علیرضا بیرانوند، دروازهبان نخست ایران، به آرزویی که نزدیک به یک دهه در دل داشت دست یافت و عنوان برترین بازیکن آسیا را کسب کرد. در طول این مدت، او با اختلافی چشمگیر، بهترین دروازهبان ایران بوده و همواره در سطح آسیا نامی برای خود دست و پا کرده است. افزون بر این، حضور مکرر او در جام جهانی نیز گواهی بر این حقیقت است که در پست خود، هیچ یک از هموطنانش برتری ندارد. بنابراین، این مشخص است که اگر قرار بود چند نفر از ایران به این افتخار نائل آیند، علیرضا بیرانوند حتماً یکی از گزینهها بود.
اینکه «بیرو» با شکست دادن طلسم 22 ساله ایرانیها برای کسب این عنوان، پس از علی کریمی درخشش داشته، باید به فال نیک گرفته شود؛ حتی اگر نوع و ارزش این جایزه فعلی نسبت به زمانهای گذشته تفاوت زیادی داشته باشد. این جملات در کنار یکدیگر جمعآوری شده تا به لحاظ فنی، حتی اگر برخی آن را با تردید بنگرند، بتوان گفت که بیرانوند چندان زیر سؤال قرار نگرفته است.
درخواست برای «دوست داشتهشدن»
بیرانوند به عنوان بهترین بازیکن آسیا انتخاب شد؛ به احتمال زیاد او از هفتهها پیش، مانند بسیاری از «ژورنالیستها»، میدانست که قرار است این عنوان را به دست آورد. بنابراین، بیش از یک ماه زمان داشت تا ایدهها و برنامههایش را آماده کند و در آن لحظه خاص، کلمات شیرینی خطاب به حاضران ارائه دهد. مرور سخنان این دروازهبان در آن ساعتهای شاد زندگیاش، نشاندهنده تفکر و تأمل عمیق او بود. همچنین، بررسی استوریهای علیرضا بیرانوند نمایانگر تلاش او برای جلب محبت از سوی افرادی بود که او را چندان محبوب نمیدانستند. جالب اینجا که این افراد تنها تعداد کمی را شامل نمیشوند و بیرانوند به خوبی فهمیده بود که برای جلب دل آنها، کار دشواری در پیش دارد.
هرچند بعید به نظر میرسد یک جایزه بتواند ماهیت و ذات شخصی را تغییر دهد، اما همین کوشش برای بهبود روابط ناپایدارش از سوی برخی نیز به فال نیک گرفته شد. تغییرات بیرانوند به حدی شگفتانگیز بود که جواب ناملایمات گذشتهاش با حسن روشن را با دستبوسی پاسخ داد و رسم استاد و شاگردی را به خوبی اجرا کرد. با این وجود، برای بیرانوند، نه این تحولات و سخنوریهای روی کاغذ و فضای مجازی، بلکه «مردمی» بودن، کلید نجات اوست.
«کاش از مردم جایزه بگیری!»
بیرانوند در زمین فوتبال یکی از بهترینها به شمار میآید؛ این ویژگی را در تیمهای پرسپولیس، تراکتور و تیم ملی به اثبات رسانده است؛ اما در فضای خارج از میدان، کاراکترش به گونهای نیست که او را محبوب کند. او نماد بارز کسانی است که شهرت مییابند اما لزوماً محبوب نیستند. دقیقاً همین احساس است که بیرانوند را وادار کرده تا پس از دریافت جایزه، رفتاری متفاوت از آنچه که دیگران از او انتظار داشتند، از خود نشان دهد. با این حال، مسیر بیرانوند برای جلب محبت مردم بسیار سادهتر از آن چیزی است که در بیانیهها و استوریها بهدنبال آن میباشد.
اگر او بخواهد که نامش در تاریخ بماند و یاد نیکی از خود به جا بگذارد، نه با کسب جامها و مدالها، بلکه با رعایت حرمت و مردمی بودن باید تلاش کند. بیرو، همچون هزاران سلبریتی دیگر، مسیری را متفاوت از مردم طی کرده و همدلی خود را در زمانهای دشوار به وضوح نشان نداده است. حتی در روزهایی که مشکل معیشتی، بسیاری را تحت فشار قرار میداد، تلاشی برای همدردی نکرد. چه کسی میتواند منفعتطلبی برخی از همین نسل را در عین حال که مردم در تأمین ابتداییترین نیازها مانده بودند، فراموش کند؟ این نقطهای است که قهرمان را از پهلوان متمایز میکند و نمیگذارد مدال، جایگاه محبوبیت را در بین مردم برای او به ارمغان بیاورد. بیرانوند جایزهای در دنیای فوتبال دریافت کرد، اما ای کاش، اگر هنوز دیر نشده باشد، روزی از مردم این جایزه را دریافت کند تا بهتر بتواند تفاوت میان شهرت و محبوبیت را درک کند.
نظرات کاربران