زمین به میزبانی یک ماه کوچک جدید نائل آمد
فرارو- شدت گرانش زمین بار دیگر یک جرم فضایی کوچک را به مدار خود کشانده است و این پدیده شگفت‌انگیز فرصتی بی‌نظیر برای دانشمندان فراهم می‌کند تا به بررسی سنگ‌های آسمانی نزدیک به زمین بپردازند.
بر اساس گزارشی از فرارو به نقل از ایندیپندت، سیاره زمین به تازگی یک همسایه آسمانی کوچک را پذیرفته است؛ «خرده‌ماه» که پس از به دام افتادن در کشش گرانشی زمین، به دوران موقت خود به دور این سیاره پرداخته است. این جرم آسمانی، که به طور رسمی به عنوان سیارک «2026 QQ8» شناخته می‌شود، در آوریل گذشته به دام گرانش زمین گرفتار و به گردش پیچ‌خورده‌اش در اطراف سیاره آبی آغاز کرده است.
این قمر موقت در ابتدا توسط کریستیان سارنِچکی، ستاره‌شناس مجارستانی و از فعال‌ترین جستجوگران سیارک‌های جهان، شناسایی شد. محاسبات نشان می‌دهد که این جرم قبل از آزادی از دام گرانش زمین در سال 2027، به مدت یک و نیم دور کامل به دور سیاره ما می‌چرخد و بعداً به سفر دائمی خود در منظومه شمسی ادامه می‌دهد. سارنچکی این صخره فضایی را نخستین بار در ماه اوت مشاهده کرد، اما جزئیات مربوط به این پدیده به تازگی پس از بررسی‌های فنی توسط «مرکز ریزسیاره‌ها» وابسته به اتحادیه بین‌المللی نجوم اثبات و منتشر شده است.
با توجه به بازسازی دقیق مسیر حرکتی این سیارک، دوره طبیعی گردش آن به دور خورشید نزدیک به 359 روز به طول می‌انجامد و تقریباً هر ده سال یک بار به نزدیکی زمین می‌رسد. در جریان چرخش کنونی، تخمین زده می‌شود نزدیک‌ترین فاصله‌ای که این صخره فضایی با زمین خواهد داشت، حدود 568 هزار کیلومتر باشد؛ فاصله‌ای که تقریباً 1.5 برابر میانگین فاصله طبیعی ماه از زمین است.
این جرم کیهانی که قطر آن تقریباً دو متر است، هیچ‌گونه تهدیدی برای ساکنان زمین ایجاد نمی‌کند؛ چرا که حتی اگر به مسیری برای برخورد مستقیم هم برسد، به واسطه اصطکاک شدید با جو سیاره، متلاشی و نابود خواهد شد. به دام افتادن قطعات فضایی در مدار زمین، امری غیرمعمول نیست. تحقیق‌های علمی در سال گذشته نشان داده‌اند که در هر لحظه‌ای ممکن است تا شش خرده‌ماه موقت در اطراف سیاره ما وجود داشته باشند.
بخش عمده این قمرهای کوچک ممکن است بقایای خود ماه اصلی باشند که پس از برخورد شهاب‌سنگ‌های بزرگ به فضا پرتاب شده‌اند. یک نمونه بارز از این دسته، سیارک 40 متری «کامو اولوا» است که در سال 2016 کشف و به شبه‌ماهواره زمین تبدیل شده است. بررسی‌های طیف‌سنجی نشان‌دهنده شباهت ساختار نوری آن به نمونه‌های سنگ ماه است که تحت تأثیر تابش‌های کیهانی دچار فرسایش شده‌اند.
پژوهشگران بیان می‌کنند، منشأ قمری این تکه‌سنگ‌ها نشان‌دهنده این است که برخوردها بخش بزرگی از قطعات خردشده را به سیستم زمین-ماه منتقل کرده‌اند؛ داده‌هایی که برای درک ماهیت اجرام نزدیک به زمین، چگونگی شکل‌گیری قمرهای سیارات سنگی و کنترل خطرات احتمالی آن‌ها برای سیاره ما بسیار مهم است. عمر این اجرام معمولاً بین یک تا ده میلیون سال تخمین زده می‌شود، در حالی که برخی از آن‌ها می‌توانند به مدت 150 میلیون سال به حیات در کیهان ادامه دهند.