بر اساس گزارش ایسنا و به نقل از روابط عمومی شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، پایان فاز میدانی و یک‌ساله نمونه‌برداری از ذرات معلق در هوای پایتخت، پروژه بررسی خصوصیات شیمیایی و تخصیص منابع ذرات معلق در کلان‌شهر تهران به مرحله تحلیل‌های تکمیلی، محاسبات آماری، و مدل‌سازی‌های تخصصی برای شناسایی منشأ آن‌ها وارد شد.

این پروژه، که براساس یک توافق‌نامه میان سازمان حفاظت محیط زیست و شرکت کنترل کیفیت هوای تهران و با همکاری دانشگاه علوم پزشکی تهران صورت گرفت، پس از دوازده ماه پایش و جمع‌آوری داده‌ها به‌طور مستمر (هر شش روز یک‌بار) از پنج ایستگاه منتخب جهت سنجش آلودگی هوای تهران، مراحل نمونه‌برداری میدانی خود را به پایان رساند.

طبق این گزارش، اطلاعات جمع‌آوری شده هم‌اکنون در حال گذراندن مرحله پردازش تحلیلی هستند. در این فاز، ارزیابی غلظت اجزای شیمیایی مورد سنجش که شامل فلزات، یون‌های محلول در آب و ترکیبات هیدروکربنی آروماتیک چندحلقه‌ای (PAHs) می‌باشد، و همچنین مقایسه غلظت‌های جرمی با داده‌های ایستگاه‌های پایش مجاور در حال انجام است.

به علاوه، شناسایی منابع انتشار با بهره‌گیری از نسبت‌های تشخیصی و اجرای مدل‌های تخصصی برای تخصیص منابع در حال انجام است و نتایج دقیق آن به‌زودی منتشر خواهد گردید.

تشخیص دقیق اجزای شیمیایی ذرات معلق و تفکیک بین ذرات اولیه و ثانویه، که از واکنش‌های جوی پیچیده ناشی می‌شوند، امکان ارزیابی سهم واقعی منابع در آلودگی هوای تنفسی شهروندان و تغییرات فصلی و مکانی را فراهم می‌آورد. این تحقیق فاصله میان تولید آلودگی توسط منابع و تأثیر واقعی آن‌ها بر کیفیت هوای تنفسی را روشن‌تر می‌سازد.

از آنجایی که پروژه‌های سیاهه انتشار منابع آلاینده هوای تهران و بررسی خصوصیات شیمیایی و تخصیص منابع انتشار ذرات معلق به‌عنوان دو مطالعه کاملاً مکمل شناخته می‌شوند، شرکت کنترل کیفیت هوای تهران عزم دارد پس از به نتیجه رسیدن این مطالعات– که هر دو تحت مدیریت و رهبری شرکت کنترل کیفیت هوای تهران قرار دارند– برای اولین بار در کلان‌شهر تهران به تجمیع یافته‌ها و تدوین یک سیاست‌نامه مشترک اقدام نماید.

این رویکرد تطبیقی، یک مبنای علمی و دقیق در اختیار تصمیم‌گیرندگان شهری قرار خواهد داد تا سیاست‌های کنترل آلودگی هوا به طور مؤثر و با بالاترین کارآیی پیاده‌سازی شوند.

ضرورت اصلی این مطالعه تطبیقی و تجمیع این دو رویکرد، تبدیل اطلاعات مربوط به انتشار آلاینده‌ها به شواهد معتبر درباره سهم منابع در آلودگی هوای محیط و سپس تبدیل این شواهد به اقدام‌های کنترلی هدفمند، قابل ارزیابی و مؤثر است.

انتهای پیام