در مورد مصر دوران سيسي پيشگويي‌هاي زيادي شده كه بر دو پايه استوار است؛ نخست منافع و ديگري شانس. عربستان سعودي پيش‌بيني كرده كه مصر در دوران او بسيار پيشرفت خواهد كرد و همه آرزوهاي مصريان برآورده خواهد شد. اين پيش‌بيني بر اساس منافع عربستان است و بيشتر به بيان منويات آنان شباهت دارد. عربستان در زمان محمد مرسي با فعال كردن سلفي‌هاي تندرو وابسته به عربستان در مصر و فريب اخوان‌المسلمين زمينه سقوط حكومت منتخب مصر را فراهم آورد. رهبران اخوان‌المسلمين هم با وجود تجربه طولاني اغوا شدند. البته بايد در نظر داشت كه اخوان‌المسلمين در درون خود دو گرايش داشت: سلفي‌ها و اصلاح‌طلبان اخوان. با حذف و اخراج اصلاح‌طلباني مانند ابوالفتوح، اخوان به عربستان نزديك شد و تاوان آن را پس داد. طرفه اينكه عربستان بلافاصله بعد از كودتاي سيسي به حمايت مادي و معنوي از وي برخاست. مردم مصر كه سال‌ها دولت‌هاي نظامي را تجربه كرده‌اند - از سال 1952 تا بركناري مبارك - و حوادث بعد از بركناري مبارك هم كام ايشان را تلخ كرده است، اميد دارند كه در دوران سيسي شانس بياورند و اوضاع بر وفق مراد شان شود!به نظر مي‌رسد سالي كه نكوست از بهارش پيداست. اخوان‌المسلمين كه قدرتمندترين تشكيلات حزبي در مصر است، انتخابات اخير را تحريم كرده‌ است. گروه جوانان انقلابي ششم آوريل كه نقش اصلي در انقلاب مصر و بركناري مبارك را داشت، تمامي آرزوهاي آنان بعد از مبارك نقش بر آب شد و تعداد قابل توجهي از رهبران آن گروه از سه سال پيش توسط نظاميان و با چراغ سبز اخوان كه سابقا متحد آنها بودند به زندان‌هاي طويل المدت محكوم شدند، آنان هم انتخابات را تحريم كرده‌اند. آقاي سيسي هم در نطق انتخاباتي خود وعده داد كه در دولت وي اثري از اخوان نخواهد بود و مردم از شر آنها راحت خواهند شد. با توجه به موارد يادشده، مصر در دوران آقاي سيسي روي آرامش نخواهد ديد زيرا دو گروه يادشده قدرتمند هستند و آقاي سيسي هم اقتدارگراست و از هم اكنون آزادي مطبوعات را به چالش كشيده است. در همين هفته حكومت كودتا اجازه سفر به آقاي فهمي هويدي، روزنامه‌نگار برجسته مصري كه در دوران مبارك هم از آزادي كامل مطبوعاتي برخوردار بود، نداد يعني فعلا جامعه مصر قطب بندي شده و اين دو قطب هم سر سازش با يكديگر ندارند. معمول اين است كه در تحليل يك فرد يا انديشه يا حزب به شعارهاي آنان كمتر توجه مي‌كنند. زيرا به طور قطع شعارها فريبنده هستند. مهم روش‌هاي رسيدن به اين اهداف و شعارهاست. چون بدترين افراد و سركوبگران هم از آزادي و عدالت سخن مي‌گويند و هرگز وعده ظلم و نابرابري نمي‌دهند. آنچه راه افراد را از يكديگر جدا مي‌كند، نحوه تعامل و روش آنان است. آقاي سيسي خواستار مصر قدرتمند، آزاد و آباد است، اخوان‌المسلمين و گروه 6 آوريل نيز چنين مي‌گويند، پس در زمينه اهداف و شعارها با يكديگر تفاوتي ندارند، اما اكنون مشخص شده است كه در دولت آينده سيسي دو گروه يادشده كاملا حذف خواهند شد، مطبوعات هم به بند كشيده مي‌شوند، لذا مي‌توان آينده را به روشي علمي پيش‌بيني كرد و اين ادعا را بر اساس اين ضرب‌المثل فارسي مطرح كرد كه با اين بيل نمي‌توان كنگر كند! يعني روش حذف مخالفان و بستن دهان ايشان، نويد جامعه آباد و آزاد را نمي‌دهد. مگر مي‌شود روزنامه‌هاي مخالفان را بست، قلم‌هاي آنها را شكست و با سياست تهديد و ارعاب به استقبال دموكراسي و عدالت اجتماعي رفت و از جامعه آرماني سخن راند؟! دكتر شريعتي در داستان عدالت انوشيروان و زنجير دادخواهي او سخن زيبايي دارد. مي‌گويند سال‌ها بود كه كسي اين زنجير را تكان نداد و دادخواهي نكرد. روزي صداي زنگي كه بر اين زنجير بسته شده بود، درآمد. انوشيروان فرمان داد برويد و ستمديده‌يي كه به اين زنجير متمسك شده را بياوريد تا داد او بستانم. ماموران خبر آورند كه پاي الاغي به زنجير گير كرده و موجب به صدا درآمدن زنگ شده است. شريعتي مي‌نويسد فقط اين الاغ نداي آزاديخواهانه و عدالت‌طلبانه انوشيروان را باور كرد!آقاي سيسي فعلا سابقه كودتا، كشتار بيش از 4000 نفر، زنداني كردن ده‌ها هزار نفر، بستن تمامي مراكز اقتصادي اخوان‌المسلمين و مصادره سرمايه و فروشگاه‌هاي ايشان و حبس و ارعاب روزنامه‌نگاران را در كارنامه خود دارد. جالب اينكه آشكارا از سركوب مخالفان در آستانه قدرت سخن مي‌گويد و اين مسائل نويدبخش آينده خوبي نيست!