رایانه مدیریت تسلیحات این جت جنگی دیگر پشتیبانی نمی‌شود/ دلیل همکاری نیروی دریایی ایالات متحده و بوئینگ
تینا مزدکی_علت این تصمیم ناشی از کنار گذاشته شدن برخی از اجزای اصلی پردازنده AN/AYK-22 و دشواری در تأمین قطعات ضروری آن بوده است. نیروی دریایی آمریکا در نظر دارد این پروژه را به شرکت بوئینگ محول کند؛ اما از سایر شرکت‌ها نیز خواسته شده تا توانایی‌های خود را برای تحقق این طرح معرفی نمایند.
- وظیفه پردازنده AN/AYK-22 مدیریت تسلیحات و تجهیزات خارجی جنگنده‌های سوپر هورنت و گرولر محسوب می‌شود.
- ناوگان دریایی آمریکا عزم خود را جزم کرده است تا قطعات جانشین برای این سامانه قدیمی طراحی و تأیید کند.
- شرکت بوئینگ به عنوان گزینه اصلی برای اجرای این پروژه در نظر گرفته شده، اما دیگر شرکت‌ها تا تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ فرصت دارند تا توان خود را اعلام کنند.
- این اقدام بخشی از کوشش‌های آمریکا برای حفظ کارایی ناوگان سوپر هورنت و گرولر می‌باشد، پس از اینکه تولید این نوع هواپیماها متوقف شد.
چرا کامپیوتر تسلیحاتی سوپر هورنت از پشتیبانی خارج شده است؟
دفتر برنامه‌ریزی جنگنده‌های F/A-18 سوپر هورنت و هواپیمای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر در رده سامانه‌های هوایی نیروی دریایی آمریکا، برنامه دارد تا برای پردازنده مدیریت تسلیحات AN/AYK-22 قطعات جایگزینی طراحی و تأیید کند.
این تصمیم اتخاذ شده، به‌دلیل اعلام نیروی دریایی مبنی بر این که به علت توقف تولید برخی قطعات کلیدی، ادامه پشتیبانی از سامانه فعلی دیگر امکان‌پذیر نیست، اتخاذ شده است.
این چالش در صنعت دفاعی به عنوان "کاهش منابع تولید و کمبود مواد" شناخته می‌شود. این وضعیت به‌وجود می‌آید زمانی که تأمین‌کنندگان، تولید قطعات ضروری برای سامانه‌های قدیمی را متوقف می‌کنند و جایگزینی آن‌ها به یک فرآیند دشوار و پرهزینه تبدیل می‌شود.
پردازنده AN/AYK-22 در نظام جنگنده چه نقشی ایفا می‌کند؟
پردازنده مدیریت تسلیحات AN/AYK-22 یکی از اجزای کلیدی سامانه‌های الکترونیکی جنگنده‌های سوپر هورنت و گرولر است. این واحد وظیفه برقراری ارتباط میان رایانه مأموریت هواپیما و تجهیزات نصب‌شده بر روی نقاط حمل خارجی آن را بر عهده دارد.
تجهیزاتی نظیر موشک‌ها، بمب‌ها، مخازن سوخت و غلاف‌های الکترونیکی به‌عنوان بارگذاری‌شده بر روی نقاط حمل ممکن است نصب شوند. پردازنده مدیریت تسلیحات، اطلاعات مربوط به این تجهیزات را دریافت کرده، در انتخاب سلاح کمک کرده و ارشادهای لازم برای آزادسازی تجهیزات را منتقل می‌کند.
از کار افتادن یا کمبود قطعات لازم برای این سامانه می‌تواند فرایند تعمیر و نگهداری هواپیماهایی که به آن مجهز هستند را دچار مشکل نماید. به همین دلیل، طراحی قطعات جایگزین تنها به مسائل الکترونیکی محدود نمانده و بخشی از تلاش برای حفظ قابلیت عملیاتی ناوگان نیز در نظر گرفته می‌شود.
چرایی همکاری نیروی دریایی آمریکا و بوئینگ
نیروی دریایی آمریکا به‌طور رسمی اعلام کرده است که خواهان واگذاری طراحی و تأیید قطعات جایگزین به بوئینگ در قالب توافق‌نامه فعلی سفارش‌دهی خود است.
با این حال، نیاز اعلام‌شده در تاریخ ۹ اکتبر به معنای قطعی‌شدن قرارداد نیست و هدف از انتشار این اطلاعیه، شناسایی شرکت‌هایی است که ممکن است توانایی اجرای پروژه را دارا باشند.
نیروی دریایی نیز اطلاعاتی پیرامون قیمت‌های ارائه‌شده، زمان تأمین و موجودی کنونی قطعات جانشین احتمالی درخواست کرده است.
ارزش نهایی سفارش، تعداد پردازنده‌های مشمول پروژه و زمان خاتمه کار هنوز مشخص نشده‌اند.
چالش‌های نگهداری ناوگان با توقف تولید سوپر هورنت
پروژه‌ای در حال اجرا است که نشان می‌دهد برنامه تولید جنگنده‌های سوپر هورنت به پایان نزدیک می‌شود. خط تولید بوئینگ در سنت لوئیس انتظار می‌رود که آخرین فروندهای جدید F/A-18 سوپر هورنت را در سال ۲۰۲۷ به اتمام برساند. این برنامه پس از درخواست نهایی نیروی دریایی آمریکا برای خرید ۱۷ فروند در سال ۲۰۲۴ ادامه یافته است.
علاوه بر این، بوئینگ دیگر هواپیمای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر را تولید نخواهد کرد. نیروی دریایی آمریکا در سپتامبر قراردادی به ارزش ۱۶٫۷ میلیون دلار به بوئینگ اعطا کرد تا برنامه‌ریزی برای تعطیلی خطوط تولید این دو جنگنده را انجام دهد. این برنامه‌ریزی شامل تهیه فهرستی از تجهیزات و ابزارهای تولیدی متعلق به دولت آمریکا نیز می‌شود.
در همین حال، بوئینگ برای توسعه جنگنده آینده ناونشین با نام F/A-XX انتخاب شده است که بتواند در آینده جایگزین جنگنده‌های کنونی ناونشین گردد.
برنامه ارتقاء سوپر هورنت در چه بازه‌ای ادامه خواهد یافت؟
توقف تولید به معنای کنار گذاشتن فوری جنگنده‌های موجود نیست و هواپیماهای سوپر هورنت فعلی هنوز در برنامه Service Life Modification بوئینگ قرار دارند. هدف این برنامه، ارتقاء جنگنده‌های قدیمی‌تر به استاندارد Block III و افزایش عمر سازه‌ای آن‌ها تا ۱۰ هزار ساعت پرواز است.
بر اساس گزارشی که منتشر شده، انتظار می‌رود این فرایند ارتقاء تا میانه دهه ۲۰۳۰ ادامه یابد.
در چنین شرایطی، تأمین قطعات برای سامانه‌های قدیمی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا حتی اگر بدنه جنگنده به لحاظ سازه‌ای قادر به خدمت‌رسانی برای سال‌ها باشد، نبود قطعات الکترونیکی ضروری می‌تواند استفاده و نگهداری آن را دشوار سازد.
منبع: defence blog
۲۲۷۳۲۳