به گزارش خبرنگار ایرنا، یک بعد از ظهر آبان، مهمان خانه پدری خلبان شهید مجید کاظمی شدیم و پای صحبت خانواده وی نشستیم.

از دلشوره‌های آنها پس از آخرین پرواز این خلبان غیور شنیدیم، از دلتنگی‌ها و غم سنگینی گفتند که خیال سبک شدن ندارد؛ از اشک‌های گرمی که پس از سه ماه هنوز بند نمی‌آید.

حمیدرضا کاظمی از روزهای کودکی خود در کنار برادری گفت که حامی بود و نمی‌گذاشت هیچ غمی بیش از یک روز بر دل برادرِ کوچک بماند؛ از شجاعت، فروتنی و عشق او به مردم و ایران گفت و از آخرین تماس تلفنی ناتمامی که ذهن او را رها نمی‌کند.

شما را دعوت می‌کنیم تا در چهارمین قسمت از مجموعه گفت‌وگوهای «آخرین پرواز از اولین آشیانه»، با ما پای سخنان حمیدرضا کاظمی، برادر خلبان شهید، سرتیپ دوم مجید کاظمی بنشینید.

نمی‌گذاشت ناراحتی‌هایم به ۴۸ ساعت برسد

ایرنا: دوران کودکی شما در کنار برادر شهیدتان چگونه گذشت؟

حمیدرضا کاظمی: برادرم هشت سال از من بزرگ‌تر بود. او همیشه راهنما و حامی ما بود اما خیلی با هم راحت بودیم.

اختلاف سنی‌مان را به‌موقع رعایت می‌کرد، اما این‌طور نبود که زور بگوید. با اینکه سنشان بزرگ‌تر بود، به‌موقع هم‌بازی ما می‌شدند. در بازی‌ها و محله همیشه حواسش به ما بود.

تا همین حالا هم اگر من از موضوعی ناراحت بودم، اجازه نمی‌داد ۴۸ ساعت بگذرد. زنگ می‌زد و با من صحبت می‌کرد تا ناراحتی‌ام رفع شود. از زمانی که ازدواج کرد هم همسرش مانند یک خواهر بزرگ‌تر حواسش به من بود برای من بود؛ هر دوی آن‌ها همیشه هوای ما را داشتند.

وقتی دوستان و همکارانش صحبت می‌کنند، می‌گوییم شاید خاطرات شما محدود به پنج یا ۱۰ سال باشد، اما ما از دوران بچگی با او خاطره داریم و همان خاطرات است که من را اذیت می‌کند و مدام به فکر فرو می‌برد.

خاکی بودن؛ بارزترین شاخصه استاد خلبان ارتش ایران

ایرنا: اگر بخواهید از ویژگی‌های شخصیتی او بگویید، چه چیزهایی بیشتر از همه در ذهنتان مانده و در خاطرتان ثبت شده است؟

حمیدرضا کاظمی: بزرگ‌ترین ویژگی‌ او خاکی بودن و بی‌ریا بودن بود؛ اگر شما او را در جمعی می‌دیدید، اصلا فکر نمی‌کردید فرمانده خلبان جنگنده با چنین مراتب و درجات بالایی باشد.

برادرم همیشه صادق بود، خیلی حواسش به خانواده بود؛ چه خانواده پدری و چه همسر و دخترشان؛ بسیار به خانواده توجه داشت.

چرا دروغ بگویم، من جراتش را نداشتم

ایرنا: شما در یک خانواده ارتشی بزرگ شدید و برادرتان از کودکی عاشق خلبانی بوده، شما هم دوست داشتید وارد این حوزه شوید؟

حمیدرضا کاظمی: نه. هیچ‌وقت علاقه‌ای نداشتم و البته جرات هم نداشتم؛ چرا دروغ بگویم، من جراتش را نداشتم.

خودم را کوچک‌تر از آن می‌دانم که بخواهم درباره یک قهرمان صحبت کنم. اما او از لحاظ خصوصیات، سرشار از جرات و روحیه قهرمانی بود.

هیچگاه اجازه نمی‌داد از مقام و موقعیتش سوء استفاده کنیم

مجری: برادر شما استاد خلبان پایگاه هوایی بودند. موفقیت‌های خواهر و برادرهای بزرگ‌تر همیشه در ذهن بچه‌های کوچک‌تر خانواده مهم و پررنگ است. هیچگاه در جمع دوستان خود به برادرتان می‌بالیدید؟

حمیدرضا کاظمی: ما در درون خودمان همواره به وی افتخار می‌کردیم، اما هیچ‌وقت چنین اخلاقی نداشتکه بخواهند از مقام و پست خود استفاده کند و این موضوع را به ما هم یاد داده بود.

من دوره خدمتم را در پایگاه هوایی شهید دوران شیراز گذراندم. اگر می‌گفتم کاکو، شما صحبت کن مثلاً برای مرخصی یا موضوع دیگری. می‌گفت: «نمی‌شود. سلسله‌مراتب را طی کن. خودت برو؛ اگر صلاح بدانند، این کار را انجام می‌دهند.»

هیچ‌وقت اجازه نمی‌داد از موقعیتش سوءاستفاده شود.

ایرنا: از روز آخرین پرواز برادر شهیدتان بگویید.

حمیدرضا کاظمی: ماجرا به یکی دو روز قبل از آن برمی‌گردد. همیشه خودشان زنگ می‌زدند تا من از فکر و نگرانی بیرون بیایم و با من صحبت کنند؛ روال همیشگی صحبت‌هایمان همین بود.

روز قبل از عملیاتشان، صبح زنگ زدم، در اداره بود و فقط جواب داد: «تماس می‌گیرم». ساعت سه‌ونیم پیامک دادم: «بیدارید؟»، حدود ساعت شش‌ونیم یا هفت بعدازظهر روز قبل از عملیات با من تماس گرفت.

ما خیلی همدیگر را پشت تلفن اذیت می‌کردیم و مثلا برای یک کلمه «کجایی؟» (با لهجه شیرازی)، خیلی با یکدیگر شوخی داشتیم.

گفت: «کجایی شما؟ این دور و برهایی» (با لهجه شیرازی)، شیراز نبودم، گفتم: «هیچی، تو بگو». با اینکه از من بزرگ‌تر بود اما گاهی برای کاری، مثلا درباره ماشین، از من راهنمایی می‌خواست، فکر کردم اینبار هم چنین کاری دارد، گفتم: نه اما می‌آیم، اگر کاری داری بگو.

گفت: «حالا همدیگر را می‌بینیم»؛ می‌دانستم دو روز بود که جنگ شروع شده و بچه‌هایش هم آنجا نیستند. دیگر هر چه اصرار کردم چیزی نگفت، می‌دانم که الکی گفت، پشت خطی دارم و خطی دارم و خداحافظی کرد.

از همان موقع یک حسی به من می‌گفت که یک قضیه‌ای وجود دارد؛ چون هیچ‌وقت از عملیات‌هایشان چیزی به ما نمی‌گفت. او یک، دو، سه، چهار یا ۱۰ عملیات نبود که در آن شرکت می‌کرد؛ در این مدت، از جنگ داعش گرفته تا عراق، سوریه و یمن، هرچه بوده، نفر اول عملیات بود؛ به قول یکی از فرماندهان، همیشه نقشه در جیب لباس پرواز نظامی‌اش آماده بود.

همان لحظه که خبر شدم عملیات انجام داده‌اند، گفتم پس تماس دیروز که می‌گفت کجا هستی، بی‌دلیل نبود؛ همیشه هم برایم سوال است که چه کاری با من داشتند.

خیلی به این مکالمه آخر فکر می‌کنم.

انگشتر یادگاری خلبان برتر، بر دست برادر کوچکتر

حمیدرضا کاظمی: یکی از خاطراتشان هم که به یادگار مانده، این انگشتر است که نام او و اسم هواپیمایشان و همه‌چیز روی آن حک شده است. حدود ۱۷ یا ۱۸ سال پیش، فرمانده وقت کل ارتش این انگشتر را به خلبان‌های برتر اهدا کرده بودند.

این انگشتر دست برخی از همکارانشان نیز هست؛ او دو سال پیش به شکل عجیبی آن را به من هدیه کرد و برایم بسیار ارزشمند است.

می‌توانست پرواز نکند؛ او برای خاک وطنش رفت

ایرنا: اگر صحبتی با مردم و مسئولان کشور دارید، بفرمایید.

حمیدرضا کاظمی: درباره مردم که همیشه دمشان گرم؛ همیشه پشت پشت ایران بوده‌اند.

امیدوارم ارگان‌ها و دولتمردان نیز قدر افرادی مثل برادر من را بدانند. او به خاطر خاک و وطنش رفت. با اینکه با توجه به پست و جایگاهی که داشت، می‌توانست بگوید نمی‌روم، اما رفت و عملیات را انجام داد؛ برای مردم ایران.

دولت و کسانی که در جایگاه مسئولیت هستند هم باید به مردم توجه کنند و هوای آنها را داشته باشند؛ لیاقت مردم ما خیلی بهتر از این‌ها است.