در طول دهه ۱۹۶۰، وزارت دفاع ایالات متحده به منظور کاهش هزینه‌ها، نیروی دریایی و نیروی هوایی را ملزم کرد تا از یک پلتفرم جنگنده مشترک استفاده کنند. این تصمیم تحت رهبری رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع آن زمان، اتخاذ شد که در نهایت منجر به طراحی و ساخت جنگنده F-111 گردید. با وجود موفقیت مدل F-111A نیروی هوایی در عملیات‌های خود، نسخه مخصوص نیروی دریایی، یعنی F-111B، با چالش‌های غیرقابل حلی مواجه شد. این شکست پروژه زمینه را برای شکل‌گیری یکی از معتبرترین جنگنده‌های تاریخ، F-14 تامکت، فراهم نمود.

اجبار و شکست یک پروژه مشترک

در اوایل دهه ۱۹۶۰، رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع آمریکا، با هدف کاهش هزینه‌ها، نیروی هوایی و نیروی دریایی را به استفاده از جنگنده‌ای مشترک به نام F-111A تولیدی جنرال داینامیکس وادار کرد. این در حالی بود که نیروی هوایی به دنبال یک بمب‌افکن تهاجمی و نیروی دریایی نیازمند یک جنگنده مدافع برای ناوگان خود بود. F-111A در نیروی هوایی به موفقیت دست یافت و توانست به سرعت ۲ ماخ برسد و ظرفیت بارگیری تسلیحات آن میان ۱۱,۳۰۰ تا ۱۳,۶۰۰ کیلوگرم بود، اما F-111B مختص نیروی دریایی از همان ابتدا با مشکلات اساسی مواجه گردید.

چرا F-111B خوک دریایی نام گرفت؟

F-111B با چالش‌های سختی در راستای عملیات بر روی ناو هواپیمابر مواجه گردید. با وجود انجام اصلاحاتی نظیر کوتاه‌سازی به میزان ۲.۷ متر و افزایش ۲.۱ متری در دهانه بال، این جنگنده همچنان بیش از حد بزرگ و سنگین باقی ماند. وزن آن در بازه‌ای بین ۳۶,۲۸۷ تا ۴۰,۸۲۳ کیلوگرم متغیر بود، در حالی که هدف برای آن تنها ۲۲,۶۸۰ کیلوگرم تعیین شده بود، که این موضوع برای سیستم‌های بالابر و کابل‌های مهارکننده ناوها، بسیار سنگین به شمار می‌آید. همچنین موتورهای TF-30 پرات اند ویتنی مستعد از کار افتادن تحت فشارهای سنگین بودند. این مشکلات به حدی جدی بود که دریاسالار توماس کانلی در جلسات کنگره در مارس ۱۹۶۸ به شدت خطاب به حاضران بیان کرد: «در تمامی جهان مسیحی نیز هیچ منبع و قدرتی برای تبدیل این هواپیما به آنچه ما آرزو داریم وجود ندارد!» در نهایت، این پروژه با هزینه‌ای بالغ بر ۳۷۵ میلیون دلار (معادل ۳٫۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۶) لغو گردید. نیروی دریایی تنها ۷ نمونه اولیه ناکارآمد به دست آورد و نیروی هوایی ۱۵۹ فروند موفق F-111A را دریافت کرد.

تولد یک افسانه: F-14 تامکت

شرکت گرومن ایرواسپیس (Grumman Aerospace)، که در زمینه هوانوردی دریایی تخصص داشت، در پروژه F-111B همکاری داشته و از فناوری‌هایی همچون بال‌های متحرک، رادار هیوز AN/AWG-9، موشک AIM-54 فینیکس و موتور TF-30 برای توسعه یک پلتفرم سبکتر الهام گرفت. نیروی دریایی که از مشکلات F-111B در سال ۱۹۶۶ مطلع شده بود، به گرومن قرارداد طراحی یک جانشین را واگذار کرد. گرومن "مدل ۳۰۳" را توسعه داد که شامل همین فناوری‌ها بود و در ژانویه ۱۹۶۹ میلادی، ۱۰ ماه بعد از لغو F-111B، قرارداد ساخت جنگنده جدید را امضا کرد. به واسطه پیشرفت‌های طراحی انجام شده، مرحله تولید نمونه اولیه از این پروسه کنار گذاشته شد.

اولین جنگنده F-14 تامکت (F-14 Tomcat) در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۷۰ پرواز کرد و تا سال ۱۹۷۳ به طور رسمی وارد خدمت گردید. نیروی دریایی ۶۳۸ فروند F-14 تامکت را خریداری نمود که تا ۳۴ سال (تا سال ۲۰۰۶) در خدمت بودند، در حالی که F-111A نیز به مدت ۳۱ سال عملیاتی بود و هر دو هواپیما در مأموریت‌های خود به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافتند.