بر اساس گزارش ایسنا، در راستای کمک به بازسازی استخوان‌های بدن انسان، گزینه‌های متعددی برای پزشکان فراهم آمده است؛ اما هر یک از این تکنیک‌ها به همراه مزایای خود، دارای معایبی نیز هستند.

طبق اطلاع‌رسانی اس‌ای، اکنون یک روش درمانی نوین به این گزینه‌ها افزوده شده است. ماده ترمیم ‌کننده استخوان «پرل‌بون پوتی ۱۶۰۰ (PearlBone Putty 1600)» که از صدف‌های مروارید با منبع پایدار و قابل تأمین تولید می‌شود، به تازگی تأییدیه سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) را کسب کرده است.

این تأییدیه به این معناست که محصول «پرل ‌بون» اکنون مجاز است تا به عنوان ماده‌ای برای ترمیم شکستگی‌های استخوانی در آمریکا توزیع و عرضه شود.

این محصول، نخستین ماده‌ای است که به عنوان جایگزین پیوند استخوان، از نکر (Nacre) که ماده اصلی تشکیل‌دهنده مروارید محسوب می‌شود، ساخته شده است. نکر، لایه درخشان و صدفی‌رنگی است که درون پوسته صدف‌های مروارید قرار دارد. با این حال، محققان با بکارگیری فرآیندی مبتکرانه، موفق به تبدیل این ماده طبیعی به محصولی مناسب برای ترمیم و تثبیت استخوان شده‌اند؛ فرآیندی که برای توسعه آن سال‌ها زمان صرف شده است.

تیم تحقیقاتی سازنده پرل‌ بون، روشی شیمیایی را ابداع کرده‌اند که کربنات کلسیم موجود در مروارید را به فسفات کلسیم، که ماده معدنی تشکیل‌دهنده استخوان انسان است، تبدیل می‌سازد. این فرآیند فقط ۲۴ ساعت طول می‌کشد.

مینگهاو ژنگ (Minghao Zheng)، زیست‌شناس در زمینه پزشکی بازساختی از دانشگاه استرالیای غربی و یکی از اعضای تیم توسعه ‌دهنده پرل ‌بون، اظهار می‌کند: ما فناوری‌ای را توسعه و ثبت اختراع کرده‌ایم که نکر، یعنی ساختار معدنی‌شده پوسته مروارید را به یک ماده کامپوزیتی با ساختاری معدنی مشابه استخوان تبدیل می‌کند. در حقیقت، ما راهی برای تسریع فرآیند زیست‌معدنی‌سازی پیدا کرده‌ایم؛ فرآیندی که در طبیعت میلیون‌ها سال به طول می‌انجامد، اما اکنون می‌توان آن را در عرض یک روز به پایان رساند.

این روش از جنبه زیست‌محیطی نیز پایدار است؛ زیرا در فرآیند تولید آن از محصولات جانبی مربوط به صنعت پرورش مروارید استفاده می‌شود که در غیر این صورت دور ریخته می‌شدند. به عبارتی دیگر، این فناوری نوعی بازیافت پوسته صدف‌ها به حساب می‌آید.

در نهایت، پرل‌بون قابلیت استفاده برای ترمیم تقریباً هر استخوانی که به دلیل جراحت یا جراحی آسیب دیده باشد را داراست. با این حال، بر اساس الزامات سازمان غذا و داروی ایالات متحده، مواد پیوندی نباید به عنوان عنصر ضروری در حفظ پایداری کلی استخوان عمل کنند.

به عبارت دیگر، این ماده برای پر کردن نواقص استخوانی به کار گرفته می‌شود تا استخوان بتواند فرآیند ترمیم خود را انجام دهد. همچنین می‌توان آن را در کنار ابزارهای تثبیت‌کننده مانند پلاک‌ها و پیچ‌های پزشکی بهره‌برداری کرد.

اینک این فناوری به مرحله‌ای نزدیک‌تر به استفاده در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی رسیده است و پرل‌ بون می‌تواند تبدیل به جایگزینی ارزشمند برای راهکارهای کنونی پیوند استخوان گردد.

در حال حاضر، یکی از بهترین شیوه‌های موجود برای پیوند استخوان، برداشت قسمتی از استخوان از ناحیه‌ای دیگر از بدن بیمار و به‌کارگیری آن برای ترمیم محل آسیب‌دیده است. این روش از نظر سازگاری با بدن دارای مزیت است، اما ممکن است به درد ناک بیشتری برای بیمار منجر شده و زمان جراحی را به طول انجامد.

جایگزین‌های مصنوعی دیگری نیز برای پیوند استخوان یافت می‌شوند، اما این مواد همواره به خوبی با بدن سازگار نیستند و ممکن است از لحاظ استحکام و سرعت جذب در بدن با چالش‌هایی مواجه شوند.

انتهای پیام