بر اساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، هنگامی که در یک شب صاف به آسمان ناهمواری نگاه می‌کنیم، ممکن است تصور کنیم که انبوهی از ستاره‌های درخشان بالای سر ما بخش عمده‌ای از جهان را تشکیل می‌دهند؛ با این حال، دید چشم انسان تنها بخش بسیار ناچیزی از آن منظره وسیع را در بر می‌گیرد.

در بهترین شرایط، مجموع ستاره‌هایی که انسان می‌تواند با چشم غیرمسلح در تمام آسمان مشاهده کند، در حدود ۹ هزار ستاره می‌باشد. از هر نقطه‌ای روی زمین، به‌طور همزمان تنها نیمی از آسمان قابل مشاهده است؛ یعنی تقریباً ۴۵۰۰ ستاره. بیشتر ستاره‌های دیگر یا به‌طرز قابل توجهی دور هستند یا روشنایی کافی برای قابل رؤیت شدن با چشم انسان ندارند.

اما مقیاس واقعی کیهان به‌طرزی شگرف فراتر از این اعداد است. اخترشناسان برآورد کرده‌اند که جهان قابل مشاهده تقریباً ۲ تریلیون کهکشان دارد. اگر هر کهکشان به‌طور میانگین بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره در خود جای داده باشد، تعداد ستاره‌های این بخش از کیهان به رقم‌هایی در بازه ۱۰ به توان ۲۲ تا ۱۰ به توان ۲۴ می‌رسد.

برای درک عمیق‌تر این فاصله‌ها، کافی است بدانیم نزدیک‌ترین ستاره به خورشید، به جز خورشید، ستاره پروکسیما قنطورس است که حدود ۴.۲ سال نوری با زمین فاصله دارد. هر سال نوری تقریباً برابر با ۹.۴۶ تریلیون کیلومتر است.

شگفت‌انگیزتر اینکه جهان قابل مشاهده نمایانگر تمامی جهان نیست. به سبب انبساط کیهان، شعاع این ناحیه به‌طور تقریبی ۴۶.۵ میلیارد سال نوری برآورد می‌شود؛ در حالی که عمر جهان تقریباً ۱۳.۸ میلیارد سال است. این اختلاف نشان‌دهنده آن است که فضا در طول زمان گسترش یافته و اجرام دوردست در حال حاضر بسیار فراتر از حدود زمانی هستند که نورشان مسیر خود را به‌سوی ما آغاز کرده است.

برای دست‌یابی به اطلاعات بیشتر درباره ابعاد شگفت‌انگیز کیهان و چگونگی محاسبه فاصله‌های نجومی، مقاله کامل «چند ستاره در جهان وجود دارد؟‌ / شمارش معکوس برای رسیدن به بی‌نهایت» را در خبرآنلاین مطالعه کنید.

۲۲۷۲۲۷