خودرویی که در پیست سریع است، باید هنگام عبور از پیچ‌ها هم به راننده اطمینان بدهد. در کنار این توانایی‌ها، هیجان و لذتی که پشت فرمان ایجاد می‌کند نیز اهمیت دارد. تاپ گیر با در نظر گرفتن این جنبه‌های مختلف، چهار خودرو را به مرحله نهایی انتخاب خود رسانده است.

فراری ۲۹۶ و بنتلی کانتیننتال GT سوپراسپرتس دو فینالیست این رقابت هستند. استون مارتین والهالا و پورشه ۹۱۱ GT3 نیز به جمع نامزدهای نهایی راه یافته‌اند. این نشریه بهترین خودروی اسپرت پرفورمنس سال ۲۰۲۶ را از میان همین چهار خودرو انتخاب کرده است.

فینالیست‌های رقابت بهترین خودروی اسپرت سال ۲۰۲۶

به گزارش تاپ گیر، چهار خودروی اسپرت فراری ۲۹۶ اسپشاله، بنتلی کانتیننتال GT سوپراسپرتس، استون مارتین والهالا و پورشه ۹۱۱ GT3 S/C با ویژگی‌ها و رویکردهای فنی متفاوت در پیست بین‌المللی آلگاروه پرتغال روبه‌روی هم قرار گرفتند. حضور این چهار مدل در یک رقابت، فرصتی فراهم کرد تا توانایی آن‌ها فقط با یک عدد، مانند قدرت موتور یا زمان شتاب‌گیری، سنجیده نشود و تفاوت شخصیت هر خودرو نیز در شرایط یکسان آشکار شود.

در یک سوی این جمع، پورشه با پیشرانه تنفس طبیعی و گیربکس دستی قرار داشت. در سوی دیگر، فراری ۲۹۶ اسپشاله با قوای محرکه هیبریدی و قدرتی نزدیک به ۹۰۰ اسب بخار وارد رقابت شد. استون مارتین والهالا نیز با پیشرانه V8 توئین‌توربو و سه موتور الکتریکی نماینده رویکردی بود که این خودرو را به قلمرو هایپرکارها می‌برد. بنتلی کانتیننتال GT سوپراسپرتس هم چهارمین مدعی این رقابت بود.

انتخاب پیست آلگاروه برای چنین رویارویی‌ بزرگی اهمیت داشت. اختلاف ارتفاع این مسیر، نحوه واکنش خودروها را در بخش‌های مختلف پیست به چالش می‌کشد؛ پیچ‌های سریع، میزان پایداری و اطمینان راننده را نشان می‌دهند و ترمزگیری‌های سنگین، کنترل خودرو را هنگام کاهش سرعت می‌سنجند.

مسیرهای مستقیم نیز فرصتی برای بررسی شتاب‌گیری فراهم می‌کنند. به این ترتیب، هر خودرو باید توانایی خود را در موقعیت‌هایی متفاوت نشان می‌داد. در کنار این معیارهای فنی، کیفیت کابین و میزان ارتباطی که راننده پشت فرمان با خودرو احساس می‌کند هم اهمیت داشت.

بنتلی کانتیننتال GT سوپراسپرتس؛ گرندتورری که به پیست آمده است

حضور بنتلی کانتیننتال GT سوپراسپرتس رقابت بهترین خودروی اسپرت ۲۰۲۶ تاپ گیر در نگاه نخست غیرمنتظره است. نام بنتلی بیشتر با خودروهای لوکس، کابین‌های باکیفیت، موتورهای قدرتمند و سواری راحت گره خورده اما سوپراسپرتس با هدف دیگری توسعه یافته و آن ترکیب شخصیت یک گرندتورر لوکس با توانایی‌های خودرویی است که بتواند در پیست هم جدی گرفته شود. برای رسیدن به این هدف مهندسان بنتلی در وزن، تعلیق، آیرودینامیک و قوای محرکه تغییرات گسترده‌ای داده‌اند.

در این نسخه، سیستم هیبریدی کنار گذاشته شده و یک موتور بنزینی ۴ لیتری V8 توئین‌توربو وظیفه تأمین نیرو را بر عهده دارد. خروجی موتور به ۶۵۷ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن‌متر گشتاور می‌رسد. توربوشارژرهای بزرگ‌تر و تنظیمات اختصاصی پیشرانه نیز برای پاسخ‌گویی بهتر در رانندگی پرفشار در نظر گرفته شده‌اند. نیرو از طریق گیربکس هشت‌سرعته اتوماتیک به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود.

کاهش وزن یکی از محورهای اصلی توسعه این مدل بوده است. بنتلی با حذف تجهیزات اضافی، کنار گذاشتن صندلی‌های عقب و استفاده از قطعات فیبرکربنی، وزن خودرو را به حدود ۱۹۹۵ کیلوگرم و در نتیجه به کمتر از دو تن رسانده است. این رقم با توجه به ابعاد خودرو و پیشینه لوکس کانتیننتال GT اهمیت دارد، هرچند سوپراسپرتس همچنان از برخی رقبای این آزمایش به‌مراتب سنگین‌تر است. سقف فیبرکربنی، کیت بدنه اختصاصی، باله عقب و قطعات آیرودینامیکی تازه نیز برای بهبود عملکرد در سرعت بالا به کار رفته‌اند.

به گفته بنتلی، این مجموعه می‌تواند تا ۳۰۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین بیشتری نسبت به کانتیننتال GT Speed ایجاد کند. برای مهار حرکات بدنه، سوپراسپرتس از سیستم تعلیق فعال ۴۸ ولتی بهره می‌برد. این سامانه با کاهش غلتش در پیچ‌ها به راننده کمک می‌کند از توان موتور با اطمینان بیشتری استفاده کند. در بخش ترمز نیز دیسک‌های کربن‌سرامیکی ۴۴۰ میلی‌متری جلو همراه با کالیپرهای ۱۰ پیستونه به کار رفته‌اند که با توجه به وزن و توان خودرو، نقش مهمی در رانندگی پرفشار دارند.

بنتلی در پیست آلگاروه زمان ۲ دقیقه و ۱٫۴۳ ثانیه را ثبت کرد. این زمان از سه رقیب دیگر کندتر بود، اما اختلاف وزن آن با فراری ۲۹۶ اسپشاله، که در متن آزمایش حدود ۵۰۰ کیلوگرم توصیف شده، بخشی از دشواری کار بنتلی را نشان می‌دهد. در مسیر مستقیم، سوپراسپرتس به سرعت ۲۵۵٫۹ کیلومتر بر ساعت رسید و در چند پیچ، شتاب جانبی بیش از یک جی را ثبت کرد.

در آزمایش شتاب در برابر پورشه GT3 S/C نیز عملکرد بهتری داشت. رسیدن به سرعت ۹۶٫۶ کیلومتر بر ساعت ۳٫۶۶ ثانیه طول کشید و پیمودن ۴۰۰ متر در ۱۱٫۷۳ ثانیه انجام شد؛ سرعت بنتلی در پایان این مسیر حدود ۲۰۳٫۵ کیلومتر بر ساعت بود. با وجود این توانایی‌ها، وزن همچنان مهم‌ترین محدودیت سوپراسپرتس است.

پورشه ۹۱۱ GT3 S/C؛ لذت رانندگی با موتور تنفس طبیعی

پورشه ۹۱۱ GT3 S/C در میان چهار سوپرکار رقابت بهترین خودروی اسپرت ۲۰۲۶، مسیر متفاوتی را دنبال می‌کند. زمانی که بسیاری از سازندگان برای افزایش قدرت به توربوشارژر و سامانه‌های هیبریدی روی آورده‌اند، پورشه برای این مدل همچنان موتور تنفس طبیعی و گیربکس دستی را انتخاب کرده است. GT3 S/C نسخه روباز خانواده GT3 به شمار می‌رود و برای نخستین بار در این خانواده، سقف پارچه‌ای کاملاً اتوماتیک را در اختیار راننده می‌گذارد.

با وجود حذف سقف ثابت، هدف پورشه حفظ ویژگی‌های اسپرت GT3 بوده است؛ به همین دلیل از قطعات سبک‌وزن برگرفته از ۹۱۱ S/T استفاده کرده تا وزن خودرو در محدوده قابل قبولی باقی بماند. در بخش عقب خودرو، پیشرانه شش سیلندر تخت ۴ لیتری قرار دارد که بدون کمک توربوشارژر، ۵۰۳ اسب بخار قدرت و ۴۵۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. این موتور تا ۹۰۰۰ دور در دقیقه دور می‌گیرد. تمام نیروی پیشرانه از طریق گیربکس شش‌سرعته دستی به چرخ‌های عقب می‌رسد.

وزن GT3 S/C طبق استاندارد DIN برابر با ۱۴۹۷ کیلوگرم است. رینگ‌های منیزیمی ۲۰ اینچی در جلو و ۲۱ اینچی در عقب، در کنار قطعات فیبرکربنی و سایر تجهیزات سبک‌وزن، به کنترل جرم خودرو کمک کرده‌اند. پورشه شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت این مدل را ۳٫۹ ثانیه و حداکثر سرعت آن را ۳۱۳ کیلومتر بر ساعت اعلام کرده است.

در پیست نیز GT3 S/C یک دور را در ۱ دقیقه و ۵۷٫۲۱ ثانیه پشت سر گذاشت. این خودرو از نظر قدرت موتور فاصله زیادی با فراری و استون مارتین دارد، اما دقت شاسی، توان ترمزها و تعادل آن در پیچ‌ها باعث شد عملکردی قابل توجه ثبت کند. ویژگی دیگر این پورشه، امکان تعویض دنده بدون برداشتن پا از روی پدال گاز است. راننده می‌تواند در شرایط مشخص، هنگام فشردن کامل گاز با استفاده از کلاچ دنده بالاتر را انتخاب کند.

البته سقف بازشو بی‌تأثیر بر رفتار خودرو نبوده است و حذف سقف ثابت نسبت به نسخه کوپه، استحکام پیچشی بدنه را کاهش داده و GT3 S/C در تغییر جهت‌های سریع اندکی از دقت آن نسخه فاصله می‌گیرد. با این همه، برای راننده‌ای که احساس پشت فرمان و مشارکت در رانندگی را مهم‌تر از عدد قدرت موتور می‌داند، این پورشه همچنان یکی از جذاب‌ترین گزینه‌های جمع است.

  • برابوس پورشه ۹۱۱ توربو S را به هیولایی ۸۰۰ اسب بخاری تبدیل کرد
  • پورشه میشن S؛ ابرخودروی مفهومی که تنها در هشت ماه ساخته شد
  • پورشه کاین برقی 2027 با 105 رنگ، درهای خودکار و امکانات لوکس جدید معرفی شد
  • پورشه 911 جی‌تی 3 برگ‌اسپرت با طراحی ویژه و تیراژ محدود 100 دستگاه معرفی شد

فراری ۲۹۶ اسپشاله؛ قدرت هیبریدی در خدمت رانندگی

فراری ۲۹۶ اسپشاله نسخه‌ای تقویت‌شده و سبک‌سازی‌شده از ۲۹۶ GTB است که برای افزایش توانایی در پیست، بهبود آیرودینامیک و جذاب‌تر شدن تجربه رانندگی توسعه یافته است. این خودرو از ترکیب پیشرانه بنزینی و موتور الکتریکی استفاده می‌کند، اما نقش سامانه هیبریدی در آن تنها به افزودن قدرت خلاصه نمی‌شود.

موتور بنزینی ۳ لیتری V6 توئین‌توربو به‌تنهایی ۷۰۰ اسب بخار قدرت و ۷۵۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. موتور الکتریکی نیز در حالت حداکثر توان، ۱۷۷ اسب بخار به مجموعه اضافه می‌کند تا قدرت ترکیبی به ۸۶۸ اسب بخار برسد. این نیرو از طریق گیربکس هشت‌سرعته دوکلاچه به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. موتور الکتریکی علاوه بر کمک به شتاب‌گیری، هنگام تعویض دنده نیز در بهبود پاسخ‌گویی مجموعه نقش دارد. فراری در بخش فنی از قطعات تیتانیومی، اجزای داخلی سبک‌تر و سامانه خنک‌کاری بهینه‌شده استفاده کرده تا پیشرانه با شرایط رانندگی در پیست سازگارتر باشد.

وزن خشک اعلام‌شده برای ۲۹۶ اسپشاله ۱۴۱۰ کیلوگرم است؛ عددی که در کنار قدرت ۸۶۸ اسب بخاری نسبت قدرت به وزن چشمگیری ایجاد می‌کند. در بخش آیرودینامیک نیز فراری از تجربه خودروهای مسابقه‌ای خود بهره برده است. کانال‌های عبور هوا بازطراحی شده‌اند، قطعات تازه‌ای روی بدنه قرار گرفته‌اند و باله عقب فعال به کنترل جریان هوا کمک می‌کند. حاصل این تغییرات، تولید حدود ۴۳۵ کیلوگرم نیروی رو به پایین در سرعت ۲۴۹ کیلومتر بر ساعت است.

فراری همچنین توزیع نیروی آیرودینامیکی در جلو را اصلاح کرده تا محور جلو هنگام ورود به پیچ سریع‌تر به فرمان واکنش نشان دهد و خودرو دقیق‌تر مسیر انتخابی راننده را دنبال کند. کمک‌فنرهای اختصاصی و فنرهای تیتانیومی نیز برای کنترل حرکات بدنه در سرعت بالا تنظیم شده‌اند. در آزمایش آلگاروه، ۲۹۶ اسپشاله در مسیر مستقیم به ۲۹۳٫۲ کیلومتر بر ساعت رسید و زمان ۱ دقیقه و ۵۰٫۸۰ ثانیه را برای یک دور ثبت کرد. این رقم ۶٫۴۱ ثانیه بهتر از زمان پورشه GT3 S/C بود.

نکته قابل توجه این است که فراری برای ثبت این عملکرد از لاستیک‌های فوق‌چسبنده Cup 2 R استفاده نکرده بود و با لاستیک‌های Cup 2 به پیست رفت. اعداد شتاب‌گیری نیز توانایی خودرو را نشان می‌دهند. فراری برای رسیدن از سکون به سرعت ۹۶٫۶ کیلومتر بر ساعت به ۲٫۷۸ ثانیه نیاز داشت. رسیدن به ۱۶۰٫۹ کیلومتر بر ساعت ۴٫۸۹ ثانیه و رسیدن به ۲۴۱٫۴ کیلومتر بر ساعت ۹٫۹۳ ثانیه طول کشید.

فراری در پیچ‌ها به فرمان سریع پاسخ می‌دهد و هنگام خروج از پیچ، توان بالای آن می‌تواند به لغزش کنترل‌شده چرخ‌های عقب منجر شود. بنابراین خودرو با وجود بهره‌گیری از فناوری پیشرفته، شخصیت تهاجمی خود را پنهان نمی‌کند. حالت رانندگی Qualifying نیز برای ارائه حداکثر توان در بازه‌ای محدود در نظر گرفته شده و در آزمایش‌های عملکردی بی‌نظیر دارد.

  • فراری پوروسانگوئه با تیونینگ جنجالی کیوانی به هیولای ۸۸۰ اسب‌بخاری تبدیل شد
  • احیای روح فراری F40 در ونوم V40 اسپایدر؛ تقابلی میان نوستالژی و قدرت خالص تکنولوژی
  • بازگشت به اصالت؛ فراری ۱۲ چیلیندری با گیربکس دستی معرفی شد

استون مارتین والهالا؛ سریع در پیست، درگیر با محدودیت توان

استون مارتین والهالا از نظر فناوری پیچیده‌ترین عضو این گروه است. این خودرو نخستین هایپرکار تولید انبوه موتوروسط استون مارتین به شمار می‌رود و بخشی از فناوری‌های آن از برنامه‌های مهندسی این شرکت در فرمول یک الهام گرفته شده‌اند. والهالا برخلاف پورشه که بر موتور تنفس طبیعی و گیربکس دستی تکیه دارد، یک سامانه محرکه هیبریدی با چند منبع نیرو را به کار می‌گیرد که هم برای دستیابی به قدرت بالا و هم برای بهبود کنترل خودرو طراحی شده است.

قوای محرکه از یک موتور بنزینی ۴ لیتری V8 توئین‌توربو و سه موتور الکتریکی تشکیل شده است. موتور بنزینی به‌تنهایی ۸۲۸ اسب بخار قدرت دارد و قدرت ترکیبی مجموعه به حدود ۱۰۶۴ اسب بخار می‌رسد؛ گشتاور اعلام‌شده نیز ۱۱۰۰ نیوتن‌متر است. دو موتور الکتریکی روی محور جلو قرار دارند و موتور سوم در مجموعه گیربکس جای گرفته است. نیروی موتور بنزینی از طریق گیربکس هشت‌سرعته دوکلاچه به چرخ‌های عقب می‌رسد، در حالی که موتورهای الکتریکی جلو امکان حرکت چهارچرخ محرک را فراهم می‌کنند.

موتورهای برقی محور جلو فقط به شتاب‌گیری کمک نمی‌کنند و هرکدام می‌توانند نیروی چرخ مربوط به خود را مستقل تنظیم کنند که با عنوان توزیع گشتاور یا Torque Vectoring شناخته می‌شود و به چسبندگی و کنترل بهتر خودرو در پیچ‌ها کمک می‌کند. در کنار این سامانه، شاسی یکپارچه فیبرکربنی قرار دارد که هم به کنترل وزن کمک می‌کند و هم استحکام لازم برای نصب تجهیزات فنی پیشرفته را فراهم می‌آورد. سیستم تعلیق جلو نیز آرایش Pushrod دارد؛ کمک‌فنرها درون بدنه نصب شده‌اند تا اطراف چرخ‌ها فضای بیشتری برای عبور جریان هوا باقی بماند.

آیرودینامیک بخش مهم دیگری از طراحی والهالا است. باله عقب فعال، قطعات متحرک جلو و کف مهندسی‌شده خودرو در سرعت‌های بالا می‌توانند بیش از ۶۰۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین تولید کنند. وزن خالص اروپایی خودرو حدود ۱۶۵۵ کیلوگرم اعلام شده است و در کنار قدرت بیش از هزار اسب بخاری، نسبت قدرت به وزن مناسبی به دست می‌دهد. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت والهالا ۲٫۵ ثانیه و حداکثر سرعت آن ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت اعلام شده است.

با این حال، آزمایش عملی والهالا طبق انتظار پیش نرفت. در نخستین آزمون‌ها، سامانه محرکه پس از عبور از چند پیچ سنگین وارد حالت محدودیت توان شد و خودرو نتوانست قدرت کامل خود را به‌طور پیوسته در اختیار راننده بگذارد. استون مارتین یک هفته بعد خودروی دیگری برای آزمایش مجدد آماده کرد. والهالا در آزمون دوم زمان ۱ دقیقه و ۵۰٫۵۶ ثانیه را ثبت کرد؛ یعنی ۰٫۲۴ ثانیه سریع‌تر از فراری ۲۹۶ اسپشاله با زمان ۱ دقیقه و ۵۰٫۸۰ ثانیه. بنابراین سریع‌ترین دور ثبت‌شده در پیست به نام استون مارتین بود، اما مشکل پایداری عملکرد سامانه هیبریدی همچنان در ارزیابی آن اهمیت داشت.

در آزمایش شتاب مستقیم، ویژگی چهارچرخ محرک الکتریکی والهالا به آن کمک کرد با چسبندگی بیشتری حرکت را آغاز کند. استون مارتین در ۲٫۴۹ ثانیه به سرعت ۹۶٫۶ کیلومتر بر ساعت رسید و تا سرعت ۱۴۴٫۸ کیلومتر بر ساعت نیز جلوتر از فراری ماند. با افزایش سرعت، شرایط تغییر کرد و فراری با وزن کمتر و عملکرد مجموعه محرکه‌اش فاصله را جبران کرد. والهالا برای رسیدن به ۱۶۰٫۹ کیلومتر بر ساعت ۵٫۰۸ ثانیه زمان نیاز داشت، در حالی که فراری این سرعت را در ۴٫۸۹ ثانیه ثبت کرد. در سرعت‌های بالاتر هم برتری فراری افزایش یافت و آزمایش شتاب مستقیم را به سود خود تمام کرد.

  • استون مارتین والهالا اسپایدر رسما با سقف متحرک و موتور V8 قدرتمند معرفی شد
  • شاسی بلند لوکس استون مارتین DBX GT با تعلیق نرم‌تر، کابین بی‌صدا و شتاب ۳.۳ ثانیه‌ای معرفی شد
  • سوپراسپرت جدید استون مارتین Valen با موتور V12 و ۸۵۰ اسب‌بخار معرفی شد

چهار خودرو، چهار تجربه متفاوت پشت فرمان

تفاوت این چهار خودرو تنها به قدرت موتور، شتاب یا زمان ثبت‌شده در پیست محدود نمی‌شود. هرکدام از لحظه‌ای که راننده پشت فرمان می‌نشیند، برداشت متفاوتی از رانندگی اسپرت ارائه می‌کنند. طراحی کابین، ارتفاع نشستن، نوع کنترل‌ها و حتی شیوه‌ای که صدای پیشرانه به گوش راننده می‌رسد، در شکل‌گیری این تجربه نقش دارند.

کابین پورشه ۹۱۱ GT3 S/C در این جمع، ساده‌ترین فضای رانندگی را دارد. راننده در موقعیتی پایین می‌نشیند و چیدمان اطراف او با هدف حفظ تمرکز بر رانندگی شکل گرفته است. در این خودرو، تجربه پشت فرمان بیش از آنکه به نمایش فناوری وابسته باشد، از تعامل با اجزای مکانیکی به دست می‌آید.

کانتیننتال GT سوپراسپرتس با همه تغییراتی که برای افزایش توانایی‌هایش اعمال شده، هنوز شخصیت یک بنتلی را حفظ می‌کند. راننده نسبت به پورشه در ارتفاع بالاتری می‌نشیند و فضای کابین نیز حس لوکس‌تری دارد. بنابراین تجربه حضور در آن حتی پیش از حرکت، با فضای ساده و متمرکز پورشه تفاوت پیدا می‌کند.

فراری ۲۹۶ اسپشاله فضایی ارائه می‌دهد که نسبت به ۲۹۶ GTB معمولی، تمرکز بیشتری بر رانندگی اسپرت دارد. صندلی‌های سبک‌وزن، استفاده از آلکانتارا و کنترل‌های اختصاصی سامانه محرکه، فضای کابین را با هدف خودرو هماهنگ کرده‌اند. راننده در اینجا با خودرویی روبه‌رو است که از فناوری پیشرفته بهره می‌برد، اما همچنان می‌خواهد حس هیجان و درگیری پشت فرمان را حفظ کند.

در سوی دیگر، استون مارتین والهالا از نظر طراحی داخلی و موقعیت نشستن راننده، بیشترین شباهت را به خودروهای مسابقه‌ای و نمونه‌های اولیه مسابقات استقامتی دارد. نحوه قرار گرفتن راننده، استفاده گسترده از فیبرکربن و شکل متفاوت کابین، از همان ابتدا بر ماهیت هایپرکاری آن تأکید می‌کند.

اعلام برنده نهایی رقابت بهترین خودروی اسپرت ۲۰۲۶

در پایان رقابت، سریع‌ترین زمان یک دور پیست به استون مارتین والهالا تعلق گرفت، اما عنوان بهترین خودروی اسپرت پرفورمنس ۲۰۲۶ به فراری ۲۹۶ اسپشاله رسید. این نتیجه نشان می‌دهد ارزیابی نهایی تنها بر پایه سریع‌ترین دور انجام نشده است. فراری در بخش‌های مختلف توانست ترکیب متعادلی از قدرت، وزن، آیرودینامیک، قابلیت کنترل و هیجان رانندگی ارائه کند.

والهالا روی کاغذ قدرت بیشتری دارد و سامانه چهارچرخ محرک آن هنگام شروع حرکت مزیت مهمی ایجاد می‌کند. با این حال، محدود شدن توان سامانه محرکه در شرایط رانندگی پرفشار بر عملکرد آن اثر گذاشت. به همین دلیل، ثبت سریع‌ترین دور به‌تنهایی نتوانست بر نگرانی مربوط به پایداری عملکردش غلبه کند.

  • جوایز Buzz: شورولت کوروت ZR1 و ZR1X بهترین خودروی پرفورمنس سال 2027 نام گرفتند
  • کیا تلوراید هیبریدی به عنوان بهترین خودرو خانوادگی ۲۰۲۷ جوایز Buzz انتخاب شد
  • سوبارو Outback Wilderness به‌عنوان بهترین خودروی آفرودی سال ۲۰۲۷ در جوایز Buzz انتخاب شد
  • پورشه کاین توربو الکتریک بهترین خودرو لوکس سال ۲۰۲۷ در جوایز Buzz شد

در طرف دیگر رقابت بهترین خودروی اسپرت ۲۰۲۶، بنتلی با وجود موتور قدرتمند و تغییرات مهندسی گسترده همچنان نزدیک به دو تن وزن دارد. این جرم بالا رقابت با خودروهای سبک‌تر را برای آن دشوار می‌کند و نشان می‌دهد سوپراسپرتس بیش از آنکه یک خودروی مسابقه‌ای خالص باشد، گرندتورری بسیار قدرتمند با توانایی حضور در پیست است.

پورشه GT3 S/C نیز از نظر تجربه مکانیکی پشت فرمان حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. موتور تنفس طبیعی و گیربکس دستی آن لذتی ارائه می‌کنند که با اعداد شتاب و قدرت به‌تنهایی قابل بیان نیست. با این همه، از نظر قدرت و عملکرد در مسیر مستقیم به سطح فراری نمی‌رسد. علاوه بر این، نسخه کوپه GT3 در بعضی جنبه‌های دینامیکی برتری دارد، در حالی که مدل روباز با قیمت بالاتری عرضه می‌شود.

فراری ۲۹۶ اسپشاله توانست در تقریباً تمام بخش‌های مهم عملکردی امتیاز بالایی به دست آورد. در پیچ‌ها سریع و دقیق بود، در مسیر مستقیم شتاب چشمگیری داشت و در عین حال، تجربه پشت فرمانش هیجان‌انگیز باقی ماند. نکته تعیین‌کننده این است که فراری برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای فقط قدرت پیشرانه را افزایش نداده است.

کاهش وزن، بهینه‌سازی آیرودینامیک، تنظیم دقیق شاسی و هماهنگی سامانه هیبریدی در کنار هم به خودرو کمک کرده‌اند تا توانش را به عملکردی مؤثر و قابل کنترل تبدیل کند. همین کیفیت همه‌جانبه، با وجود زمان دور اندکی کندتر از والهالا، دلیل انتخاب ۲۹۶ اسپشاله به‌عنوان بهترین خودروی اسپرت ۲۰۲۶ بود.

استون مارتین پورشه تاپ گیر فراری