به گزارش ایرنا در شرایطی که دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو بار دیگر از احتمال ازسرگیری جنگ علیه ایران سخن می‌گویند و محافل سیاسی و نظامی منطقه در انتظار روشن شدن سرنوشت تنش‌های جاری هستند، راهبرد فرمانده کل قوا به فرماندهان ارشد نیروهای مسلح مبنی بر لزوم پاسخ فوری، اثرگذار و بدون محدویت جغرافیایی به دشمن را نمی‌توان صرفاً یک هشدار نظامی متعارف تلقی کرد.
تأکید بر پاسخ فوری، مؤثر و بدون محدودیت جغرافیایی، در کنار تجربه عملیاتی ماه‌های گذشته و نشانه‌های آشکار از توسعه توان موشکی ایران، پرسش مهمی را پیش روی محاسبات امنیتی واشنگتن و تل‌آویو قرار می‌دهد: آیا محدوده جغرافیایی بازدارندگی ایران همچنان به بردهای اعلام‌شده گذشته محدود است؟ آنچه از تحولات اخیر برمی‌آید، ضرورت بازنگری در تصورات سنتی درباره ظرفیت موشکی و دامنه پاسخ ایران است؛ ظرفیتی که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً با یک عدد یا یک محدوده جغرافیایی توضیح داد.
وقتی پاسخ از محدوده‌های جغرافیایی فراتر می‌رود
تأکید آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای در دیدار با فرماندهان ارشد نیروهای مسلح بر آمادگی رزمی هوشمندانه برای دستیابی به بازدارندگی حداکثری و ضرورت پاسخ فوری و اثرگذار به هر سطح و نوع تهدید، بدون محدودیت جغرافیایی، حامل پیامی فراتر از یک موضع‌گیری سیاسی است.
در این پیام، دو مؤلفه به‌صورت هم‌زمان مورد توجه قرار گرفته است؛ نخست، آمادگی برای مواجهه با تهدید در هر سطح و دوم، کنار گذاشتن محدودیت جغرافیایی در تعریف پاسخ. این دو مؤلفه در کنار یکدیگر نشان می‌دهند که در محاسبات دفاعی ایران، صرفاً محل آغاز حمله یا فاصله جغرافیایی میان مبدأ و مقصد نمی‌تواند تعیین‌کننده دامنه واکنش باشد.
در واقع، بازدارندگی زمانی معنا و کارکرد واقعی پیدا می‌کند که طرف مقابل نتواند با اطمینان، محدوده پاسخ و هزینه‌های اقدام نظامی خود را محاسبه کند. اگر مهاجم تصور کند می‌تواند با انتخاب فاصله جغرافیایی یا تغییر محل استقرار نیروهای خود، از دامنه پاسخ مصون بماند، بخشی از محاسبات بازدارندگی را به نفع خود تغییر داده است. پیام اخیر فرمانده کل قوا دقیقاً چنین تصوری را به چالش می‌کشد.
عدد ۲۰۰۰ کیلومتر؛ یک سقف قطعی یا مرحله‌ای از توسعه توان موشکی؟
سال‌ها برد ۲۰۰۰ کیلومتر به‌عنوان محدوده اعلام‌شده توان موشکی بالستیک ایران مطرح بوده است؛ محدوده‌ای که مقام‌های ایرانی در مقاطع مختلف آن را برای تأمین نیازهای دفاعی کشور کافی دانسته‌اند. با این حال، نباید این عدد را با یک محدودیت تغییرناپذیر فناورانه اشتباه گرفت.
واقعیت آن است که برد یک موشک صرفاً به نام و مشخصات اعلام‌شده آن وابسته نیست و عواملی مانند نوع پیشران، وزن محموله، طراحی بدنه، فناوری هدایت و شرایط پروازی در تعیین برد نهایی نقش دارند. از همین رو، ارزیابی ظرفیت موشکی یک کشور صرفاً براساس اعداد اعلام‌شده درباره نسل‌های قبلی تسلیحات، نمی‌تواند تصویر کاملی از توان فناورانه و مسیر توسعه آن ارائه دهد.
اظهارات اخیر امیر محمد اکرمی نیا، سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در این زمینه قابل توجه است. او اعلام کرد "جنگ آینده جغرافیای وسیع‌تری خواهد داشت و این موضوع یک رویکرد جدی در مجموعه نیروهای مسلح است و دشمن نباید تصور کند دامنه پاسخ جمهوری اسلامی ایران الزاماً به محدوده جغرافیایی درگیری‌های گذشته محدود خواهد ماند." این اظهارنظر نشان می‌دهد موضوع عبور از محدوده‌های پیشین، صرفاً یک گمانه‌زنی رسانه‌ای نیست و در سطح اظهارات رسمی نظامی نیز به‌عنوان یک نیاز دفاعی مطرح شده است.
از سوی دیگر، گزارش‌های مربوط به شلیک موشک‌های ایران به سوی پایگاه مشترک آمریکا و انگلیس در دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند، بار دیگر مسئله بردهای فراتر از ۲۰۰۰ کیلومتر را به مرکز توجه تحلیلگران نظامی بازگرداند. این پایگاه حدود ۳۸۰۰ کیلومتر با نزدیک‌ترین نقطه خاک ایران فاصله دارد. اصل این رویداد و گزارش‌های منتشرشده درباره آن، از منظر بررسی ظرفیت برد موشکی و تغییر جغرافیای تهدید اهمیت دارد.
بنابراین، مسئله اصلی فقط عبور از یک عدد نیست؛ بلکه آشکار شدن این واقعیت است که ظرفیت‌های فناورانه موشکی ایران را نمی‌توان بدون بررسی تحولات جدید، در چارچوب برآوردهای قدیمی محصور کرد.
جنگ ۱۲روزه و آشکار شدن ضرورت تغییر در محاسبات نظامی
تجربه این دو جنگ اخیر را باید یکی از نقاط مهم در ارزیابی آینده توان دفاعی ایران دانست.این موضوع نشان داد که برخورداری از زرادخانه موشکی، به‌تنهایی معیار سنجش قدرت دفاعی نیست؛ بلکه توان حفظ ظرفیت عملیاتی، استمرار پاسخ، تنوع ابزارهای حمله و امکان بازسازی و جایگزینی تجهیزات نیز در معادلات تعیین‌کننده است.
در چنین شرایطی، افزایش برد موشک‌ها می‌تواند بخشی از پاسخ به تغییر جغرافیای استقرار نیروهای طرف مقابل باشد. هنگامی که پایگاه‌ها، ناوها و مراکز پشتیبانی نظامی در فاصله‌های دورتر از مرزهای ایران قرار می‌گیرند، طبیعی است که توسعه برد و افزایش تنوع ابزارهای دفاعی به یکی از ضرورت‌های برنامه‌ریزی نظامی تبدیل شود.
اظهارات سخنگوی ارتش درباره ضرورت افزایش برد موشک‌ها نیز از همین منظر قابل تحلیل است. در واقع، هدف از توسعه توان موشکی صرفاً افزایش فاصله قابل پیمایش نیست، بلکه ایجاد امکان پاسخ در برابر تهدیدهایی است که ممکن است از خارج از محدوده‌های جغرافیایی متعارف منطقه شکل بگیرند.
این موضوع برای آمریکا اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا بخش مهمی از ساختار نظامی این کشور در منطقه بر شبکه‌ای از پایگاه‌ها، تأسیسات پشتیبانی و ظرفیت‌های دریایی متکی است. هرگونه تغییر در برآورد توان موشکی ایران می‌تواند بر محاسبات مربوط به فاصله امن، استقرار تجهیزات و هزینه‌های دفاعی تأثیر بگذارد.
رجزخوانی ترامپ و نتانیاهو؛ جنگی که هزینه‌های آن دیگر قابل محاسبه ساده نیست
در سوی دیگر این معادله، اظهارات اخیر دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو درباره احتمال ازسرگیری حملات نظامی علیه ایران قرار دارد. ترامپ در پیام خود از لزوم «تمام کردن کاری که آغاز کرده‌اند» سخن گفته و نتانیاهو نیز در اظهاراتی احتمال بازگشت به جنگ را مطرح کرده است.
گزارش‌های رسانه‌ای در روزهای اخیر نیز از بررسی سناریوهای حمله مجدد آمریکا و رژیم صهیونیستی حکایت دارد. خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی به نقل از منابع مطلع نوشت مقام‌های آمریکایی به برخی متحدان منطقه‌ای درباره احتمال حملات مجدد پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا هشدار داده‌اند؛ هرچند هنوز تصمیم نهایی رئیس‌جمهور آمریکا اعلام نشده است.
این اظهارات و گزارش‌ها نشان می‌دهد که احتمال درگیری مجدد را نمی‌توان از محاسبات امنیتی منطقه حذف کرد. با این حال، مسئله مهم برای تصمیم‌گیران آمریکایی و اسرائیلی آن است که جنگ احتمالی بعدی را نمی‌توان الزاماً با همان پیش‌فرض‌ها و برآوردهای قبلی طراحی کرد.
در شرایطی که ایران بر افزایش توان موشکی، تقویت ظرفیت‌های دفاعی و آمادگی برای پاسخ گسترده‌تر تأکید می‌کند، هرگونه اقدام نظامی جدید با مجموعه‌ای از متغیرهای پیچیده‌تر روبه‌رو خواهد بود. به‌ویژه آنکه گسترش دامنه جغرافیایی پاسخ می‌تواند محاسبات مربوط به امنیت پایگاه‌ها، خطوط پشتیبانی و زیرساخت‌های نظامی را تغییر دهد.
پیام تهران؛ پایان تصور امنیت در فاصله جغرافیایی
اظهارات سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، در گفت‌وگوی تلویزیونی نیز در همین چارچوب قابل بررسی است. او با اشاره به مطرح بودن بحث تغییر دکترین هسته‌ای در صورت وقوع جنگ مجدد، تصریح کرد که تاکنون تصمیم رسمی و جدیدی در این زمینه اتخاذ نشده است. اهمیت این اظهارات در آن است که نشان می‌دهد تجربه حمله به تأسیسات هسته‌ای و تداوم تهدیدها، بحث‌های تازه‌ای را در فضای تصمیم‌سازی امنیتی کشور ایجاد کرده است؛ هرچند نباید طرح یک بحث را با تصویب و اجرای تصمیمی جدید یکسان دانست.
در کنار این موضوع، تأکید فرمانده کل قوا بر به‌روزرسانی معماری اطلاعات نظامی، تعمیق دفاع بومی در حوزه دکترین و تاکتیک و استفاده از فناوری‌های نوین نشان می‌دهد که بازدارندگی مورد نظر ایران تنها به افزایش برد موشک‌ها محدود نیست و مجموعه‌ای از ظرفیت‌های فناورانه، اطلاعاتی و عملیاتی را دربرمی‌گیرد.
همچنین سردار حسین محبی سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با بیان اینکه به فرموده رهبر معظم انقلاب محدودیت جغرافیایی جنگ برداشته شده، گفت: در همین راستا، اهداف مختلف مادی و غیرمادی دشمن شناسایی شده‌اند و در صورت تجاوز مجدد دشمن، از ظرفیت‌ها و اهداف جدید رونمایی خواهیم کرد.
بازدارندگی؛ توانایی پاسخ، نه صرفاً اعلام آمادگی
در نهایت، آنچه می‌تواند مانع محاسبه اشتباه طرف مقابل شود، پیوند میان توان واقعی، آمادگی عملیاتی و اراده دفاع از کشور است. توسعه برد موشکی، تقویت فناوری‌های بومی، تنوع‌بخشی به ابزارهای پاسخ و گسترش ظرفیت‌های اطلاعاتی، زمانی به بازدارندگی مؤثر تبدیل می‌شوند که در یک ساختار منسجم و قابل اتکا قرار گیرند. ایران در سال‌های گذشته نشان داده است که توسعه توان موشکی را بخشی از راهبرد دفاعی خود می‌داند و تحولات اخیر نیز از حرکت به سمت افزایش برد این تسلیحات حکایت دارد. تجربه دیه‌گو گارسیا، فارغ از نتیجه عملیاتی آن، بار دیگر ضرورت بازنگری در برآوردهای جغرافیایی از ظرفیت موشکی ایران را برجسته کرده است.
در چنین شرایطی، پیام تهران را باید فراتر از یک هشدار مقطعی ارزیابی کرد: محدودیت‌های گذشته را نباید به‌عنوان سقف قطعی توان آینده ایران در نظر گرفت. اگر آمریکا و اسرائیل همچنان احتمال استفاده از گزینه نظامی را در محاسبات خود حفظ می‌کنند، باید این واقعیت را نیز در نظر بگیرند که جغرافیای پاسخ و ظرفیت‌های دفاعی ایران در حال تحول است؛ تحولی که می‌تواند هزینه هرگونه محاسبه اشتباه را افزایش دهد.
نظرات کاربران