افت اشتغال صنعتی؛ پشتیبانی از تولید در گرو تقویت نهادهای کارگری است
به گزارش ایسنا، تازهترین دادههای مرکز آمار ایران نشان میدهد که در فصل بهار ۱۴۰۵ حدود ۶۳۰ هزار فرصت شغلی در بخش صنعت از دست رفته و همین مسئله باعث شده سهم این بخش از کل اشتغال کشور به ۳۱ درصد برسد. این آمار در کنار افزایش جمعیت در سن کار، نگرانیها درباره وضعیت تولید و توان اشتغالزایی صنعت را بیش از پیش پررنگ کرده است. اگر وضعیت اشتغال بهار ۱۴۰۵ را با بازه مشابه سال ۱۳۹۸ مقایسه کنیم، مشخص میشود که در این هفت سال تنها نزدیک به ۱۷۴ هزار شغل در صنعت شکل گرفته، در حالی که در همین مدت بیش از دو میلیون و ۱۰۰ هزار نفر به جمعیت در سن کار کشور اضافه شدهاند.
بستههای حمایتی باید به گونهای طراحی و اجرا شوند که ضمن حمایت از واحدهای تولیدی، کارفرمایان را به حفظ نیروی کار و جلوگیری از تعدیل نیرو تشویق کنند. تشکلهای کارگری و صنفی نیز میتوانند در این زمینه نقش مهمی ایفا کنند، اما ضعف ساختار تشکلیابی و جایگاه این تشکلها، باعث شده اثرگذاری لازم را نداشته باشند.علاوه بر این، گزارشهای منتشرشده درباره وضعیت سرمایهگذاری در حوزه تولید نشان میدهد که حجم سرمایهگذاریهای انجامشده حتی برای جبران استهلاک و فرسودگی ماشینآلات و داراییهای موجود در واحدهای تولیدی نیز کفایت نمیکند؛ موضوعی که میتواند به افت تدریجی ظرفیت تولید و در نهایت محدودتر شدن فرصتهای شغلی بینجامد.
آرش فراز - وکیل و فعال حوزه کارگری - در گفتوگو با ایسنا، با اشاره به دلایل اثرگذار بر کاهش فرصتهای اشتغال در صنعت، بیان کرد: متاسفانه شرایط دشواری که بهواسطه جنگ، تحریمها و دیگر عوامل در کشور شکل گرفته، از مهمترین علتهای ایجاد چنین وضعیتی است و نباید آن را نادیده گرفت؛ با این حال، مسئله فقط به همین موارد محدود نمیشود و لازم است همه ابعاد موضوع با دقت و جزئیات بررسی شود؛ کاری که ماهیت آماری و کارشناسی دارد.
او در ادامه و در توضیح نقش تشکلهای کارگری برای جلوگیری از افت اشتغال گفت: متاسفانه تشکلهای صنفی در کشور ما از قدرت و توان کافی برای اثرگذاری در چنین شرایطی برخوردار نیستند و آنگونه که باید نمیتوانند مطالبهگری لازم را برای تدوین و اجرای بستههای حمایتی پیش ببرند.
فراز ادامه داد: بستههای حمایتی باید به گونهای طراحی و اجرایی شوند که علاوه بر پشتیبانی از واحدهای تولیدی، کارفرمایان را به نگهداشت نیروی انسانی و پرهیز از تعدیل نیرو ترغیب کنند. تشکلهای کارگری و صنفی نیز در این مسیر میتوانند نقشی جدی و تعیینکننده داشته باشند، اما ضعف در ساختار تشکلیابی و همچنین جایگاه این نهادها سبب شده اثرگذاری مطلوب را نداشته باشند.
این فعال حوزه کارگری در پاسخ به این پرسش که چرا تشکلهای صنفی کشور با ضعف مواجهاند، توضیح داد: فرهنگ تشکلیابی صنفی هنوز به اندازه کافی در کشور جا نیفتاده و این کمبود هم در میان بدنه صنفی و هم در بخش دولتی دیده میشود. تشکلهای صنفی آنطور که شایسته است مورد پذیرش و بهرهبرداری قرار نگرفتهاند و لازم است برای تقویت و گسترش این حوزه، اقدامهای جدی و پیگیرانهای انجام شود.
او همچنین با اشاره به تلاش وزارت رفاه برای ایجاد تغییر در مصادیق مشاغل سخت و زیانآور، اظهار کرد: در این زمینه باید قانون مبنای عمل باشد و تا زمانی که اصلاحی در متن قانون صورت نگرفته، فرآیند موجود باید بر اساس قانون فعلی پیش برود. نکته مهم این است که در مرحله اجرا، قانون دقیقاً و بدون هیچگونه دستکاری در مفاد آن اعمال شود.
انتهای پیام