آرزوهای بازیگری در سن هشتاد؛ زنانی که شایسته دیده شدن بودند
هادی کیانی فلاورجانی، کارگردان مستند کوتاه با عنوان «می‌خوام بیفتم تو فیلم»، در مصاحبه‌ای با خبرنگار مهر به اشتراک‌گذاری ایده اولیه این مستند پرداخت. او توضیح داد که این ایده از زمانی شکل گرفت که در جستجوی یافتن یک بازیگر زن برای یکی از فیلم‌هایش بود. همین جستجو موجب شد به افراد سالمند و اشتیاق‌شان برای دیده شدن، حتی در سنین ۸۰ سالگی و بیشتر، فکر کند. این موضوع برای او بسیار جذاب بود و به‌نوعی جرقه شروع ساخت مستند از آنجا نشأت گرفت.
این کارگردان در ادامه، از آشنایی‌اش با بازیگر اصلی فیلم سخن گفت و افزود: در آن دوران، مشغول تولید یک فیلم کوتاه برای جشنواره کودک بودم و به دنبال بازیگری سالخورده برای یکی از شخصیت‌های آن فیلم بودم. در اثنای همین جستجو، ایده مستند در ذهنم پرورده شد و من به‌سرعت فیلمبرداری را آغاز کردم. به عبارتی، قبل از آنکه فیلم کوتاه آماده شود، مجبور شدم تصویربرداری مستند را شروع کنم.
این کارگردان با بیان اینکه مدت‌ها به دنبال بازیگر می‌گشت، اضافه کرد: به‌طور تصادفی با بازیگر اصلی مستند در خیابان ملاقات کردم. به او گفتم که فیلمساز هستم و از او خواستم تا در فیلم من نقش‌آفرینی کند. او نیز با شوق و ذوق گفت که به شدت دوست دارد تجربه بازیگری را داشته باشد. در ادامه، درباره مکان زندگی‌اش پرسیدم که برایم بسیار جذاب بود؛ چراکه پنج یا شش زن سالمند در آنجا کنار هم زندگی می‌کردند. صاحب‌خانه نیز زن سال‌خورده‌ای بود که این افراد با کمک یکدیگر، و تا حدودی مستقل از خانوادههایشان، زندگی جمعی را برگزار می‌کردند و مشکلات همدیگر را برطرف می‌نمودند.
او همچنین به بازیگران اصلی فیلم اشاره کرد و گفت: مهری سرتیپی و معصومه محمدی از جمله بازیگران اصلی این مستند هستند و گوهر یزدانی، سکینه گل سفیدی، فاطمه علی بابایی، و گوهر یزدانی نیز در این مستند حضور دارند.
این مستندساز در مورد نزدیکی به دنیای این افراد و برقراری ارتباط با آنها افزود: در زمانی که با آنها در ارتباط بودم، متوجه جنبه‌ای جالب در وجودشان شدم؛ بچه درون این افراد که شاید سال‌ها کمرنگ شده بود، اما سینما توانست آن را احیا کند. فهمیدم که حتی یک فرد ۸۰ ساله، با آنکه ممکن است تنها یک قدم با مرگ فاصله داشته باشد، همچنان خواهان دیده شدن و دریافت محبت است. این نکته برایم بسیار تاثیرگذار بود و مرا ترغیب کرد تا این موضوع را دنبال کنم و مدتی را با آنها به سر کنم.
وی در خصوص چالش‌های فیلمبرداری این مستند گفت: برای ایجاد ارتباط مؤثرتر، به محله آنها رفته و با تجهیزات فیلمبرداری از نزدیک با آنها در ارتباط بودم تا به تدریج دوربین را بخشی از حضور خود بدانند. سعی کردم ترس اولیه‌شان از تجهیزات را کاهش دهم. به‌این‌ترتیب، فضای لازم برای شکل‌گیری داستان مستند فراهم گردید. نکته جالب این بود که این افراد در طول پروسه ساخت مستند، اشتیاق زیادی برای بازیگری داشتند، بی‌آنکه بدانند در حال حاضر در حال بازی در یک فیلم هستند. من نیز با بهره‌گیری از تکنیک‌های سینمایی زنده‌یاد عباس کیارستمی، سعی در رواج روایت مورد نظر خود داشتم.
کیانی افزود: در مجموع، فیلمبرداری حدود سه سال به طول انجامید، با این حال تصویربرداری مداوم نبود. در این مدت بارها به محل زندگی آنها می‌رفتم، اما همیشه فیلمبرداری نمی‌کردم. هدف اصلی من، برقراری ارتباط و شناخت بیشتر آنها بود. نمی‌خواستم تنها در روز فیلمبرداری دوربین را به‌سرعت وارد زندگی‌شان کنم. حتی گاهی دوربین را با خود می‌بردم بی‌آنکه فیلمی تهیه کنم، چراکه می‌خواستم وجود تجهیزات برایشان عادی شود و دوربین را به عنوان بخشی از زندگی روزمره بپذیرند. اگر بخواهم زمان واقعی فیلمبرداری را محاسبه کنم، احتمالاً حدود ۱۲ تا ۱۵ روز ثبت تصویر داشته‌ام.
وی درباره حفظ ارتباطش با سوژه‌های مستند خاطرنشان کرد: همچنان با آنها در تماس هستم. یکی از برنامه‌های آتی من این است که در اصفهان، اکرانی ویژه برای آنها ترتیب دهم و با همراهی خانوادههایشان آنها را به سینما دعوت کنم تا فیلم را در سالن تماشا کنند. می‌خواهم این رویداد به‌عنوان یک سورپرایز برایشان باشد. به نظر من، تماشای اثر بر پرده سینما تأثیر و لذت خاصی دارد که با دیدن آن در تلفن همراه یا لپ‌تاپ قابل مقایسه نیست. این افراد با وجود سن‌وسال‌شان اشتیاق زیادی به ایفای نقش داشتند و من نیز قصد دارم تا حد امکان تجربه‌ای مناسب برایشان فراهم آورم.
کیانی در پایان، درباره این موضوع که آیا خانواده‌های این افراد از حضورشان در مستند مطلع بودند، پاسخ داد: با خانواده‌های آنها گفت‌وگو کردم و پیرامون برنامه انتخاب بازیگر توضیحاتی دادم، هرچند که جزئیات مستند را گفتار نکردم. به آنها گفتم قرار است برای مشارکت در انتخاب بازیگری که باید در فیلم همکاری کند، اقدام شود و از آنها پرسیدم آیا با حضور مادر یا مادربزرگ‌شان در چنین تجربه‌ای مشکلی دارند. خانواده‌ها نیز با این موضوع موافقت کردند و از این تصمیم پشتیبانی کردند.