آلمان در خلال تاریخ خود، به عنوان کانون خالق برخی از برجسته‌ترین و جذاب‌ترین خودروهای جهان شناخته شده و همواره رویکردهای منحصر به فردی در طراحی وسایل نقلیه به کار گرفته است. این کشور، علاوه بر تولیدات متعارف، به معرفی مدل‌های خاص و خودروهای مفهومی آلمان اقدام کرده که اغلب هدفشان فراتر از صرف زیبایی بوده است.

بررسی مهمترین و عجیب‌ترین طراحی‌های خودرو در تاریخ آلمان

در این مقاله، به بررسی برخی از جالب‌ترین و منحصربه‌فردترین طراحی‌های آلمانی خواهیم پرداخت که طی سال‌ها ظهور یافته‌اند.

فولکس‌واگن بیتل (سال ۱۹۳۸)

فولکس‌واگن بیتل، خودروی وطنی آلمان، با طراحی خاص و گرد خود که در زمان خود بی‌نظیر بود، به دست فردیناند پورشه خلق شد. موتور عقب با خنک‌کنندگی هوا و سیستم تعلیق میله پیچشی‌اش نیز به عنوان یک طراحی غیرمتعارف در بین خودروهای تولید انبوه محسوب می‌شد.

شلورواگن (سال ۱۹۳۹)

شلورواگن که به نام «تخم‌مرغ گوتینگن» شناخته می‌شد، در سال ۱۹۳۹ بر اساس شاسی مرسدس‌بنز 170H طراحی گردید. این خودرو دارای ساختار قطره‌ای و ضریب درگ ۰.۱۸۶، یک شاهکار در مهندسی هواشناسی بود که هرگز به تولید انبوه نرسید.

کلاین‌شنیتگر F125 (سال ۱۹۵۰)

کلاین‌شنیتگر F125 یک میکروکار دو نفره با حجم موتور ۱۲۵ سی‌سی و وزن تنها ۱۵۰ کیلوگرم بود. طراحی بدنه باز و ساده آن که جلوی آن برای دسترسی به موتور به طور کامل باز می‌شد، ویژگی‌ای کاملاً منحصر به فرد بود.

هافمن (سال ۱۹۵۱)

هافمن یک میکروکار لوکس با طراحی جاه‌طلبانه و موتور دو زمانه بود که شاسی غیرمعمولی داشت. بدنه با شکل پیازی و ترتیب نشستن پشت سر هم این خودرو را خاص می‌کرد، اما به خاطر کنترل‌پذیری پایین و قیمت بالا، تعداد کمی از آن تولید شد.

مرسدس‌بنز 300 SL (سال ۱۹۵۴)

مرسدس‌بنز 300 SL، خودرویی زیبا و شناخته‌شده با درب‌های گالوئینگ، نتیجه طراحی نوآورانه شاسی است که به دلیل باری بودنش بر روی این مدل اعمال شد. این طراحی به یک عنصر افسانه‌ای و ماندگار در تاریخ خودرو تبدیل گردید.

بروتش (سال ۱۹۵۴)

اگون بروتش طراح خلاق شناخته‌شده‌ای بود که میکروکارهایی با طراحی کمی عجیب و غریب را خلق می‌کرد. وسایل نقلیه او نظیر بروتش موپتا (Brutsch Mopetta) بسیار کوچک، تک‌سرنشین و ابتدایی بودند و اغلب در نگاه اول شبیه اسکوترهای محصور به نظر می‌رسیدند.

فولداموبیل NWF 200 (سال ۱۹۵۴)

فولداموبیل NWF 200 خودرویی سه‌چرخه و میکروکار آلمانی شناخته‌شده برای شکل خاص و متمایزش بود. این مدل، به روش حمل و نقلی ابتدایی و اقتصادی با طراحی منحصربه‌فرد خود معروف بود.

مسراشمیت KR200 (سال ۱۹۵۵)

مسراشمیت KR200 که تحت مدیریت مهندس هواپیما، فریتز فند طراحی شده بود، به نوعی «اسکوتر محافظت‌شده» محسوب می‌شد. طراحی مبنایی این خودرو شامل صندلی‌های پشت سر هم، سقف حبابی شفاف و فرمان جوی‌استیک بود که از طراحی‌های الهام‌گرفته از ساختارهای هوایی بهره می‌برد.

هاینکل کابین (سال ۱۹۵۶)

هاینکل کابین، یکی از نمایندگان دیگر خودروهای حبابی شناخته‌شده، توسط کارخانه هواپیماسازی هاینکل فلوگ‌تسوگ‌ورکه تولید شد. این مدل با درب جلویی مخصوص، امکان ورود دو یا سه سرنشین را فراهم می‌نمود و با ابعاد کوچک و ظاهری منحصربه‌فردش در خیابان‌های اروپا رایج بود.

گوگوموبیل TS کوپه (سال ۱۹۵۷)

میان مدل‌های کوچک و جعبه‌ای گوگوموبیل، مدل TS کوپه با طراحی شیک و کوچک خود به راحتی در قابل توجه قرار می‌گرفت. این خودرو، با پنجره عقب پانورامیک و خط‌های ظریف‌تر، ظاهری شبیه به یک خودروی اسپرت مینیاتوری داشت.

زونداپ یانوس (سال ۱۹۵۷)

زونداپ یانوس، به نام خدای دوچهره رومی که نامگذاری شده بود، طراحی منحصربه‌فردی داشت. این خودرو با صندلی‌هایی که به طور همزمان به جلو و عقب قرار داشتند و درهایی که به سمت جلو و عقب باز می‌شدند، متمایز بود.

آمفی‌کار (سال ۱۹۶۰)

آمفی‌کار یک وسیله نقلیه دوزیست آلمانی بود که قابلیت حرکت هم در زمین و هم در آب را فراهم می‌کرد. این خودرو به وسیله یک موتور تریومف هرالد (Triumph Herald) تغذیه می‌شد و هرچند در هیچکدام از این وظایف کامل نبود، اما امکان جابجایی بین جاده و آب آن را به گزینه‌ای جذاب تبدیل می‌کرد.

فولکس‌واگن تایپ ۱۸۱ (سال ۱۹۶۸)

فولکس‌واگن تایپ ۱۸۱ که در ایالات متحده به عنوان «چیز» (The Thing) شناخته می‌شود، یک خودروی مناسب برای آفرود بود که بر مبنای اجزای بیتل طراحی شده بود. طراحی جعبه‌ای و کارآمد آن با درهای قابل جداشدن و شیشه جلوی تاشو، به نوعی به یادآور وسایل نقلیه نظامی است.

ملکوس RS1000 (سال ۱۹۶۹)

ملکوس RS1000، یک خودروی اسپرت کمیاب از آلمان شرقی با موتور دو زمانه ورت‌بورگ (Wartburg) بود که به خاطر طراحی خیره‌کننده‌اش معروف شد. درب‌های گالوئینگ و بدنه‌ای با ارتفاع کم و شکل گوه‌ای، ظاهری شبیه به سوپرکارهای غربی به آن بخشید.

ب‌ام‌و M3 یوت (سال ۱۹۸۶)

ب‌ام‌و M3 یوت، نسخه‌ای غیررسمی و داخلی از بخش M ب‌ام‌و بود. این خودرو که در ابتدا به عنوان M3 کانورتیبل طراحی شده بود، پس از آن به یک وانت تبدیل شده بود که همانند یک ترکیب عجیب و قابل استفاده به نمایش گذاشته شد.

آیزدرا اسپایدر 036i (سال ۱۹۸۷)

آیزدرا اسپایدر 036i از طراحان خاص آلمانی، ویژگی‌های منحصر به فردی با طراحی گوه‌ای و شیشه جلوی پانورامیک داشت. یکی از عجیبتری ویژگی‌های آن، آینه پریسکوپی منفردی بود که روی سقف نصب شده و به جای آینه‌های جانبی سنتی عمل می‌کرد.

ب‌ام‌و Z1 (سال ۱۹۸۹)

ب‌ام‌و Z1 خودروی رودستری دو نفره با درهای نوآورانه و برقی بود که به صورت عمودی به داخل رکاب‌ها می‌لغزیدند. پنل‌های بدنه ترموپلاستیک نیز به راحتی قابل تعویض بودند و امکان تغییر رنگ خودرو را به مالکان می‌دادند.

فولکس‌واگن فوتورا (سال ۱۹۸۹)

فولکس‌واگن فوتورا، یک خودروی مفهومی بود که نمای کلی از دیدگاه فولکس‌واگن برای یک وسیله نقلیه خانوادگی پیشرفته را نشان می‌داد. از مهم‌ترین ویژگی‌های آن می‌توان به درب‌های گالوئینگ و سیستم ParkPilot اشاره کرد که نوآوری‌های چشمگیری به شمار می‌آیند.

ب‌ام‌و E1 (سال ۱۹۹۱)

ب‌ام‌و E1، نخستین تلاش جدی این برند برای تولید یک خودروی برقی شهری جمع‌وجور، با طراحی خاصی به منظور افزایش مانورپذیری و کارایی ایجاد شده بود. ابعاد کوتاه و خاص آن به منظور جا دادن باتری‌ها و بهینه‌سازی فضای داخلی در مقیاس کوچک طراحی شده بود.

ویسمان MF30 (۱۹۹۳)

ویسمان MF30، اولین مدل تولیدی این کمپانی تولید خودروهای اسپرت با سبک کلاسیک، زیبایی‌شناسی خودروهای رودستر سنتی را با عناصر کارایی مدرن ترکیب کرده بود.

پورشه C88 (سال ۱۹۹۴)

پورشه C88، یک طرح مفهومی ویژه برای بازار چین بود. این سدان خانوادگی چهار در، که به طور خاص طراحی شده بود، برای تحقق مشخصات مناقصه دولت چین برای یک «خودروی مردمی» ایجاد گردید، هرچند پورشه در نهایت نتوانست این قرارداد را به دست آورد.

ب‌ام‌و Z18 (سال ۱۹۹۵)

ب‌ام‌و Z18، یک کانسپت جسورانه، یک رودستر دو سرنشینه با طراحی مینیمالیستی و بدون سقف بود. این خودرو در اصل یک باگی با موتور V8 قوی طراحی شده بود که زمینه‌ای برای لذت و کارایی در محیط‌های ناهموار فراهم می‌کرد.

آئودی A2 (سال ۲۰۰۰)

آئودی A2، پاسخی نوآورانه به نیاز بازار خودروهای کامپکت بود و با شاسی تمام آلومینیومی خود، بر سبکی و بهره‌وری سوخت تمرکز داشت. طراحی بلند و باریک آن، اگرچه از سوی آئودی غیرعادی به نظر می‌رسید، اما از نظر آیرودینامیک و کارایی بسیار موفق بود.

آئودی روزمایر (سال ۲۰۰۰)

آئودی روزمایر، یک خودروی مفهومی جذاب بود که به خودروهای مسابقه‌ای اتو یونیون (Auto Union) از دهه ۱۹۳۰ ادای احترام می‌کرد. طراحی‌های آیرودینامیکی و موتور W16 قدرتمند آن، نمایانگر تصویری از یک سوپرکار با طراحی خاص و آینده‌نگر بود.

لوتک سیریوس (ساا ۲۰۰۱)

لوتک سیریوس، تلاشی از جانب این کمپانی برای ساخت یک هایپرکار بود. طراحی رادیکال آن با بدنه منحنی و بال عقب بزرگ، نشان‌دهنده یک خودرو با قدرت و سرعت بالاست.

آئودی RSQ (سال ۲۰۰۴)

آئودی RSQ، یک خودروی مفهومی با طراحی پیشرفته که برای فیلم «من ربات هستم» ساخته شده بود، به چرخ‌های کروی شکل مجهز بود که امکان حرکت به هر سمت را فراهم می‌آورد. طراحی مینیمالیستی و آینده‌نگر آن موجب جذابیت خاص این خودرو در سینما شد.

آیزدرا اتوبان‌کوریر 116i (سال ۲۰۰۶)

آیزدرا اتوبان‌کوریر 116i، مدلی مدرن از یک خودروی استریم‌لاینر کلاسیک بود. کاپوت بلند و دو موتور V8 مرسدس‌بنز (هر کدام بر روی یک چرخ عقب) این خودرو را به یک پدیده مهندسی بی‌نظیر تبدیل کردند.

ب‌ام‌و GINA (سال ۲۰۰۸)

ب‌ام‌و GINA، یک خودروی مفهومی نوآورانه با بدنه‌ای ساخته شده از پارچه منعطف و بدون درز بود که بر روی یک ساختار متحرک کشیده شده بود. این طراحی اجازه می‌داد تا خودروی مذکور فرم خود را تغییر دهد و چراغ‌ها یا ورودی‌های هوا را آشکار کند.

فولکس‌واگن XL1 (سال ۲۰۱۳)

فولکس‌واگن XL1، یک خودروی هیبریدی پلاگین دو نفره بود که برای دستیابی به مصرف سوخت فوق‌العاده طراحی شده بود. طراحی آیرودینامیک آن با شکل قطره‌ای و بدنه کم‌ارتفاع ویژگی بارز این مدل محسوب می‌شود.

ب‌ام‌و i3 (سال ۲۰۱۴)

ب‌ام‌و i3 به عنوان اولین خودروی برقی تولید انبوه ب‌ام‌و، با بدنه‌ای کشیده و باریک، همچنین اورهنگ‌های کوتاه و درب‌های خاص به نام «کوچ» (درب‌های عقب با لولای عقب بدون ستون B) شناخته می‌شود. ساختار سلول سرنشین از پلاستیک تقویت‌شده با فیبر کربن (CFRP) و ابعاد نامتعارف آن، یک بیانیه جسورانه در زمینه نوآوری در حمل‌ونقل برقی شهری بود.