تشخیص اوتیسم و ADHD بدون حمایت، کافی نیست

تعداد شکایت‌ها طی پنج سال بیش از ۲۰۰ درصد افزایش یافته، بیماران سال‌ها در انتظار می‌مانند، برخی به دلیل ناکامی خدمات ملی سلامت بریتانیا (NHS) مجبور می‌شوند هزاران پوند برای درمان خصوصی بپردازند و سیستم نیز آن‌قدر پیچیده است که افراد بارها از حقوقی که قانوناً مستحق آن هستند محروم می‌شوند.

این دقیقاً همان مشکلاتی است که انجمن بریتانیایی روان‌درمانی‌های رفتاری و شناختی (BABCP) سال‌هاست درباره آن‌ها هشدار می‌دهد.

اما گزارش بازرس به‌طور کامل به این پرسش نمی‌پردازد که بعد از ارزیابی و تشخیص چه اتفاقی می‌افتد؟

بسیاری از افراد مبتلا به ADHD یا اوتیسم سرانجام تشخیص دریافت می‌کنند، اما بعد متوجه می‌شوند هیچ مسیر درمانی مبتنی بر شواهد برای آن‌ها در دسترس نیست.

مؤسسه ملی سلامت و تعالی مراقبت بریتانیا (NICE) استفاده از درمان شناختی رفتاری یا CBT را برای اضطراب و افسردگی که اغلب همراه اختلالات عصبی‌رشدی دیده می‌شوند توصیه می‌کند. در برخی شرایط نیز CBT برای بزرگسالان مبتلا به ADHD پیشنهاد شده است.

بااین‌حال، کمبود نیروی متخصص باعث شده حتی در مواردی که پزشکان خواهان ارائه درمان هستند، ظرفیت کافی وجود نداشته باشد.

تشخیص یک اختلال، بدون دسترسی به درمان مناسب، در عمل نتیجه‌ای ناقص و بی‌فایده است.

به‌زودی گزارش نهایی پروفسور پیتر فوناگی، روان‌شناس بالینی، منتشر خواهد شد و قرار است مبنای رویکرد ملی جدیدی در این زمینه قرار گیرد.

این برنامه نباید فقط به زمان انتظار برای ارزیابی محدود شود، بلکه باید کل مسیر بیمار را دربر بگیرد؛ از شناسایی و تشخیص گرفته تا درمان و حمایت مستمر.

رفع خلأهای نظارتی که بازرس به آن‌ها اشاره کرده مهم است، اما به همان اندازه اهمیت دارد که مراکزی که بیماران در نهایت به آن‌ها مراجعه می‌کنند، به متخصصانی مجهز باشند که آموزش لازم برای ارائه خدمات مناسب به افراد نورودایورس را دیده‌اند.

هلن مک‌دونالد
مشاور ارشد بالینی انجمن بریتانیایی روان‌درمانی‌های رفتاری و شناختی (BABCP)