در پایین پیام تبریکی که خداداد عزیزی برای علیرضا بیرانوند نوشته بود، جملهای بود که در میان اعضای جامعه فوتبال به یکی از رایجترین عبارات تبدیل شده بود!
از بدبخت شدیم، رفت تا چشممان روشن!
تمامی کسانی که علیرضا بیرانوند را به خوبی میشناسند، و حتی آنهایی که به عنوان طرفداران جدی فوتبال پیگیر وقایع مختلف هستند و از رفتارها و مصاحبههای او در دهه گذشته در دنیای واقعی و مجازی آگاهاند، معمولاً از این جمله استفاده کردهاند: بدبخت شدیم رفت!
اما در عمل، علیرضا دست به یک کار شگفتانگیز زد و همه ما را حیرتزده کرد! پس از سپری شدن بیش از ۴۸ ساعت، همانهای که این جمله را بر زبان آورده بودند، به بیان عبارت «چشممان روشن به علیبیروی جدید» روی آوردند و من امیدوارم این تغییرات موقتی نباشد و تحت تأثیر جو و شرایط خاص پیش نیامده باشد.
پولهای کلانی که به باد رفت!
نوشتاری برای زمانی که علیرضا بیرانوند به وطن بازگشت و احساسات و تبریکهای پیرامون پیروزیاش در دریافت جایزه توپ طلا فروکش کرد، آماده کرده بودم. مطلبی درباره این که در دنیای فوتبال، جوایز و موفقیتها زودگذر هستند و آنچه مهم است، دارا بودن جایگاهی در دل مردم و دریافت حمایت آنهاست. به مراتب ارزشمندتر از هر جام و افتخاری ست. قصد داشتم برای او بنویسم که گفتههای برخی از بازیکنان قدیمی که ابراز میکنند ای کاش فقط به دنبال پول رفته بودیم، تمامی واقعیت فوتبال ما نیست. آنها نیز مانند دیگران در زمان خود به خوبی درآمد داشتهاند، اما به دلایلی آن سرمایه و دارایی را حفظ نکردند و ما هم میدانیم چرا، اما این سکه تنها یک سویه ندارد!
در دنیای فوتبال، بازیکنی وجود دارد که به خاطر ۲۰ میلیون تومان بیشتر، پیراهن یک تیم بزرگ و بازوبند کاپیتانی را رها کرد و با همان پول، آپارتمانی در مرکز تهران خرید. حالا او دیگر آن آپارتمان را ندارد و روزی چند بار پشیمان میشود، اما چه فایده! علی بیرانوند میتواند تنها با دو تماس صاحب این آدرس را پیدا کند: فوتبالیست ملیپوش تیم بزرگ که اکنون ۱۷۱ سند ملکی ششدانگ، فقط در تهران، به نام اوست، اما حاضر است همه آنها را واگذارد تا به گذشته برگردد و به خاطر پول، پیراهن بزرگترین تیم را نفروشد!
شاید این فرد را بیرانوند بشناسد؛ کسی که خود به تعداد املاکش هم بیتوجه است، اما اجاره یکی از املاک او -در میدان شناخته شدهای در بالای شهر- به مبلغ ۶ میلیارد تومان در ماه است، یعنی قرارداد یک فصل از ۱۰ درصد ملیپوشان کنونی کمتر است!
شخص سومی که او حتماً میشناسد نیز فوتبالیستی است که تیم بزرگ را ترک کرد و به تجارت خارج از کشور پرداخت. حالا او ثروت به حدی دارد که میتواند نصف تهران را بخرد، اما او نیز بارها آرزوی بازگشت به گذشته را کرده و پشیمان است...
هر یک از این اشخاص و مثالهای مشابه، آرزو دارند یک بار دیگر که به خیابان میآیند، مردم آنها را بشناسند. در آستانه دربی یا دیدارهای مهم استقلال و پرسپولیس، به عنوان کارشناس و پیشکسوت این دو تیم به رسانهها دعوت شوند و تلفن آنها به خاطر فوتبال زنگ بخورد. هماکنون آنها به راحتی میتوانند هزینه خرید استقلال و پرسپولیس را فراهم کنند، اما خیلی دیر دستشان آمد که موقعیت قابل احترام در دل مردم، قابل خریداری با ثروت نیست.
استقلال، پرسپولیس و حتی تیم ملی، کافی نیست
موقعیتی که صرفا به صرف بازی کردن برای استقلال و پرسپولیس یا تیم ملی به کسی تعلق نمیگیرد. موقعیتی که علیرضا بیرانوند در اختیار داشت و متأسفانه خود او آن را به آسیب زد. تا حدودی، هر بار که اشتباهی مرتکب میشد، به دلیل همان محبوبیت فوقالعادهاش، مردم به وی فرصت دوباره میدادند، اما از یک نقطه به بعد، آن عشق و علاقه به نفرت تبدیل شد. موضوع تنها مذاکره با استقلال یا رفتن به تراکتور نبود، بلکه سری از رفتارها و سخنان گرد هم آمده بود که پس از سالها، مانند انبار باروت، با یک جرقه منفجر میشود. خروج او از پرسپولیس، جرقه ماجرا بود؛ از داستان نسل برتر و کلکل با بزرگان تا توهین به علی دایی، از حمایتهای بیموقع تا کلماتی که حتی در شوخی و به دور از دید عموم، نباید از زبان کسی که بزرگ است، بیرون بیاید!
قوز بالای قوز؛ کوپنی که پر شد
داستان نهایی علیرضا مربوط به سربازی بود. آنجایی که عمل و گفتارش همخوانی نداشت، در عبارات میگفت: «سرباز ایران هستم» و در عمل، اعتراف کرد که هر کاری کرده تا از رفتن به خدمت سربازی جلوگیری کند! از استفاده از توصیههای مختلف و نادیده گرفتن شأن ملی گرفته تا خودداری و بیتوجهی مستمر. اینکه مردم تو را انسان ویژهای ببینند و برایت امتیاز خاصی بخواهند، یک موضوع است، و این که خودت اصرار کنی که باید به گونهای دیگر دیده شوم، مسئلهای دیگر است! مورد اول شایسته و موجب افتخار است، در حالی که دومی زشت و مایه شرمساری است...
واقعیت این است که کوپن علیرضا بعد از جام جهانی به داستان ساخت مجسمه پر شد و ماجرای سربازی، قوز بالای قوز شد! همیشه این سؤال مطرح بود که با داشتن صفحهای پرمخاطب در فضای مجازی، جایی که بسیاری از مردم را آزرده و دلشکسته کرده، و با دسترسی به تمامی رسانههای رسمی و این امکان که هر زمان میخواست از مردم بابت رفتارهایش معذرتخواهی کند، چرا هیچوقت اقدامی برای بازگشت به دامان مردم نکرد؟ آن چیزی که خوشبختانه الآن علیرضا انجام داده است.
از هر جایی که ضرر کنی، به نفع توست
درخواستهایی برای بیرانوند آماده کرده بودیم. تفاوت جایگاه کنونی علی دایی و خداداد عزیزی -این دو همبازی طلا- با سرنوشت افرادی چون علی کریمی. هر یک از اسطورهها در زمان بازی خود مورد انتقاد فنی و رفتاری قرار میگرفتند، اما با گذشت زمان، مردم فراموش میکنند و آنچه مهم است، آخرین تصویر به یادمانده از آنهاست که علی دایی اکنون در دل مردم نشسته و هیچ ربطی به رکوردهای اجرایی و گلهای ملی او ندارد. اما باید به حقیقت اعتراف کرد که علیرضا همه را شگفتزده کرد! او با انتشار ویدیویش پس از دریافت جایزه توپ طلا و سپس صحبتهایش در بازگشت، قدم درست را برداشت. ایستادگی و اجتناب از ادامه مسیر اشتباه و بازگشت به سوی مردم.
حقیقت این است که ما دشمن بیرانوند نبودیم. ما خیر او را میخواستیم و دلمان برای جایگاه بینظیری که داشت، میسوزد و بدتر اینکه او خود به تیشه به ریشهاش میزند و آن تصویر را خراب میکند. و حقیقت این است که هر جا که از نظر مالی به ضرر برگردی، نفعی در پی خواهد داشت. هرگز برای انجام کار صحیح، بازگشت به سمت مردم و جبران، دیر نیست.
علیرضا با تهیه آن ویدیو و بیان آن سخنان در تهران، تصمیم درستی گرفت. از این پس -همانطور که خودش وعده داده- باید به رفتارش و گفتارش بیشتر توجه کند. مواضع او اکنون تحت نظارت بیشتری است و حال به عنوان بهترین در آسیا و شکستن تابوها در میان دروازهبانها، نگاه همه قاره به او دوخته شده است.
مهم بود که بیرو بپذیرد که روشش اشتباه بوده و به عقب برگردد. او اولین قدم را برای باز گرداندن محبوبیتش برداشت و حالا باید دقیقتر مراقب باشد که دوباره دل مردم را نرنجاند.
حال علیرضا باید تلاش کند تا تصویری صحیح از خویش بسازد. همان جوان زحمتکشی که با سختی در تهران الگویی شد. شکر خدا او به اندازه یک زندگی راحت، در اختیار دارد و ممکن است تا جام جهانی بعدی که خودش اشاره کرده، در اوج بماند. پس به راحتی میتواند در ۲-۳ سال باقیمانده از فوتبال حرفهایاش طوری رفتار کند که این تصویر فعلی -همان بیرانوند قبلی- را حفظ کند.
این علی بیرو میتواند دوستداشتنی باشد
ما همین بیرانوند را دوست داشتیم. کسی که به محض خروج از مراسم با جایزه مرد سال آسیا، از مردم بابت رفتارهای سابقش عذرخواهی کرد. کسی که هواداران پرسپولیس را فراموش نکرد، و مهمتر از آن مصاحبه بعدیاش در تهران بود که نشان داد میداند یک درخت هرچه بارورتر باشد، باید افتادهترین باشد.
قهرمان ملی واقعی کسی است که حتی اگر به او بگویند بیا و معاف شو، بگوید خون من از دیگر جوانان رنگینتر نیست. کسی که در انجام کار صحیح پیشقدم میشود و به دنبال امتیاز خاصی نیست. او اکنون اعلام میکند: «اگر فردا اعلام کنند معاف هستم، قبول نمیکنم؛ چون سه ماه بیشتر از خدمتم باقی نمانده است و به دنبال زنگ زدن به کسی برای معافیت نیستم.»
بیرانوند، برنده دوئل کلامی با روشن
بدیهی است که هیچ انسانی بینقص نیست. در همین مصاحبهها نیز بخشی از اظهارات او ممکن است به مذاق برخی خوش نیاید. لحظهای که علیرضا به قانون بهعنوان منتی بر سر مردم نگریسته و بابت ندادن رانت گلایه میکند، اما این موضوع چندان مهم نیست. زمانی که جایگاهت در دل مردم باشد، اشتباهاتت محاسبه نمیشود. اوج کار درست بیرانوند زمانی بود که در مورد انتقادات حسن روشن صحبت کرد. بسیاری از افراد ادبیات حسن روشن را نمیپسندند، اما هیچکس نمیتواند جایگاه اسطورهای او را نادیده بگیرد. مشابه خود بیرانوند، که از نظر فنی، کارنامه و رکوردها، قابل انکار نیست.
بیرو که پیش از این در قبال علی دایی اشتباه کرد و به ضررش تمام شد، این بار بهترین واکنش را در پاسخ به انتقاد حسن روشن از انتخابش به عنوان بهترین بازیکن سال آسیا از خود نشان داد و گفت: من قربان حسنآقای روشن بروم؛ او را خیلی دوست دارم و او یک اسطوره است. به ایشان احترام میگذارم، جای پسرش هستم و دستش را میبوسم. شاید سخنی گفتم که به ایشان برخورده است؛ تلاش میکنم از این به بعد بیشتر دقت کنم. (اینجا بخوانید)
این همان بیرانوندی است که از او انتظار داریم؛ کسی که باید به احترام دیگران بیافزاید و اجازه دهد مردم خود قضاوت کنند؛ همانطور که در این موضوع، او بیشتر از حسن روشن تأیید شد!
علیرضا! بیرانوندِ بزرگ را دودستی بچسب
و کلام پایانی اینکه سالها در انتظار چنین علیرضایی بودیم. اکنون که فرصتی عالی با توپ طلا برای تو فراهم شده و نشان دادهای که با مشاوران درست مشورت کرده و قدر این فرصت را میدانی، بیایید در این سالهای کوتاه باقیمانده از عمر بازیات، محبوبیت خود را بازپس بگیری و تصویر خود را به درستی بسازی!
ما و این فوتبال، همان علیرضا را میخواهیم که قبلاً بود. پس از پایان بازی، چه مربی بشوی و چه نه، فوتبال به افراد بزرگ نیاز دارد؛ به اندازه عظمت فنی و کارنامهات باش پسر!
در همین ارتباط: ویدیو| علیرضا بیرانوند: با افتخار اسم پرسپولیس را آوردم؛ فراموش نمیکنم از کجا آمدم/ الان دیگر نمیخواهم معافم کنند، کلاً ۳ ماه از خدمتم مانده!
نظرات کاربران