پریسا ارجمندی، روانشناس در گفتگو با ایسنا، بر این نکته تأکید کرد که پرورش مهارت‌هایی چون پشتکار، تاب‌آوری و هوش هیجانی در تبدیل استعدادها به نتایج عملی، نقشی اساسی ایفا می‌کند. او افزود: این مهارت‌ها از اهمیت بسزایی برخوردارند. استعداد به عنوان ماده اولیه‌ای قلمداد می‌شود، اما برای تبدیل آن به قابلیت‌های واقعی به عوامل متعددی چون تمرین، انگیزه، پشتکار، حمایت و مهارت‌های هیجانی نیازمندیم.

وی بیان کرد: کودکی که دارای استعدادهای چشمگیری است اما نمی‌تواند ناکامی را تحمل کند، به سختی می‌تواند قابلیت‌هایش را به عملکرد واقعی تبدیل کند، به همین دلیل تمرکز تنها نباید بر یافتن استعدادهای کودک باشد، بلکه باید بررسی کنیم که چگونه می‌توانیم به او کمک کنیم تا توانایی‌هایش را به‌طور سالم و مداوم پرورش دهد.

ارجمندی با پیشنهاداتی برای والدین در خصوص آینده فرزندانشان تأکید کرد: پیش‌بینی و تعیین آینده فرزندان نباید بر اساس استعدادهای کنونی آن‌ها صورت گیرد، بلکه لازم است به کودک فرصت داده شود تا خود را کشف کند. والد خوب کسی نیست که زودتر از دیگران برای آینده شغلی فرزندش انتخاب کند، بلکه فرد موفق کسی است که فضایی امن برای تجربه کردن، اشتباه کردن، کشف علایق و شناسایی توانایی‌ها فراهم آورد که در آن کودک بتواند بدون نگرانی از قضاوت رشد کند.

این روان‌شناس متذکر شد: والدین موظف نیستند آینده کودکانشان را انتخاب کنند، بلکه مسئولیت آن‌ها کمک به فرزندان در کسب مهارت «انتخاب» و «ساختن آینده» به دست خودشان است. والدین باید با حمایت و همراهی خود در کنار کودک، زمینه‌های رشد او را مهیا کنند تا او بتواند راه خود را برای ترکیب استعداد و علاقه هموار سازد.

وی در پایان تأکید کرد: باید به یاد داشته باشیم که تمام افراد قرار نیست مشاغل یکسانی داشته باشند و جامعه به تنوع مشاغل و مهارت‌ها نیاز مبرم دارد.

ارجمندی در انتها افزود: به‌طور کلی، دستیابی به موفقیت پایدار برای فرزندان، مستلزم توانمندسازی آن‌ها در زمینه انتخابگری، ایجاد محیطی امن برای تجربه کردن و تقویت مهارت‌های نرمی مانند پشتکار و تاب‌آوری است، نه تصمیم‌گیری زودهنگام والدین.

انتهای پیام