از زمان معرفی امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی، یکی از دغدغه‌های اصلی او در مصاحبه‌هایش تأکید بر این موضوع بوده که نقدهای کارشناسان، اهالی فوتبال و پیشکسوتان به عملکرد تیم ملی حق مسلم آن‌هاست.

بدون شک، انتقاد از وضعیت حاکم در فوتبال ایران حق طبیعی تمامی افراد است. اما اگر به صحبت‌های قلعه‌نویی اعتماد کنیم، به سرعت با فهرستی طولانی و متنوع از منتقدان روبرو می‌شویم؛ لیستی که به لحاظ تعداد و تنوع چهره‌ها، بی‌سابقه به نظر می‌آید.

جلال چراغپور، که قلعه‌نویی بارها نامش را به زبان آورده، یکی از منتقدان شدید و بی‌پروا تیم ملی به شمار می‌آید. امیر حاج‌رضایی، مجید جلالی و مسعود اقبالی نیز از جمله کارشناسانی هستند که به طور مکرر نظرات خود را درباره عملکرد تیم ملی و کارنامه کادر فنی ابراز کرده‌اند؛ نقدهایی که به وضوح و به طور مستقیم مطرح شده‌اند.

در این میان، نمی‌توان از شخصیت‌هایی مانند ابراهیم قاسمپور غافل شد؛ پیشکسوتی که برایش فرقی نمی‌کند که مربی ایرانی باشد یا خارجی و هر هنگام که احساس کند عملکرد یک تیم ملی قابل نقد است، بدون هیچ‌گونه ملاحظه‌ای اقدام به ابراز نظر می‌کند.

با این حال، منتقدان فقط به کارشناسان و مربیان محدود نمی‌شوند. در میان منتقدان، نام اسطوره‌های فوتبال ایران نیز به چشم می‌خورد؛ از علی دایی و کریم باقری تا خداداد عزیزی که نقدهای نافذش حتی در برنامه‌های تلویزیونی به وضوح بروز یافته و بارها با صدای بلند از عملکرد تیم ملی انتقاد کرده است.

بنابراین، تنها روزنامه‌نگاران ورزشی نیستند که در رسانه‌ها و دیگر منابع خبری عملکرد تیم ملی را مورد پرسش قرار می‌دهند. قلعه‌نویی به گروهی از منتقدان مواجه است که بیشتر آن‌ها سال‌ها در فوتبال ایران اعتبار دارند و در زمینه تحلیل و ارزیابی فوتبال تخصص و تجربه کافی دارند.

با این وجود، بر این باوریم که به جای رویارویی با منتقدان و حساسیت نشان دادن نسبت به نقدها، باید از تمامی این مصاحبه‌ها، نوشته‌ها و تحلیل‌ها به عنوان فرصتی برای بهبود و ارتقاء فوتبال ملی بهره برد. تیم ملی باید به حدی منظم و اصولی عمل کند که نه با سخنان و مصاحبه‌ها، بلکه با عملکرد و نتایجش در زمین بازی به منتقدان پاسخ بدهد.

بیشتر بخوانید: واکنش مبهم به یک موضوع مهم یا تصمیمِ پرتغالی امیر؟!