طبق گزارش خبرآنلاین و به نقل از دیجیاتو، نیاز به انرژی برای خنککردن تعداد زیادی سرور در مراکز داده بسیار بالاست و با افزایش ارائه خدمات ابری و پیشرفتهای هوش مصنوعی، مدیریت گرمای تولیدشده به یکی از چالشهای کلیدی در این حوزه بدل گشته است. بهنظر میرسد که مکانهای سرد مانند قطب شمال و آبهای خنک اقیانوسها میتوانند گزینههای مناسبی برای کاهش هزینههای سرمایش باشند؛ اما تأسیس دیتاسنتر به فاکتورهای بیشتری از صرفا دما وابسته است.
کشورهای شمالی نظیر سوئد، فنلاند، ایسلند و نروژ از روشی به نام «خنکسازی آزاد» بهره میبرند؛ این روش به کارگیری هوای سرد از خارج یا آب محیط برای تخلیه گرما از تجهیزات است. با این حال، مناطق دورافتاده قطب شمال با چالشهای دسترسی به برق، شبکه فیبر نوری، نیروی کار ماهر و بسترهای حملونقل مواجه هستند. شرایط سخت جوی نیز باعث میشود تا تأمین تجهیزات و انجماد سرورها به کاری دشوار و گرانقیمت تبدیل گردد.
ایده تأسیس دیتاسنترهای زیر آب قبلاً بهطور عملی مورد آزمایش قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۸، مایکروسافت در پروژه «ناتیک» (Project Natick) یک محفظه زیرآبی شامل ۸۶۴ سرور را در نزدیکی جزایر اورکنی در اسکاتلند مستقر کرد. این مرکز به مدت بیش از دو سال فعالیت خود را ادامه داد و میزان خرابی سرورهای آن تقریباً یکهشتم نمونههای روی زمینی گزارش شد.
اگرچه نتایج بهدستآمده امیدوارکننده بود، اما تعمیر تجهیزات در زیر آب به آسانی مراکز داده متعارف نیست؛ چرا که برای دسترسی به سرور خراب ممکن است نیاز باشد که کل محفظه به سطح آب منتقل شود. فشار آب، فرسایش ناشی از آب شور و هزینههای مربوط به کابلکشی و نگهداری اتصالات از دیگر چالشهای این روش به شمار میروند. در ژوئن ۲۰۲۴، مایکروسافت اعلام کرد که ادامه توسعه این پروژه متوقف خواهد شد.
علاوه بر این، فاصله دیتاسنتر از کاربران نیز یک فاکتور حیاتی محسوب میشود. خدماتی همچون بازیهای آنلاین، تراکنشهای مالی و برخی کاربردهای هوش مصنوعی نیازمند ارتباط سریع با سرورها هستند. قرارگیری مراکز داده در مناطق دورافتاده میتواند منجر به افزایش تأخیر در ارتباط گردد.
در نهایت، صرفهجویی در هزینه سرمایش بهتنهایی برای انتخاب محل احداث دیتاسنتر کافی نیست. دسترسی به منابع انرژی، زیرساختهای ارتباطی، قابلیت تعمیر و نگهداری و نزدیکی به کاربران نیز عوامل کلیدی در این تصمیمگیری به شمار میروند.
۲۲۷۲۲۷
نظرات کاربران