توسعه بمب‌افکن B-52: آماده‌سازی پرنده‌ای ۷۰ ساله برای جنگ‌های نوین

غزال زیاری - نیروی هوایی آمریکا این روزها در حال اجرای یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های ارتقاء در تاریخچه بمب‌افکن B-۵۲ Stratofortress می‌باشد. این برنامه شامل تعویض موتورهای این هواپیمای کهنه ۷۰ ساله با موتورهای جدید رولزرویس F۱۳۰، رادار APQ-۱۸۸ AESA، افزایش ظرفیت الکتریکی و به‌روزرسانی سیستم‌های مأموریتی است تا آن را به مدل آینده B-۵۲J تبدیل کنند.

هدف این تحول حفظ قابلیت رزمی هواپیما از طریق بهبود استقامت و عملکرد حسگرها، به همراه توانایی پشتیبانی از مأموریت‌های تهاجمی اتمی و متعارف دوربرد اعلام شده است، تا بتوانند از این بمب‌افکن تا دهه ۲۰۵۰ میلادی استفاده نمایند.

مدل جدید هواپیمای B-۵۲

نسخه B-۵۲J، یا مدل به‌روزرسانی شده بمب‌افکن B-۵۲، به عنوان یک حامل تسلیحات دوربرد با ظرفیت بالا ادامه فعالیت خواهد داد و می‌تواند مهمات دوربرد را بدون ورود به حریم‌های هوایی دفاع‌شده، پرتاب کند. به این ترتیب، این هواپیما در نقش مکمل بمب‌افکن رادارگریز B-۲۱ Raider ایفای نقش خواهد کرد.

در تابستان امسال، نیروی هوایی آمریکا تأییدیه Milestone B را برای برنامه جایگزینی موتور تجاری و تأییدیه Milestone C را برای برنامه مدرن‌سازی رادار دریافت کرد و بدین ترتیب پروژه به‌صورت رسمی آغاز گردید.

با نهایی شدن تصمیمات در این مورد، پروژه ارتقاء موتور رولز-رویس F۱۳۰ وارد فاز توسعه مهندسی و ساخت شده و تولید اولیه با نرخ پایین رادار جدید AESA آغاز گردید؛ این استراتژی بلندمدت به‌جای تلاش برای تعویض کل هواپیما به دلیل سن بالا، بر حفظ برد، ظرفیت محموله و انعطاف‌پذیری مأموریتی B-۵۲ متمرکز است.

پیر، اما بی‌رقیب

به‌طور حتم بوئینگ B-۵۲ Stratofortress هنوز از ارزش بالایی برخوردار است. چرا که ویژگی‌هایی در طراحی ابتدایی آن وجود دارد که جایگزینی اقتصادی آنها چالش‌برانگیز خواهد بود: برد بدون سوخت‌گیری فراتر از ۱۴ هزار کیلومتر، ظرفیت تسلیحاتی حدود ۳۱ هزار کیلوگرم و توانایی ماندن در هوا برای مدت طولانی با استفاده از سوخت‌گیری هوایی.

این مشخصات به این بمب‌افکن اجازه می‌دهد که سلاح‌های هدایت‌شونده دقیق متعارف، موشک‌های کروز، موشک‌های ضدکشتی و همچنین سلاح‌های اتمی را در مسافت‌های بین‌قاره‌ای حمل کند.

تحول اساسی در پیشرانه و تأمین برق هواپیما

تمرکز متخصصان برای توسعه B-۵۲ به B-۵۲J، تعویض هشت موتور توربوفن Pratt & Whitney TF۳۳ با هشت موتور Rolls-Royce F۱۳۰ است. سیستم پیشرانه جدید به منظور بهبود قابلیت اطمینان، بهره‌وری سوخت و آسانی خدمات‌رسانی طراحی شده و هم‌زمان با پشتیبانی از ژنراتورهای جدید، پمپ‌های هیدرولیکی، کابین خلبان و سیستم‌های پروازی لحاظ گردیده است. هزینه کل این برنامه برای تعویض موتور تجاری ۲.۰۲ میلیارد دلار برآورد شده است.

البته اهمیت این سرمایه‌گذاری فراتر از تعویض موتورهاست؛ زیرا به تأمین زیرساخت‌های الکتریکی و پیشرانه‌ای مورد نیاز برای حسگرهای اضافی، سیستم‌های ارتباطی و تجهیزات مأموریتی در دهه‌های آینده کمک خواهد کرد.

از آنجا که ظرفیت تولید برق در حال افزایش به لحاظ نظامی، اهمیت زیادی برای B-۵۲ دارد، رادارهای جدید، تجهیزات ارتباطی، سیستم‌های دفاعی و زیر سیستم‌های الکترونیکی آینده به قدرت بیشتری نسبت به معماری سابق B-۵۲H نیاز خواهند داشت. با افزایش توان موجود و تعویض سیستم‌های پشتیبانی قدیمی، این بمب‌افکن استعداد بهره‌برداری از حسگرها، تسلیحات و ارتقاءهای الکترونیکی آینده را بدون نیاز به طراحی مجدد اساسی دارد.

به‌روزرسانی رادار و آزمایش‌های هم‌زمان

دومین عنصر کلیدی در مدرنیزه کردن B-۵۲، جایگزینی رادار آنالوگ APQ-۱۶۶ که از دهه ۱۹۸۰ باقی‌مانده، با رادار APQ-۱۸۸ AESA است. حسگر جدید با هدایت پرتو الکترونیکی، سرعت بیشتری دارد، به قابلیت اطمینان بهبودیافته و آگاهی موقعیتی بهتری ارائه می‌دهد و پایه‌ای مدرن‌تر برای ناوبری، هدف‌گیری، نظارت دریایی و استفاده از سلاح‌های دوربرد فراهم می‌کند. برای بمب‌افکنی که به‌عنوان یک هواپیمای تهاجمی دوربرد به کار می‌رود، ارتقای رادار به طرز قابل توجهی از قابلیت شناسایی، ردیابی و درگیری با اهداف پشتیبانی می‌کند.

ارزیابی‌های نیروی هوایی آمریکا نشان‌دهنده این است که ناوگان B-۵۲ دارای عمر خستگی کافی برای پشتیبانی از عملیات تا اواخر دهه ۲۰۵۰ و پس از آن است. به این ترتیب، با حفظ بدنه، تنها نیاز به تعویض موتورها، رادار، تجهیزات ارتباطی، سیستم‌های کابین خلبان و تسلیحات خواهیم داشت؛ در حالی که بدنه همچنان قادر به ارائه برد، ظرفیت و حجم داخلی مورد نیاز برای انجام حملات دوربرد خواهد بود.

منبع: armyrecognition

۵۸۳۲۱