تیم ملی در این دوره فیفادی دو دیدار را مقابل فلسطین و عراق برگزار خواهد کرد. همگی از چالش‌هایی که در سال‌های اخیر برای برگزاری بازی‌های دوستانه با آن‌ها دست و پنجه نرم کرده‌ایم، آگاهی داریم. بخش عمده‌ای از مسابقات موثر و مفید ما با زحمت سازمان‌های فیفا و کنفدراسیون در بازی‌های رسمی شکل گرفته و به احتمال زیاد، اگر اوضاع ما عادی بود، هرگز به انتخاب فلسطین و عراق تن نمی‌دادیم!

اما اکنون که نوبت به حضور در جام جهانی رسیده، سوال این است که آیا ارزش و اهمیت برگزاری یک بازی دوستانه به اندازه‌ای هست که بخواهیم نام و اعتبار و شرافت خود را زیر پا بگذاریم؟ آیا این همه شعار درباره عزت ملی نباید یک روز و در یک جا محقق شود؟ مسئولان تیم ملی همواره بر دقیقه نود لغو این بازی‌ها تأکید می‌کنند، گویی که اگر این لغو در دقیقه اول اتفاق می‌افتاد، هیچ مشکلی وجود نداشت!

آقایان، این مسئله زمان مشخصی ندارد. آیا می‌توان مهمانی را دعوت کرد و سپس گفت که باید پیاده بیاید؟ آیا این مهمان است یا قربانی؟ حالا شاید بگویند که ما مهمان نبودیم و خودمان خواستیم و آن‌ها با لطف خود قبول کردند، در این صورت، باید بگوییم وا مصیبتا! بر ما پوشیده نیست که در سطح ملی، برای انجام بازی‌های دوستانه طی مذاکراتی طولانی و در نهایت قراردادهایی شکل می‌گیرد.

چگونه است که در تمام این مذاکرات، به موضوع نحوه سفر ما اشاره‌ای نشده؟ اگر این موضوع مطرح شده باشد، باید هر قراردادی بندهایی در خصوص فسخ و غرامت داشته باشد. اگر یکی از طرفین به توافق نرسد، موظف به پرداخت غرامت است. آیا ما چنین قراردادی را امضا کرده‌ایم؟ خدا نکند که بابت این دو بازی مبلغی نیز پرداخت کرده باشیم؛ در این صورت، از دست رفتن دلارها حداقل صدمه‌ای به فوتبال ملی‌مان است...

بیشتر بخوانید: تیم ملی به تمسخر گرفته شد، هیچ صدایی از آن‌ها درنیامد؛ تنها بلدند برای منتقدان و رسانه‌ها بی‌احترامی کنند!