احمدرضا عمرانی‌فرد در گفتگویی با ایسنا به بررسی وضعیت تأمین سوخت و انرژی در کارخانجات سیمان پرداخت و اظهار داشت: در ماه‌های اخیر، تولید به طور میانگین به ۶۰ تا ۷۰ درصد رسیده و بیشتر کارخانجات به استفاده از مازوت روی آورده‌اند. همچنین، قیمت مازوت به طور قابل توجهی افزایش یافته و به طور میانگین هزینه روزانه سوخت مازوت برای یک کارخانه با ظرفیت تولید یک میلیون تن، به حدود ۲.۵ میلیارد تومان می‌رسد. این امر منجر به ایجاد هزینه‌ای معادل ۷۰۰ تا ۷۵۰ هزار تومان به ازای هر تن سیمان شده است.

وی با تأکید بر ناترازی هزینه‌ها و عدم تناسب آن با قیمت فروش محصولات افزود: در فصل تابستان، اکثر کارخانجات به منظور تأمین برق مورد نیاز خود، از برق آزاد و تابلو برق سبز استفاده کرده‌اند. اما نکته قابل توجه این است که با این افزایش هزینه‌ها، قیمت سیمان تغییر چندانی نداشته است؛ به طوری که میانگین افزایش قیمت سیمان نسبت به سال گذشته کمتر از ۵۰ درصد بوده‌است، در حالی که هزینه‌های دستمزد بیش از ۷۰ درصد و هزینه‌های حمل‌ونقل و مواد اولیه بیش از ۱۰۰ درصد رشد داشته‌اند.

این عضو انجمن صنفی صنعت سیمان در مورد وضعیت فعلی تولید کارخانجات و پیش‌بینی درباره فصل زمستان بیان کرد: تولید کارخانجات متناسب با شرایط بازار متفاوت است. اگرچه میانگین تولید کاهش یافته، برخی واحدها با خرید برق آزاد در تلاش برای حفظ تولید خود بوده‌اند. اما مشکل اصلی که در گذشته و حال وجود دارد، تأمین انرژی است؛ چرا که برخی کارخانجات باوجود افزایش فوق‌العاده هزینه‌های انرژی، ناگزیر به ادامه تولید هستند تا چرخه کارخانه همچنان ادامه یابد. در حالی که استفاده از مازوت به عنوان سوخت جایگزین تا کنون با قیمت بالا انجام شده، در بخش برق امکان جایگزینی وجود ندارد و در صورت وقوع قطعی برق در زمستان، تولید با کاهش شدید و بحران روبرو خواهد شد.

عمرانی‌فرد در ادامه اشاره کرد: در عملیات آتش‌باری معادن با کمبود قابل توجه مواد ناریه مواجه هستیم و برای جبران این کمبود و ادامه عملیات تخریب، ناچار به استفاده از سیستم‌های قدیمی مانند پیکور و بیل مکانیکی هستیم که هزینه‌های استفاده از این تجهیزات بسیار بالا بوده و منجر به استهلاک شدید ماشین‌آلات می‌شود.

وی در خاتمه درخصوص کیفیت مواد ناریه موجود در بازار بیان کرد: مواد ناریه‌ای که اخیراً در دسترس معادن قرار گرفته، کیفیت مناسبی ندارد و قادر به ایجاد انفجار لازم نیست؛ به طوری که پس از انفجار، با سنگ‌های بزرگ مواجه می‌شویم و بنابراین مجبور به دوباره خردایش می‌شویم، که این مسئله هزینه‌ها را دو برابر می‌کند. اگرچه استفاده از روش‌های مکانیکی ممکن است به طور موقت از بحران عبور کند و گره کور ایجاد نکند، اما به شدت هزینه‌های تولید را افزایش می‌دهد و فشارهای مالی زیادی بر دوش صنعت سیمان قرار می‌دهد.

انتهای پیام