زیدآبادی: سرنوشت جنگ به «قضا و قدر» گره خورده است!
احمد زیدآبادی، کنشگر رسانهای، در یادداشتی که در کانال تلگرامیاش با عنوان «فرسایش جنگ و ظرفیت آن» منتشر کرد، نوشت: «در شب گذشته، بار دیگر، پهپادها و موشکها و بمبهای نظامی آمریکا بر سر مردم ساکن در مناطق جنوبی کشور فرود آمدند. با وجود خسارات مادی، تعدادی از هموطنان ما جان خود را از دست دادند. مراسم عروسی در کوهستانک به سوگوار تبدیل شد.»
وی ادامه داد: «در برابر، نیروهای ایرانی نیز با پرتاب موشک، پایگاههای نظامی آمریکا در خاورمیانه را مورد هدف قرار دادند.»
زیدآبادی با طرح این پرسش مهم که «همگان میپرسند این درگیریها تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و به کجا ختم خواهد شد؟»، تأکید کرد: «واقعیت این است که پاسخی روشن و مشخص برای این دو سوال وجود ندارد.»
او تصریح کرد: «مواضع طرف آمریکایی کاملاً متناقض به نظر میرسد. از یک سو، آنها بر ادامهی فشارها تا زمان فروپاشی امنیت و اقتصاد کشور ما تأکید دارند و از سوی دیگر، هدف این فشارها را وادار کردن سران جمهوری اسلامی به بازگشت به میز مذاکره قلمداد میکنند!»
این فعال رسانهای در ادامه اشاره کرد: «با وجود تأکید مستمر مسئولان ایرانی بر ضرورت وحدت و یکپارچگی اجتماعی، صدای واحدی در مورد جنگ به گوش نمیرسد. در حالی که مقامات ارشد هدف خود را احیای تفاهمنامه و وادار کردن آمریکا به اجرای مفاد آن اعلام میکنند، صداهای متفاوتی از داخل حکومت بر مخالفت با تفاهمنامه، ادامه و گسترش جنگ و لزوم انجام عملیات پیشدستانه تأکید میکنند.»
او افزود: «در این شرایط، وضعیت در هر دو جبهه جنگ مبهم و نامشخص است. تا زمانی که چنین وضعیتی ادامه داشته باشد، جنگ به صورت فرسایشی و متناوب ادامه خواهد یافت.»
زیدآبادی یادآور شد: «موضوع اصلی اما این است که جنگ فرسایشی به شکل کنونی خود تا چه حد قادر به ادامه است؟ واضح است که ظرفیتها در هر دو طرف جنگ محدود است و امکان تداوم این شرایط حتی برای ماههای آینده نیز وجود ندارد. بنابراین، بسیار محتمل است که حادثهای مهم به تغییر مسیر کنونی منجر شود. آن حادثه چه ماهیتی خواهد داشت و سرنوشت این منازعه را به کدام سو سوق خواهد داد؟»
وی اضافه کرد: «ماهیت این "حادثه" به طور تصادفی و شانسی بودن آن بستگی دارد و پیشبینی آن ممکن نیست. هرگونه پیشبینی در این زمینه به مثابه پرتاب تیر به تاریکی است. حتی اگر چنین تیری به هدف بخورد، به طور تصادفی خواهد بود و نشانهی دانش و مهارت پیشبینیکننده نخواهد بود!»
زیدآبادی در پایان نوشت: «در فرهنگ ما این حوادث را قضا و قدر مینامند و اکنون سرنوشت ما به قضا و قدر پیوند خورده است. تنها میتوانیم دعا کنیم که حسنالقضا در آینده با ما باشد.»