مزدا، برند خودروسازی ژاپنی، در طی دههی گذشته به وسیلهی معرفی موتورهای اسکایاکتیو-جی (Skyactiv-G) رویکرد نوینی در طراحی پیشرانهها اتخاذ کرده است. میزان اعتماد بالای این موتورها نه تنها از جانب مالکان با گزارشهایی مبنی بر پیمایش بیش از ۲۰۰,۰۰۰ مایل به اثبات رسیده، بلکه این برند در مطالعه وابستگی خودروها در ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ که توسط جی.دی. پاور انجام شد، به مقام سوم دست یافته است. اما چه جوانب مهندسی موجب این اعتماد به پیشرانههای چهارسیلندر مزدا شده و بر طول عمر آنها تاثیرگذار بوده است؟
طراحی هوشمندانه با کاهش اصطکاک و استفاده از مواد مقاوم
یکی از عوامل اصلی که به سلامت و دوام موتور لطمه میزند، اصطکاک داخلی است که به تدریج منجر به فرسایش قطعات و افزایش دما میشود. مهندسان مزدا در طراحی موتورهای اسکایاکتیو-جی اقداماتی کلیدی در این زمینه انجام دادهاند. آنها با استفاده از «فالوورهای انگشتی غلتکی» در سیستم سوپاپها، سطح تماس یکنواخت و صاف را با یک سطح غلتان جایگزین کرده و در نتیجه، میزان اصطکاک بهشدت کاهش یافته است. همچنین با طراحی پیستونهای کوتاهتر، تماس فلز با فلز در حین حرکت پیستونها به حداقل رسیده است.
علاوه بر کاهش اصطکاک، مزدا در طراحی این پیشرانهها از مواد مقاومتری نیز بهره میبرد. به طور خاص، به جای استفاده از میللنگهای چدن رایج، از میللنگهای فولاد آهنگریشده بهره میبرد. این دسته از فولاد با مقاومت کششی ۱۱۰,۰۰۰ psi نسبت به چدن ۸۰,۰۰۰ psi، بسیار مستحکمتر است و همچنین انعطافپذیری و مقاومت بهتری در برابر فشار و خستگی از خود نشان میدهد که به دوام بیشتر موتور یاری میدهد.
توجه به عدم استفاده از گیربکسهای CVT و تمرکز بر گیربکسهای اتوماتیک سنتی
تفاوت اصلی بین گیربکسهای سیویتی و گیربکسهای اتوماتیک سنتی در شیوه انتقال قدرت به چرخهای خودرو است. در حالی که گیربکسهای اتوماتیک از مجموعهای از چرخدندههای سیارهای با نسبتهای ثابت بهره میبرند، گیربکسهای سیویتی با ترکیب تسمه و پولی قادر به ایجاد بینهایت نسبت دنده متغیر هستند. با این حال، علیرغم پیشرفتهای فناوری در سالهای اخیر، گیربکسهای سیویتی همچنان با مشکلاتی از قبیل قابلیت اطمینان و نگرانی در مورد عمر مفید و هزینههای نگهداری مواجه هستند.
مزدا به جای آن، به گیربکسهای اتوماتیک ششسرعته SkyActiv-Drive (FW6A-EL) خود اتکا میکند که دارای طراحی مورد تأیید و کارایی قابل توجهی هستند. این گیربکسها به مدت بیش از ده سال در جادهها مورد استفاده قرار گرفتهاند و کمترین شکایات را به همراه داشتهاند و همچنین در نشریات تخصصی مانند Transmission Digest، از کمترین تماسهای بخش پشتیبانی تلفنی برای مشکلاتشان گزارشی ارائه شده است. یکی از بزرگترین چالشهای گیربکسهای سیویتی، وابستگی آنها به زنجیر فلزی برای انتقال قدرت است که در صورت شکست این زنجیر، میتواند قطعات فلزی را به درون موتور پرتاب کرده و آسیبهای جدی و پرهزینهای وارد کند؛ این در حالی است که در گیربکسهای اتوماتیک سنتی، این مسائل به ندرت پیش میآید و تعمیرات آنها نیز عموماً پیچیدگی و هزینههای کمتری دارد.