کارگران نا امید دربرابر تورم
یکم- روزی روزگاری بود که وقتی اسم کارگران می آمد جامعه به احترام آنها به پا میخاست و به دلیل اینکه چرخ تولید را به گردش در می آوردنداز آنها تشکر میکرد؟ پرسشتان جوری است که انگار حالا چنین چیزی نیست.
واقعیت این است که کارگران ایرانی اکنون در بدترین وضعیت معیشتی قراردارند. هنگامی که جامعه نمی تواند ارزش کارگران را بادادن حق و حقوق آنها- نه بیشتر- را قدر بداند به معنای این است که احترام به آنها را نادیده میگیرد. دوم- چرا تصورمی کنید جامعه ایرانی به ویژه نهاد دولت و نهادکارفرمایی توانایی ندارند حق و حقوق کارگران را بدهند؟ این پرسش را میتوان با برگشت به نرخ رشد مزد و مقایسه نرخ رشد تورم به خوبی و البته با اندوه جواب داد. سوم- میشود دراین باره کمی روشن تر جواب دهید؟ ببینید نرخ رشد مزد کارگران در سال 1404 زیر بارتورم 50 درصدی له شد و چیزی از آن برای افزایش رفاه استفاده نشد. این وضعیت برای سال آینده نیز ترس در دل کارگران انداخته و آنها بیم دارند بازهم نرخ رشد مزدشان از تورم فزاینده سال جاری عقب بیفتد. نرخ رشد تورم تا پایان سال مرز 50 درصد را پشت سرمی گذارد. این درحالی است که زمزمههایی شنیده میشود که بازهم داستان افزایش پلکانی لحاظ شودو... چهارم- حالا کارگران چه میگویند؟ شوربختانه کارگران دیگر امیدی به بهبود اوضاع خود در ساختار فعلی ندارند. آنها بارها سقوط سنگین معیشت را تجربه کردهاند و میدانند نهایت آنچه در جلساتِ مزدیِ آخر سال نصیبشان میشود، حفظ وضع موجود است.
به روزهای پایانی سال و موعد تعیین دستمزد کارگران نزدیک میشویم. تا امروز تنها سه جلسه کمیته مزد و دو جلسه شورایعالی کار برگزار شده است. هنوز نرخ سبد معیشت تعیین نشده و آمار و ارقامی که در این جلسات رد و بدل شده، به بیرون درز نکرده است.
ساعت 24 از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.