عملیات پرتاب جت‌های جنگنده از روی عرشه ناوهای هواپیمابر، یکی از پرخطرترین و در عین حال تماشایی‌ترین صحنه‌های دنیای نظامی است. بر خلاف باندهای فرودگاه‌های زمینی، طول محدود عرشه ناچار به استفاده از سیستم‌های کاتاپولت قدرتمند برای شتاب‌دهی هواپیماهاست. در چنین محیطی با حرارت و فشار فوق‌العاده زیاد، تامین امنیت پرواز خدمه به یک چالش حیاتی تبدیل می‌شود. اینجاست که سازه‌ای به ظاهر ساده اما فوق‌العاده مهم، وارد عمل می‌شود.
جت‌بلاست دیفلکتور: سپر حیاتی در برابر نیروی عظیم موتورها
جت‌بلاست دیفلکتور دیواری مقاوم است که پشت جت‌های جنگنده روی عرشه ناوهای هواپیمابر، پیش از پرتاب بالا می‌آید. این سازه، جریان داغ و پرفشار گازهای خروجی موتور را به سمت بالا منحرف می‌کند. اگرچه برای برخاستن هواپیما ضروری نیست، اما وظیفه اصلی آن حفاظت از جان خدمه عرشه است؛ چرا که دمای گازهای خروجی می‌تواند به هزاران درجه فارنهایت برسد و بدون آن، خطری مرگبار خدمه را تهدید می‌کند.
حفظ جان خدمه با دیفلکتورهای هوشمند
نقش جت‌بلاست دیفلکتور در عملیات‌هایی با پس‌سوز مانند جت‌های F/A-18 سوپر هورنت حیاتی‌تر می‌شود. پس‌سوز رانش موتور را تا ۷۰ درصد افزایش داده و دمای گازها را به حدی می‌رساند که در عرض چند ثانیه می‌تواند کشنده باشد. این دیواره جریان مرگبار را مهار و هدایت می‌کند. جت‌بلاست دیفلکتور توسط یک دریانورد از یک دریچه کنترل می‌شود؛ قبل از پرتاب بالا آمده و سپس پایین می‌رود. هرچند «فنس‌های انفجار» مشابه در فرودگاه‌های غیرنظامی وجود دارند، اما جایگاه و عملکرد جت‌بلاست دیفلکتور روی ناوهای هواپیمابر برای حفاظت مستقیم از خدمه، آن را متمایز می‌کند.
نظرات کاربران