رابطه ایران و آمریکا در سه ماه آینده:
تداوم وضع موجود» در شرایط کنونی به معنای آرامش نیست؛ گزارش‌های تازه از بن‌بست مذاکرات و احتمال ازسرگیری حملات حکایت دارد. گره اصلی نیز فقط اصل مذاکره نیست، بلکه ترتیب امتیازهاست: چه کسی ابتدا عقب‌نشینی کند و چه تضمینی دریافت کند؟ اگر این گره باز شود، توافق مرحله‌ای دست‌یافتنی‌تر از حل‌وفصل همه‌ی اختلاف‌ها خواهد بود.
حرف‌های ترامپ را باید جدی گرفت، اما هر اظهار او را نباید تصمیم نهایی تلقی کرد. او امروز نیز میان پایان‌دادن سریع به جنگ و فرسوده‌شدن تدریجی آن، موضعی دوپهلو گرفته است. برای سنجش اعتبار سخنانش باید دید آیا با تحرک نظامی، پیشنهاد مکتوب، اختیار واقعی مذاکره‌کنندگان و امتیاز متقابل همراه می‌شود یا خیر.
می‌دانیم که او به نتیجه‌ای علاقه دارد که بتواند «پیروزی» معرفی کند؛ این نتیجه می‌تواند توافق باشد یا عملیات نظامی. بنابراین، تهدید و مذاکره ممکن است همزمان پیش بروند؛ مسئله‌ی تعیین‌کننده، برآورد او از هزینه و فایده‌ی هر مسیر است.
نتیجه‌ی انتخابات کنگره این محاسبه را تغییر می‌دهد، اما رابطه‌ی مکانیکی میان شکست انتخاباتی و جنگ یا صلح وجود ندارد. اگر جمهوری‌خواهان هر دو مجلس را ببازند، فشار نظارتی و بودجه‌ای بر ترامپ بیشتر می‌شود؛ این وضع انگیزه‌ی پایان‌دادن کم‌هزینه به بحران را تقویت می‌کند، هرچند واکنش تهاجمی برای نمایش اقتدار نیز منتفی نیست.
با ازدست‌دادن فقط مجلس نمایندگان، نظارت و مناقشه بر سر بودجه برجسته‌تر می‌شود؛ با ازدست‌دادن فقط سنا، محدودیت در انتصاب‌ها و تصویب معاهدات اهمیت بیشتری می‌یابد. بااین‌حال، مهار ترامپ حتی با شکست در هر دو مجلس آسان نیست. همچنین کنگره‌ی جدید از سوم ژانویه‌ی ۲۰۲۷ آغاز می‌شود؛ پس اثر سیاسی انتخابات زودتر از اثر نهادی آن ظاهر خواهد شد.
فشار نتانیاهو برای تشدید برخورد مهم است؛ گزارش‌های اخیر از حمایت او از دور تازه‌ی حملات خبر می‌دهند، اما میزان اثرگذاری این فشار بر تصمیم نهایی ترامپ روشن نیست. پیروزی او می‌تواند تداوم همین مسیر را تقویت کند؛ شکستش نیز الزاماً خطر حمله را از بین نمی‌برد، زیرا بر سر برخورد سخت با ایران در میان رقبای اصلی او هم اشتراک نظر وجود دارد.
در صورت تشکیل دولت جایگزین، احتمال تغییر در شیوه‌ی اقدام و هماهنگی با آمریکا بیشتر از دگرگونی بنیادی رابطه با ایران است؛ بن‌بست ائتلافی نیز دوره‌ی عدم‌قطعیت را طولانی می‌کند. برای تشخیص احتمال حمله باید بیش از نام برنده‌ی انتخابات، به همراهی واشنگتن، تحول پرونده‌ی هسته‌ای، رفتار ایران و وجود راه خروج دیپلماتیک نگاه کرد.