پدر شهید کاظمی: مجید عاشق وطن و پرواز بود؛ پنج ماه گمان می‌کردیم اسیر شده است
به گزارش خبرنگار ایرنا، نهم اسفندماه ۱۴۰۴، پس از اینکه دشمن، به آب و خاک ایران تجاوز کرد، قرار بود ۲ جنگنده از آشیانه پایگاه هوایی شهید دوران به مقابله برخیزد، اما هوای بارانی شیراز، این عملیات شجاعانه خلبانان ایرانی را به تعویق انداخت.
سرانجام، ساعت ۹ یازدهم اسفندماه، ۲ فروند بمب‌افکن سوخو ۲۴ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در پاسخ به حملات وحشیانه و ناجوانمردانه ارتش تروریستی آمریکا و رژیم کودک‌کش صهیونی، در عملیاتی متهورانه از پایگاه هوایی شهید دوران شیراز برخاستند.
هدف دشوار بود و همه دلیرمردان حاضر در این عملیات، از خلبانان برجسته‌ترین خلبانان نیروی هوایی ایران بودند.
۲ جنگنده سوخو ۲۴ برخاسته از شیراز، موفق شدند با عبور از سد سامانه‌های شناسایی پیشرفته و مواضع راداری متعدد دشمنان، پایگاه العدید قطر (متعلق به نیروهای آمریکایی) را بمباران کنند و سرافرازانه بازگردند.
در جریان این حمله، خسارت‌های سنگینی به این پایگاه دشمن وارد آمد، اما عقاب‌های آسمان ایران در مسیر بازگشت، بر فراز خلیج فارس مورد اصابت سامانه‌های پدافند دشمن قرار گرفتند.
یکی از این خلبانان شجاع، استاد خلبان، سرتیپ دوم، مجید کاظمی بود، خلبانی که به گفته فرماندهان نیروی هوایی و خانواده وی افتخارات پرشماری در کارنامه داشت و از زبده‌ترین تیزپروازان ارتش سرافراز ایران بود.
از ساعت ۱۰ صبح ۱۱ اسفند، تا چهار ماه و ۲۴ روز بعد، خانواده این دلیرمرد ایرانی، شب و روز خود را در میان دلشوره و امید گذراندند؛ مردادماه بود که یک پیکر شهید شناسایی و با انجام آزمایش‌های تخصصی و بررسی‌های دقیق DNA، مشخص شد که متعلق به شهید مجید کاظمی است.
سرانجام، پیکر مطهر خلبان تیزپرواز در روز نهم مردادماه ۱۴۰۵، سرافرازانه به آشیانه بازگشت؛ همان روزی که تنها دخترش، برای تولدش، انتظار او را می‌کشید.
چنانکه کارشناسان گفته‌اند، دشواری این عملیات، به اندازه‌ای بود که خلبانان حاضر در آن شجاعانه و با آگاهی آشیانه را ترک کردند؛ آنها آخرین پرواز خود را برای ایران و شاید به شوق شهادت انجام دادند.
مهمان خانه پدری شهید مجید کاظمی شدیم و با پدر و مادر، برادر، همسر و پدر همسر او به گفت‌وگو نشستیم تا از زندگی و آخرین پرواز این خلبان دلیر ایرانی بگویند.
این گفت‌وگوها به صورت جداگانه بر روی سایت ایرنا فارس، منتشر خواهد شد و در نخستین نوبت، شما را دعوت می‌کنیم تا با یکدیگر پای سخنان پدر این خلبان شهید شیرازی بنشینیم.
مختار کاظمی بازنشسته کادر بهداشت و درمان نیروی هوایی ارتش و پدر سه پسر و یک دختر است، که همه آنها در پایگاه‌های هوایی ارتش متولد شدند.
مجید، فرزند ارشد او در پایگاه هوایی شهید دوران شیراز متولد شد و آخرین بار هم از همین آشیانه پرواز کرد و با مدال شهادت، در آسمان‌ها جاودانه شد.
مایل نبودم پسرم خلبان شود، اما در تصمیمش دخالت نکردم
ایرنا: شما خودتان نیز از نیروهای سرافراز ارتش بودید. آیا دوست داشتید فرزندتان هم در آینده راه شما را ادامه دهد؟
کاظمی: من چون خودم در رشته طب هوایی کادر بهداشت و درمان خدمت می‌کردم و با کارکنان پروازی سروکار داشتم، چندان مایل نبودم پسرم وارد این رشته شود؛ اما خودش علاقه زیادی داشت و من هم در تصمیمش دخالت نکردم.
از همان دوران کودکی به خلبانی علاقه داشت. چهار ساله بود که با مادرش بیرون رفته بود و خواسته بود تا برایش یک دست لباس خلبانی بخرد و گفته بود: «من می‌خواهم وقتی بزرگ شدم خلبان شوم و بروم صدام را از بین ببرم تا دیگر پدر من و پدر بچه‌های دیگر مجبور نباشند به جبهه بروند».
عاشق وطن و پرواز بود
ایرنا: زمانی که از جبهه به خانه برمی‌گشتید و از خاطرات جنگ تعریف می‌کردید، واکنش پسرتان چه بود؟
کاظمی: وقتی از اتفاقاتی که در جبهه می‌افتاد و از مجروحانی که داشتیم و شهدایی که تقدیم کردیم، تعریف می‌کردم، خیلی ناراحت می‌شد و از اینکه سالم برگشته بودم خوشحال بود.
یک عکس هم از آن روزها داریم که با لباس پرواز بر سر سفره هفت‌سین نشسته است.
اما از همان دوران کودکی بسیار صبور بود. وقتی سه سال داشت، یک بار دل‌درد شدیدی گرفت و دوچرخه‌ای که خریده بودیم را نشانش دادیم تا خوشحال شود، بعد از چند دقیقه متوجه شدیم او نیست. وقتی دنبالش گشتیم، دیدیم پشت درختان حیاط روی زمین دراز کشیده و از شدت درد پاهایش را به شکمش چسبانده بود اما چیزی به ما نگفته بود.
او واقعا شجاع و خانواده‌دوست بود، ملت و وطنش را دوست داشت و عاشق لباسش و پرواز بود.
بسیار مهربان بود و دوست نداشت حتی یک نفر از دستش ناراحت شود. در ارتش، همواره کارکنان زیر دستش را «همکارانم» خطاب می‌کرد و اگر به هر دلیلی، به‌واسطه مسئولیت یا جایگاهی که داشت، کسی از او ناراحت می‌شد، کمتر از پنج دقیقه طول می‌کشید تا دل او را به دست بیاورد.
انتخاب من، فقط خلبان جنگنده
ایرنا: از کی به‌طور جدی مطرح کرد که می‌خواهد خلبان جنگنده شود و واکنش شما چه بود؟
کاظمی: از زمانی که دیپلم گرفت، به مادرش گفت که می‌خواهد برای دانشگاه شهید ستاری و رشته خلبانی ثبت‌نام کند.
من خودم با کارکنان پروازی سروکار داشتم. به او گفتم: «حالا اگر می‌خواهی خلبان شوی، اشکالی ندارد؛ هواپیماهای مختلفی داریم که می‌توانی انتخاب کنی»، اما گفت: «نه، من فقط جنگنده را دوست دارم».
سال ۱۳۷۷ در دانشگاه شهید ستاری پذیرفته و سال ۱۳۸۳ فارغ‌التحصیل شد و به شیراز آمد تا به عنوان خلبان سوخو در پایگاه هوایی شهید دوران خدمت خود را آغاز کند.
خلبان‌ها پس از گذراندن یک دوره آموزشی، پرواز را با یک هواپیمای سبک به نام بولان آغاز می‌کنند و پس از اینکه به پرواز عادت کردند، برای پرواز انفرادی یا همان سولو آماده می‌شوند.
رسم بر این است که پس از اولین پرواز سولو، یک سطل آب آماده می‌کنند و زمانی که خلبان از پرواز برمی‌گردد، آب را از بالا روی سرش می‌ریزند؛ خیلی دوست داشتم این مراسم را از نزدیک ببینم، اما فقط فیلمش را دیدم.
همیشه آماده پرواز بود
ایرنا: در ۲۷ سال خدمت او، جنگ تحمیلی دوم و حوادث دیگری داشتیم، درباره حضور خلبان شهید در این ماموریت‌ها صحبت کنید.
کاظمی: همیشه آماده پرواز بود؛ پیش از این هم در جنگ با داعش و هم ماموریت‌های متعدد دیگری حضور داشت، اما هیچ‌وقت درباره آنها چیزی به ما نمی‌گفتند.
حتی درباره همین ماموریت آخر، روز قبل از پرواز با عروس و نوه‌ام صحبت کرده بود اما به آنها چیزی راجع به عملیات پیش رو نگفته بود.
روز نهم اسفند با آغاز جنگ تحمیلی، به همسر و دخترش گفته بود چون پایگاه امن نیست، شما به خانه پدرتان بروید و من اینجا می‌مانم.
حتی برای خداحافظی هم به خانه نیامده بود، آمده بود در راه‌پله ساکش را گرفته و رفته بود.
از فرزندمان شناخت داشتیم و از دیگران هم درباره ویژگی‌هایش چیزهایی می‌شنیدیم؛ اما اکنون از دوستان و همکارانش متوجه شده‌ایم که چقدر باسواد، بامعلومات، استاد و فداکار بوده است. نمی‌خواهم فقط از روی علاقه پدری تعریف کنم، اما آنچه از همکارانش می‌شنویم، نشان‌دهنده شخصیت والای او است.
پنج ماه، گمان می‌کردیم اسیر شده است
ایرنا: از پرواز یازده اسفند بگویید.
کاظمی: حمله به پایگاه هوایی آمریکا در قطر اهمیت زیادی داشت، چهار استاد خلبان، برای انجام این ماموریت انتخاب شدند که یکی از آنها پسر من بود.
صبح روز یازدهم اسفندماه پرواز کردند. حدود ساعت ۱۰:۳۰ قرار بود برگردند که خبر رسید یک هواپیما برنگشته است. پیگیری کردیم و متوجه شدیم که هر دو هواپیما در قطر مورد اصابت قرار گرفته‌اند.
حدود پنج تا پنج ماه و نیم به ما گفتند که خلبانان جنگنده‌ها اسیر هستند؛ اما در تاریخ ششم مردادماه ۱۴۰۵، با پیکری شناسایی شد که پس از انجام آزمایش DNA ، معلوم شد که متعلق به فرزندمان است.
باز هم مانع انتخابش نمی‌شدم
ایرنا: اگر به روزی برگردید که پسرتان ۱۸ سال داشت و اعلام کرد که می‌خواهد به‌طور جدی وارد حرفه خلبانی شود، اجازه می‌دادید؟
کاظمی: بله، اگر خودش علاقه داشت، اجازه می‌دادم.
من خودم اگر بخواهم دوباره انتخاب کنم، رشته پرستاری را در سطح بالاتری ادامه می‌دادم، چون به رشته‌ام علاقه دارم. او هم به رشته خلبانی علاقه داشت و من مانعش نشدم. خیلی زود به درجه استاد خلبانی رسید و شاگردانی تربیت کرد که بعضی از آنها خودشان استاد شدند.
در این مدت، فرماندهی‌های مختلفی هم به او پیشنهاد و ابلاغ شده بود؛ اما این مسئولیت‌ها را زمانی قبول می‌کرد که مانعی برای پرواز نباشد.
قدردان مردم هستم
ایرنا: اکنون برای کدام ویژگی او بیشتر دلتنگ می‌شوید؟
کاظمی: نمی‌توانم بگویم؛ هر چیزی که از او می‌خواستم، نه نمی‌گفت، هیچگاه، هیچ‌وقت.
ایرنا: امروز یک ایران، پسرتان را می‌شناسند و به او افتخار می‌کنند. چه صحبتی با مردم دارید؟
کاظمی: من خوشحالم که مردم تا این اندازه فداکاری کردند و قدردان بودند. از همه آنها تشکر می‌کنم؛ از زمانی که خبر این اتفاق را شنیدند، بیشتر کسانی که می‌شناختیم در کنار ما بودند.
به‌ویژه زمانی که خبر شهادت اعلام شد، ارگان‌ها و نهادهای مختلف هیچ‌کدام ما را تنها نگذاشتند. قدردان همه آنها هستیم و تشکر می‌کنم.
خلبانان جوان، راه پسرم را ادامه دهند
ایرنا: چه سخنی با خلبانان جوان نیروی هوایی ایران دارید؟
کاظمی: دوست دارم خلبانان جوان نیروی هوایی ارتش، راه پسرم را ادامه دهند.
حالا که آماده‌اید با انگیزه، برای انجام وظایف خود تلاش کنید.
توصیه من به جوان‌ها این است که هر شغلی را که دوست دارند، همان را انتخاب و دنبال کنند؛ فرقی نمی‌کند خلبانی باشد، پزشکی باشد یا هر شغل دیگری. مهم این است که به حرفه مورد علاقه خود وارد شوند و آن را ادامه دهند.
به خانواده‌ها هم توصیه می‌کنم که مانع انتخاب فرزندانشان نشوند.