بر اساس گزارش هریتیج دیلی، در ارتفاعی فراتر از ۳ هزار متر از سطح دریا، در رشتهکوه کوردیرا دل تیگر واقع در استان مندوزای آرژانتین، مجموعهای اسرارآمیز از سازههای سنگی با اشکال هندسی شکل گرفته است که توجه باستانشناسان جهانی را به خود جلب کرده است. این محوطه شامل دایرههای بزرگ سنگی، راههای ارتباطی، دیوارهای سنگی، خندقها و بخشهایی است که باقیماندههای حفاریهای باستانی در آنها مشاهده میشود.
این دایرهها برخی دارای قطری بین ۲۷ تا ۳۵ متر هستند و ترکیب آنها از بالا نمایی شگفتانگیز را به وجود میآورد. با این حال، محققان تأکید دارند که هنوز نمیتوانند درباره سن، سازندگان یا کاربرد این مجموعه به نتیجهای قطعی برسند.
کشفی که از طریق تصاویر ماهوارهای آغاز شد
این ماجرا از ماه مه ۲۰۲۵ شروع شد؛ زمانی که کارلوس گوبی، کوهنوردی از مندوزا، در حال مطالعهٔ تصاویر ماهوارهای و نقشههای دیجیتال منطقه، متوجه الگوهای هندسی غیرعادی شد که با ویژگیهای طبیعی اطراف در تضاد بودند.
دستیابی به این مکان آسان نبود. کمبود منابع آبی، مسیرهای دشوار و عدم وجود زیرساختهای ارتباطی باعث شد که دو تلاش اولیه گروه به ثمر ننشیند. در نهایت، گوبی به همراه آدریان رادیچ و گابریل اوروفینو پس از یک سفر چهار روزه، در ۱۴ فوریه ۲۰۲۶ به محل رسیدند و توانستند بهطور نزدیک سازههایی را که پیشتر تنها از آسمان قابل مشاهده بودند، بررسی کنند.
دایرههای عظیم سنگی، راههای ارتباطی و دیوارهای مرموز
تحقیقات میدانی نمایانگر این است که این منطقه تنها به چند دایره محدود نمیشود. پژوهشگران مجموعهای گسترده از سازههای سنگی را ثبت کردهاند که دایرههای بزرگ را به یکدیگر از طریق راههای ارتباطی متصل میکنند. به علاوه، خندقهایی با سنگهای نیمهمدفون، دیوارهای سنگی در سطح زمین و اجزایی شبیه کانال نیز در این منطقه وجود دارند.
چیدمان کلی سازهها از نقطهٔ نظر هوایی بیشترین جلوه و اهمیت را دارد و به همین دلیل برخی این سازهها را با خطوط معروف نازکا در پرو مقایسه کردهاند. با این حال، پژوهشگران معتقد هستند که این محوطه دارای ویژگیهایی منحصر به فرد است و نمیتوان آن را به طور مستقیم همسطح نازکا دانست.
آیا این مکان مرکز فرهنگی یا آیینی بوده است؟
یکی از مهمترین پرسشهای پژوهشگران این است که دلیل ساخت چنین مجموعه بزرگی در چنین محیطی دشوار و مرتفع چه بوده است.
تحقیقات ابتدایی تا اینجا هیچ نشانهای از سکونت دائمی، از قبیل تکههای سفال، بقایای غذایی یا نشانههای متداول زندگی روزانه، را نشان نداده است. این واقعیت احتمال کاربری آیینی، نمادین یا تشریفاتی این محوطه را تقویت کردهاند.
یک فرضیه دیگر نیز وجود دارد که بناهای موجود ممکن است به دوران امپراتوری thisگوی اینکا یا جوامع پیشاکلمبی که پیش از گسترش اینکاها در این منطقه زندگی میکردند، مربوط باشد؛ البته هیچیک از این فرضیات هنوز به تأیید نرسیدهاند.
تحقیقات بینالمللی برای حل معمای آند
اکنون بررسی علمی این محوطه به صورت یک پروژه مشترک تحت عنوان «آرکئوآندس» در حال انجام است؛ طرحی که شامل همکاری پژوهشگران از آرژانتین و اسپانیا میشود. متخصصان مؤسسه پژوهشهای برف، یخچالشناسی و علوم محیطی آرژانتین (IANIGLA-CONICET) و دانشگاه خائن اسپانیا در این پروژه مشارکت دارند.
مرحله بعدی تحقیقات شامل کاوشهای میدانی، تحلیل رسوبات و استفاده از فناوریهای سنجش از دور خواهد بود. پژوهشگران امید دارند این مطالعات بتوانند زمان ساخت این سازهها، روش ساخت آنها و فعالیتهایی که در این محوطه صورت میگرفته را روشن کنند.
تا آن زمان، دایرههای سنگی بزرگ و گذرگاههای مرموز کوردیرا دل تیگر همچنان به عنوان یکی از جذابترین معماهای باستانشناسی در آمریکای جنوبی شناخته خواهند شد؛ کشفی که ممکن است دیدگاه پژوهشگران را در مورد حضور انسانها در ارتفاعات دشوار آند تغییر دهد.