عینک هوشمند سامسونگ قصد ندارد به‌طور کامل جایگزین گوشی‌های هوشمند شود، بلکه به دنبال تسهیل دسترسی سریع به برخی عملکردهای آن است؛ به‌نحوی که کاربر بتواند بدون نیاز به خارج کردن گوشی و در دست گرفتن آن، کارهای خاصی را انجام دهد.

این گجت تنها یک دوربین Wearable یا دستیار صوتی نیست. بلکه با وجود دوربین، میکروفون و بلندگوهایی که در فریم آن گنجانده شده، این عینک قادر است اطلاعاتی از محیط اطراف خود دریافت کرده و بر اساس آن، خدمات متعدد و متنوعی را ارائه دهد. این طراحی نتیجه سال‌ها تجربه سامسونگ در عرصه تولید تجهیزات تلفن همراه و توسعه سخت‌افزار است، تجربیاتی که به همراه قابلیت‌های هوش مصنوعی، بر راحتی استفاده مداوم و ارتباط با اکوسیستم Galaxy متمرکز شده است.

در ادامه، به بررسی مهم‌ترین جوانب مهندسی و طراحی این محصول و رویکرد سامسونگ در گسترش هوش مصنوعی در اکوسیستم گلکسی خواهیم پرداخت.

مهندسی دقیق برای افزایش راحتی در استفاده روزمره

جیمز چوی، معاون اجرایی سامسونگ و مدیر تیم تحقیق و توسعه واقعیت گسترده (XR) در بخش تجربه موبایل (MX)، اشاره می‌کند که توسعه عینک هوشمند تحت تأثیر تجربه این شرکت در طراحی Galaxy XR بوده است. به گفته او، کار بر روی این محصول به مهندسان سامسونگ یاری رسانده تا نیازمندی‌های دقیق‌تری را برای طراحی دستگاه‌هایی که به‌طور مستقیم روی صورت قرار می‌گیرند، درک کنند.

تفاوت اساسی عینک با گوشی یا ساعت هوشمند این است که کاربر مجبور است مدت طولانی‌ای آن را روی چهره خود نگه دارد. در این شرایط، حتی تغییرات جزئی در حدود یک دهم میلی‌متر می‌تواند روی راحتی استفاده تأثیر گذارد. عواملی نظیر وزن، ضخامت، توزیع فشار و نحوه دفع حرارت باید با نیازهای سخت‌افزاری هم‌زمان در نظر گرفته شوند.

برای دستیابی به فریمی باریک و سبک، سامسونگ از لولاهای فشرده و مقاومی، روش‌های نوین تولید و اجزای سخت‌افزاری بهینه بهره برده است. این لولاها به طوری طراحی شده‌اند که در برابر خوردگی و فشارهای روزمره مقاومت کنند. همچنین طراحی اختصاصی دسته‌های عینک، به تقویت استحکام کلی فریم کمک می‌کند.

مدیریت حرارت پردازنده نیز یکی دیگر از مسائلی بود که در طراحی مورد توجه قرار گرفته است. سامسونگ با استفاده از ماده گرافیتی با قابلیت هدایت حرارت در بخش چپ عینک، تلاش کرده تا انتقال حرارت به صورت کاربر کاهش یابد.

تناسب فریم با فرم صورت، در کنار کاهش وزن و ابعاد نیز از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. سامسونگ با استفاده از طراحی محاسباتی و همکاری با فعالان صنعت عینک، نقاط تماس فریم با ناحیه پیشانی، استخوان گونه و پشت گوش را بررسی کرده است. هدف از این تحقیق، توزیع متوازن وزن بین دو طرف عینک و کاهش فشار در بخش‌های مختلف صورت بوده است.

این اقدامات نتیجه سرمایه‌گذاری بلندمدت سامسونگ در حوزه عینک‌های هوشمند است؛ مسیری که منجر به ثبت حدود ۲۰۰ درخواست اختراع در ارتباط با این گونه محصولات شده است.

دوام در شرایط روزمره و شارژدهی تا ۹ ساعت

سبک و باریک بودن فریم به تنهایی برای موفقیت یک عینک هوشمند کافی نیست. چنین محصولی باید در برابر شرایطی که عینک‌های معمولی در طول استفاده روزانه با آن‌ها مواجه می‌شوند نیز مقاوم باشد.

سامسونگ به‌علاوه بر پیاده‌سازی فرایندهای کنترل کیفیت معمول در محصولات Galaxy، آزمایش‌های خاص دیگری را برای ارزیابی دوام عینک در نظر گرفته است. این آزمایش‌ها شامل بررسی مقاومت در برابر دماهای بالا، رطوبت، مواد ضد آفتاب، محصولات آرایشی و عرق می‌شوند.

مسئله شارژدهی نیز یکی دیگر از جنبه‌هایی است که سامسونگ برای بهبود آن، سخت‌افزار و نرم‌افزار عینک را بهینه کرده است. طبق ادعای این شرکت، دستگاه می‌تواند با یک بار شارژ تا ۹ ساعت استفاده فعال را پشتیبانی کند؛ حتی زمانی که کاربر از قابلیت‌هایی چون Gemini یا ضبط ویدیو بهره ببرد.

کیس شارژ همراه نیز می‌تواند امکان شارژ کامل عینک را بیش از هفت بار فراهم آورد. این ویژگی می‌تواند نیاز به شارژ مکرر را کاهش داده و استفاده از دستگاه را در طول روز ساده‌تر کند.

عینک هوش مصنوعی؛ فراتر از تجربه مبتنی بر نمایشگر

شیوع عینک‌های مجهز به هوش مصنوعی پیش از هر چیز به این وابسته است که کاربران این محصولات را برای استفاده روزانه مناسب بیابند. از دیدگاه سامسونگ، دست‌یابی به چنین هدفی فقط با افزودن قابلیت‌های هوش مصنوعی ممکن نیست؛ بلکه نیازمند طراحی دقیق، مهندسی مؤثر و شناخت رفتار کاربران در تعامل با فناوری است.

این عینک‌ها با دریافت اطلاعات شنیداری و بینایی از محیط اطراف، قادرند تا متناسب با موقعیت کاربر راهنمایی‌ها و اطلاعات لازم را برای او فراهم کنند. دامنه این کاربردها شامل راهنمایی در لحظه، ترجمه و ثبت تصویر و ویدیو بدون نیاز به در دست گرفتن گوشی همراه می‌شود.

جیمز چوی در توضیح هدف سامسونگ می‌افزاید که این شرکت به دنبال کنار گذاشتن گوشی‌های هوشمند نیست؛ بلکه می‌خواهد عینک‌هایی طراحی کند که وابستگی کاربران به تلفن همراه را کاهش داده و به‌علاوه، روش‌های تعامل آن‌ها با دستگاه‌های مورد اعتماد را کاربردی‌تر و مؤثرتر کند.

به این ترتیب، عینک هوشمند سامسونگ قرار است در کنار گوشی، بخشی از امکانات و تجربیات موبایلی را به‌صورت مستقیم در دسترس کاربر قرار دهد. سامسونگ این رویکرد را به‌عنوان یک قدم اولیه به سمت توسعه نسل جدیدی از رابط‌های هوش مصنوعی در دستگاه‌های موبایل تلقی می‌کند.

ارتباط عینک هوشمند با اکوسیستم گلکسی

عینک جدید سامسونگ به‌عنوان یک دستگاه پوشیدنی، برای فعالیت در کنار گوشی‌های گلکسی و دیگر محصولات این اکوسیستم طراحی شده است. این ارتباط به کاربران این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به استفاده مستقیم از دستان خود، به برنامه‌ها و خدمات آشنا دسترسی پیدا کنند؛ از اپلیکیشن‌های سامسونگ و گوگل گرفته تا خدمات و محتوای دیگر پلتفرم‌ها.

برای نمونه، کاربر می‌تواند با عینک ضبط ویدیو را آغاز کند، پیش‌نمایش آن را در بخش Now Bar گوشی مشاهده کند و سپس فایل ثبت‌شده را از طریق Galaxy Gallery دریافت کند.

سامسونگ همچنین از فناوری Split Computing برای استفاده بهینه‌تر از توان پردازشی دستگاه‌های متصل استفاده کرده است. این فناوری بخشی از پردازش‌ها را بین عینک و گوشی تقسیم می‌کند تا منابع سخت‌افزاری هر دو دستگاه به شکلی بهینه‌تر بهره‌برداری شوند.

ارتباط میان محصولات اکوسیستم گلکسی به این موارد ختم نمی‌شود. کاربران می‌توانند با بهره‌گیری از نمایشگر Galaxy Watch یا حرکات خاص دست، برخی قابلیت‌های عینک را کنترل کنند. همچنین اتصال به Galaxy Buds امکان جابه‌جایی پیوسته صدا میان دستگاه‌ها را فراهم می‌کند.

بدین ترتیب، سامسونگ عینک هوشمند را به‌عنوان عضوی جدید از اکوسیستم Galaxy معرفی می‌کند؛ محصولی که برخی امکانات آن به‌صورت مستقل عمل می‌کند، اما همراهی آن با گوشی و سایر دستگاه‌های گلکسی می‌تواند تجربه‌ای جامع‌تر را برای کاربران به ارمغان بیاورد.

حریم خصوصی؛ یکی از اصول اولیه طراحی عینک

قرار دادن دوربین و میکروفون بر روی وسیله‌ای که قرار است در بیشتر ساعات روز همراه کاربر باشد، موضوع حریم خصوصی را به یکی از چالش‌های مهم طراحی تبدیل می‌کند. جیمز چوی به این نکته اشاره می‌کند که با شخصی‌تر شدن هوش مصنوعی و افزایش نفوذ آن در زندگی روزمره، اعتماد کاربران اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ بنابراین، ملاحظات مرتبط با حریم خصوصی از همان مراحل اولیه توسعه عینک مورد توجه قرار گرفته‌اند.

برای مطلع‌سازی درباره وضعیت ضبط، سامسونگ دو نشانگر LED در نظر گرفته است. چراغ بیرونی به اطرافیان می‌گوید که عینک در حال ضبط است و نشانگر داخلی نیز وضعیت فعال بودن این قابلیت را به خودش کاربر اطلاع‌رسانی می‌کند.

علاوه بر این، عینک به قابلیتی مجهز شده است که تشخیص می‌دهد آیا روی صورت کاربر قرار دارد و در صورت برداشتن دستگاه، ضبط را به‌طور خودکار متوقف می‌کند. اگر نشانگر LED بیرونی نیز پوشانده شود، سیستم تشخیص مسدود شدن چراغ می‌تواند ضبط را غیر فعال سازد.

کاربران همچنین این امکان را دارند که تنظیمات مربوط به حریم خصوصی و شخصی‌سازی را از طریق گوشی گلکسی متصل به عینک مدیریت کنند. سامسونگ اعلام کرده است که اطلاعات صوتی، ویدیویی و محتوای حاصل از قابلیت Screen Sharing کاربران برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی به کار نخواهد رفت.

اهمیت این تدابیر با گسترش قابلیت‌های ادراکی عینک‌های هوشمند افزایش می‌یابد. با افزایش توانایی‌های این دستگاه‌ها در دریافت و تحلیل اطلاعات محیطی، نحوه جمع‌آوری داده‌ها و زمان فعال بودن دوربین و میکروفون حساس‌تر می‌شود. بنابراین، اطلاع‌رسانی شفاف درباره ضبط و فراهم کردن امکان کنترل داده‌ها برای کاربران، به اندازه ویژگی‌های همچون وزن، راحتی و دوام باتری در تجربه نهایی محصول حائز اهمیت خواهد بود.

عینک هوشمند سامسونگ؛ آغاز مرحله‌ای نو در هوش مصنوعی پوشیدنی

سامسونگ، عینک هوشمند جدید خود را به‌عنوان محصول نهایی تحقیق و توسعه در حوزه فناوری‌های پوشیدنی توصیف نمی‌کند؛ بلکه این گجت را نقطه آغاز یک مرحله نوین برای گسترش هوش مصنوعی در این دسته از دستگاه‌ها قلمداد می‌کند.

این شرکت پیشتر با توسعه گوشی‌های تاشو موجی جدید را در عرصه محصولات موبایلی ایجاد کرده است و اکنون می‌خواهد با عینک هوشمند، شیوه‌های جدیدی را برای تعامل کاربران با هوش مصنوعی فراهم سازد.

جیمز چوی در‌خصوص چشم‌انداز این شرکت توضیح می‌دهد که عینک هوشمند گامی به سوی پوشیدگی و شخصی‌تر شدن هوش مصنوعی و حضور طبیعی‌تر آن در زندگی روزمره است؛ مسیری که به گفته او هنوز در ابتدای راه خود قرار دارد.

در نهایت، آینده عینک‌های هوشمند تنها به افزایش قابلیت‌ها یا پیچیدگی فناوری‌های آنها وابسته نیست. موفقیت این محصولات به میزان سازگاری آنها با عادات روزمره کاربران، سهولت استفاده و قابلیت اطمینان آنها بستگی خواهد داشت. عینک هوشمند زمانی می‌تواند به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود که فناوری در آن، به‌طور طبیعی و بدون ایجاد مزاحمت، به‌صورت قابل اعتماد در خدمت کاربران باشد.