دمیترو، یک سازنده اسلحه اوکراینی، پس از انجام یک بررسی جامع بر روی پنج نمونه از تفنگهای تهاجمی کلاشینکف روسی که غنیمت گرفته شده بودند، به نتایج نگرانکنندهای درباره کیفیت لوله تفنگ AK-12 در مقایسه با نسلهای قدیمیتر AK-74 دست پیدا کرد. این تحلیل شامل مدلهای مختلف AK-12 از جدیدترین تولیدات تا تفنگهایی بود که به تازگی به مرحله تولید رسیده بودند. بنا بر مشاهدات او، تفنگهای AK-74 شوروی، با وجود دههها استفاده سنگین و نگهداری کم، از نظر وضعیت داخلی به مراتب مطلوبتر از نمونههای جدید AK-12 بودند. این یافتهها سؤالات جدی را در خصوص دوام و قابلیت اعتماد سلاح روسی AK-12 به وجود آوردهاند.
تحلیل نقاط ضعف AK-12 در مقایسه با AK-74
دمیترو سه مدل مختلف از تفنگهای AK-12 و دو نمونه AK-74 را به عنوان مبنای مقایسه مورد بررسی قرار داد. او با کمک یک بورسکوپ (دوربین نازک برای مشاهده داخلی لوله)، وضعیت داخلی هر یک از لولهها را بدون نیاز به باز کردن سلاح ارزیابی کرد.
اولین مورد، یک AK-12 نسل اول از سال ۲۰۱۹ بود که باوجود آسیبهای سطحی ناشی از شرایط نامساعد، پس از پاکسازی، وضعیت کلی لوله آن قابل قبول ارزیابی گردید. خرابی کروم عمدتاً در ناحیه تاج لوله متمرکز شده و دمیترو اعتقاد دارد که این آسیب تأثیر چندانی بر دقت در شرایط میدان نبرد معمولی نخواهد داشت.
در مورد دوم، یک AK-12 نسل دوم که از لحاظ ظاهری در وضعیت بهتری قرار داشت، دمیترو مشاهده کرد که روکش کروم لوله دچار پوسته پوسته شدن شده و تاج لوله نیز شدیداً آسیب دیده است. او این آسیب را بیشتر از نمونههای قدیمیتر مانند AK-12 نسل اول و حتا AK-74های بسیار قدیمیتر قلمداد کرده و توصیه به کنار گذاشتن کامل آن نمود.
شگفتانگیزترین مورد، یک AK-12 معیوب نسل سوم تولید سال ۲۰۲۶ بود که تقریباً بدون استفاده به غنیمت گرفته شده بود. با این وجود، بازرسی دقیقتر نزدیک پورت گاز، حفرههای عمیقی در فلز نمایان کرد که شبیه زخمهای سوراخکننده بودند و ممکن بود منجر به سوراخ شدن کامل دیواره لوله گردد. تاج لوله نیز با وجود عدم استفاده، به درستی شکل نگرفته بود و دمیترو نتیجه گرفته که این تفنگ جدید، ارزش اعزام به میدان نبرد را ندارد.
در مقابل، یک AK-74 ساخت سال ۱۹۸۳، باوجود سابقه استفاده بسیار بالا و نگهداری نامناسب، لولهای در وضعیت "زنده" و بدون آسیب کروم نشان داد. همچنین، یک AK-74 دیگر که مربوط به سال ۱۹۹۰ بود، با اینکه دچار زنگزدگی سطحی بیشتری بود، اما ساییدگی کمتری در مقایسه با نمونههای AK-12 در لوله داشت و محفظه آن نیز سالم باقی مانده بود.
چالشهای مکانیکی و فلسفه طراحی AK-12
دمیترو به موارد مکانیکی نیز اشاره کرده و به یک نقص خاص در مدلهای اولیه تفنگ AK-12 اشاره کرد: محدودکننده شلیک دو گلولهای که از فلز بیکیفیت ساخته شده و میتواند باعث قفل شدن پیچ و عدم عملکرد سلاح گردد. او گفته است که یک سرباز روسی در اثر این مشکل در میدان نبرد جان خود را از دست داده است.
با توجه به مشاهدات مکرر خود، او به این نتیجه رسیده که به طرز غیرمعمولی، بعضی از سریهای قدیمیتر AK-12 گاهی از لولههای بهتری نسبت به نسخههای جدیدتر بهرهمند بودهاند. دمیترو بیان میکند که AK-74 همچنان برای نگهداری و تعمیر در میدان نبرد سادهتر است، زیرا اجزاء آن به راحتی قابل تعویض هستند، در حالی که قطعات معادل در AK-12 بسیاری از اوقات با پین یا پرس ثابت شده و عملاً امکان تغییر ندارند. جمعبندی نهایی او این است که AK-74 اصلی با هدف دستیابی به دوام در کاربردهای نظامی طراحی شده، در حالی که تفنگهای برند کلاشینکف در عصر حاضر بیشتر با هدف برنده شدن در قراردادهای تأمین دولتی و نه برای مقاومت در برابر کاربردهای رزمی مستمر تولید میشوند. گزارشهایی درباره نقصهای تولید از اوایل توسعه AK-12 وجود داشته که شامل "اشکالات فنی" بوده و در آزمایشهای اولیه سال ۲۰۱۲ تأیید شده و به بازطراحی جامع آن در سال ۲۰۱۶ منجر گردید.