستین صعود به جام جهانی را به ثمر رساند، با ۵ دوره متوالی حضور در فینال جام حذفی در سال‌هایی که لیگ برگزار نمی‌شد، تمام این افتخارات مبتنی بر همین فرهنگ غنی است که ملوان به آن پایبند است.

در دنیای فوتبال که بیش از هر زمان دیگری نیازمند تغییر در تفکر و فرهنگ حاکم بر آن هستیم، و در روزگاری که افراد بیشتر به منافع شخصی خود می‌نگرند تا به منافع جامعه، دیدن کسی که تمام توجهش به یک تیم و یک شهر متمرکز است، واقعاً منحصر به فرد است. مازیار زارع با تلاشی خالص و بدون پشتوانه مالی، ملوان را به لیگ برتر بازگرداند. سال‌های پیش نیز با استفاده از بازیکنان جوان و قراردادهای حداقلی، نتایج قابل قبولی کسب کرد و فراموش نمی‌کنیم که مردم شهر مدام در مقابل در منزل او تجمع می‌کردند تا او را به بازگشت ترغیب کنند.

اکنون ببینید مازیار چه می‌گوید؛ او به قدری به ملوان دلبستگی دارد که به خاطر آن از منافع شخصی خود می‌گذرد و می‌گوید دیگر نمی‌توانم و لازم است کسی بیاید و به ملوان کمک کند. او بابت حمایت مردم شرمنده است و مسئولیت وضعیت کنونی را به عهده می‌گیرد و بابت آن عذرخواهی می‌کند؛ او طلبکار مردم نیست و هیچ بهانه‌ای نمی‌آورد، تنها بابت خوشحال کردن مردم به خود افتخار می‌کند و به دنبال مقصران دیگر یا دسیسه‌های پشت‌پرده نیست.

به واقع، کدام یک از این سخنان را از زبان دیگر مربیان تاکنون شنیده‌اید؟ آن هم از کسی با چنین سابقه و احترامی در انزلی! آیا او می‌تواند بگوید که نمی‌تواند و نگران نیست که تمام آبرو و سابقه‌اش مورد سوال قرار گیرد؟ اصلاً این‌ها هیچ، او حتی از دریافت دستمزدش هم صرف‌نظر می‌کند! ما مربیانی داریم که حتی با ۱۰ شکست متوالی حاضر به استعفا نیستند تا باشگاه ناچار به پرداخت تمام حق‌الزحمه‌شان شود!

مازیار زارع در دنیای فوتبال که غیرت و تعصب در آن حرف اول و آخر را می‌زند، نماد ملوان است و در دنیای فوتبالی که جوانان بی‌پیشینه فنی به عنوان بازیکن، مدعی تواناییشان در مربیگری می‌شوند، قوی سپید سمبل این فرهنگ است که با عمل، بدون شعار و ادعا، تیمش را به لیگ برتر می‌رساند. اگر او با این شجره، عشق و تعصب در کنار علم و تخصص نتایج مطلوبش را تکرار نکند، بی‌شک مشکل ملوان ریشه‌ای دیگر دارد!

ما نمی‌دانیم این مشکل چیست و به آن نمی‌پردازیم. اشکان پوررشید -مالک ملوان که تیم را از روی دوستی با مازیار دریافت کرده است- اعلام کرده که با استعفای او موافقت نمی‌کند. او شاید از اینکه مازیار را در نیمه‌راه تنها گذاشته اندکی دلخور شده باشد، اما می‌گوید که او عصبی است و به زودی بازخواهد گشت و اجازه جدایی نمی‌دهد! آیا مازیار برمی‌گردد یا نه، این موضوع به خود او و ملوان بستگی دارد.

با یادآوری سخنان مازیار، امیدواریم افرادی چون او در این دنیای فوتبال روز به روز بیشتر شوند تا پس از گذشت چند نسل، شاهد تغییر در رویکرد موجود در فوتبال فعلی باشیم. تغییری که برای پیشرفت ضروری است و فوتبال به شدت به آن نیاز دارد. در حقیقت، زندگی به شرافت و اصالت نیاز دارد!

این مطلب را نیز از دست ندهید: تلاش برای بازگشت سرمربی بعد از استعفا؛ او از نظر فنی عملکرد بسیار خوبی داشته است