به نقل از ایسنا، مجید کیانپور در حاشیه هجدهمین نمایشگاه قیر، آسفالت و ماشین‌آلات به مشکلات موجود در صنعت راهسازی و روسازی اشاره کرده و گفت: توجه به کنترل کیفیت در پروژه‌های راهسازی امری ضروری و اجتناب‌ناپذیر است، اما این اقدام به‌تنهایی کافی نیست. باید تمامی مراحل مؤثر بر کیفیت محصول نهایی، از طراحی تا اجرا و دوره تضمین، به دقت مورد بررسی قرار گیرند.

وی با تأکید بر این‌که در قوانین و دستورالعمل‌های فعلی، بیشتر بار مسئولیت کیفیت اجرا بر دوش پیمانکاران گذاشته شده است، یادآور شد: این سئوال مطرح می‌شود که آیا پیمانکار به‌تنهایی می‌تواند همه مشکلات کیفیت آسفالت را حل کند؟ به جای تمرکز بر کنترل‌های مقطعی و تعاملات منفی با پیمانکار، لازم است که یک رویکرد فرایندمحور اتخاذ شود تا کیفیت در تمامی مراحل پروژه به شکل مطلوبی تضمین گردد.

مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک با بیان وضعیت نگران‌کننده برخی از راه‌های کشور ادامه داد: عدم کیفیت در ۲۵ درصد از راه‌های کشور صرفاً ناشی از کمبود منابع مالی نیست و این مشکل همچنین به طراحی نادرست، کیفیت نامطلوب مصالح، شیوه‌های اجرایی نادرست، استفاده از ماشین‌آلات نامناسب و کمبود کارکنان متخصص نیز مرتبط است.

کیانپور بر لزوم توجه به زیرسازی و طراحی مهندسی راه‌ها تأکید کرده و گفت: مسائل مربوط به روسازی صرفاً به لایه آسفالت محدود نمی‌شود و ممکن است ریشه مسائل در لایه‌های زیرین، طراحی نادرست، چالش‌های زمین‌شناسی و ضعف در سیستم زهکشی نهفته باشد. در برخی نقاط، حتی پس از اعمال لایه آسفالت، ترک‌های سازه‌ای دوباره بروز می‌کنند، که گویای لزوم بررسی دقیق وضعیت لایه‌های زیرین و شرایط هیدرولوژیکی قبل از اجرای روکش است.

وی همچنین به تنوع اقلیمی در محورهای مختلف کشور اشاره کرده و اظهار داشت: نوع قیر و خصوصیات آسفالت باید مطابق با شرایط جوی و ویژگی‌های خاص هر ناحیه انتخاب شوند. در محورهایی که دستخوش تغییرات آب و هوایی هستند، نمی‌توان بدون ارزیابی شرایط محیطی از یک نوع قیر و طرح اختلاط مشابه بهره برد.

کیانپور در خصوص نظارت بر کارخانه‌های آسفالت گفت: به‌جز افزایش ظرفیت تولید، باید برنامه‌هایی برای بهبود کیفیت نیز تدوین شود. به گفته کارشناسان این صنعت، حدود ۲۵ درصد از کارخانه‌های آسفالت همچنان به کنترل کیفیت بیشتری نیاز دارند و ضروری است که بررسی کنیم آیا تمامی این کارخانه‌ها مجوزهای لازم را دریافت کرده‌اند و آیا عملکرد آنها به‌طور مرتب ارزیابی می‌شود یا نه.

او افزود: می‌توان با همکاری تولیدکنندگان و کارخانه‌های آسفالت و آزمایشگاه‌های مرجع و همکار، سیستم کنترل مداوم محصولات را به‌وجود آورد. دریافت گواهینامه‌های دوره‌ای به‌تنهایی برای اطمینان از کیفیت تولید کافی نیست و باید استانداردهای تولید به‌طور روزانه و مستمر مورد بازرسی قرار گیرد.

کیانپور به اهمیت مهارت نیروی انسانی در پروژه‌های راهسازی تأکید کرد و گفت: باید مشخص شود چه تعداد از کارگران در این حوزه دارای آموزش‌های تخصصی و کارت مهارت از سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای هستند. همچنین دمای آسفالت باید از زمان خروج از کارخانه تا انتقال و پخش در محل پروژه مطابق با استانداردها باشد.

وی در ادامه به فرسودگی ماشین‌آلات راهسازی اشاره کرد و بیان داشت: ماشین‌آلاتی که حدود ۴۰ سال از عمر آنها می‌گذرد، نمی‌توانند به طور استاندارد عملیات آسفالت را اجرا کنند. لذا ضروری است که سازمان برنامه و بودجه، وزارت صنعت، معدن و تجارت و کمیسیون‌های مرتبط مجلس برای نوسازی ناوگان پیمانکاران و تسهیل ورود ماشین‌آلات جدید اقدام کنند.

مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک ادامه داد: همچنین می‌توان زمینه ورود ماشین‌آلات دست‌دوم با حداکثر پنج سال سابقه کار را برای پیمانکاران فراهم کرد تا امکان استفاده از تجهیزات و فناوری‌های نوین در پروژه‌های راهسازی تحقق یابد.

کیانپور به فاصله موجود بین دانش آکادمیک و مرحله عملیاتی پروژه‌ها اشاره کرده و گفت: در صنعت راهسازی شکاف قابل توجهی بین اطلاعات نظری و اجرای واقعی وجود دارد که باید با حضور تکنسین‌های متخصص و آموزش‌دیده برطرف شود. همچنین نیاز است که از فناوری‌های نوین و روش‌های مدرن روسازی و آسفالت در مسیرهای کشور بیشتر بهره‌گیری شود.

مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک افزود: در روش بازیافت گرم، آسفالت موجود در محل پیش‌گرم شده و با افزودن جوان‌سازهای مناسب، دوباره به حالت مطلوب برای پخش در می‌آید. این روش با استفاده از تجهیزات ویژه به‌عنوان یک کارخانه متحرک در محل پروژه قابل انجام است.

کیانپور همچنین بر اهمیت اقتصادی آسفالت و مصالح به‌کاررفته در راهسازی تأکید کرده و گفت: با توجه به ارزش بالای این منابع، نباید بگذاریم سرمایه‌های کشور به‌راحتی اتلاف شوند. به جای تراشیدن آسفالت و جابجایی آن به مکان‌های دیگر، از روش‌های بازیافت گرم در مناطق بدون مشکلات سازه‌ای باید استفاده شود.

وی در ادامه بر ضرورت جایگزینی سیستم تضمین کیفیت به‌جای کنترل‌های مقطعی تأکید کرده و پیشنهاد کرد که برای پروژه‌های آسفالت، دوره تضمین کیفیتی بین دو تا سه سال در نظر گرفته شود و طی این مدت، پیمانکار مسئولیت کیفیت محصول نهایی را بر عهده بگیرد. در این روش، پیمانکار می‌تواند از مرحله طراحی تا اجرا، مسئولیت پروژه را به‌صورت یکپارچه ایفا کند و به انتخاب مشاور و آزمایشگاه مدنظر خود بپردازد تا در نهایت، کیفیت محصول را تأمین کند. در همین راستا، کارفرما نیز می‌تواند نظارت کلی بر پروژه داشته باشد. حتی می‌توان از ظرفیت شرکت‌های بیمه به منظور مشارکت در نظام تضمین کیفیت بهره‌برداری کرد.

مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک گفت: اگر بتوانیم طی یک برنامه پنج تا ۱۰ ساله نظام کنترل کیفیت مقطعی را به سمت یک نظام تضمین کیفیت و نظارت فرآیندمحور هدایت کنیم، می‌توانیم کیفیت روسازی را ارتقا داده، عمر مفید آسفالت را افزایش دهیم و هزینه‌های نگهداری راه‌های کشور را کاهش دهیم.

انتهای پیام