در عصری که مفهوم «ماسل کار» با خودروهای دو‌در سایز متوسط و موتورهای V8 بزرگ گره خورده بود، برخی از جذاب‌ترین و قدرتمندترین ماشین‌های عضلانی کلاسیک آمریکا با بدنه‌ای کاملاً کوچک و چابک توانستند معادلات را بر هم بزنند. خودروهای کامپکت که فاصله بین دو محور آن‌ها کمتر از ۲۷۹ سانتی‌متر است، به دلیل هندلینگ سریع‌تر، پاسخ‌گویی بهتر و انتقال وزن کارآمدتر، مزیت‌های خاصی در خیابان‌ها ارائه می‌کردند. در ادامه به معرفی ۷ خودروی کلاسیک می‌پردازیم که اثبات کردند اندازه مهم نیست، بلکه توانایی‌ها حرف اول را می‌زنند.

۱. ای‌ام‌سی هورنت SC/360 مدل ۱۹۷۱ (AMC Hornet SC/360)

ای‌ام‌سی هورنت SC/360 با فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری خود، یک خودروی کامپکت واقعی بود. این مدل تنها در سال ۱۹۷۱ تولید شد و با موتور ۳۶۰ V8 که در نسخه Go Package قدرت ۲۸۵ اسب بخار و ۵۲۸ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد، عملکردی در حد سوپرکارها داشت. وزن حدوداً ۱,۳۶۰ کیلوگرمی آن، نسبت قدرت به وزن چشمگیری ایجاد کرده بود و می‌توانست مسیر یک‌چهارم مایل را در حدود ۱۴٫۵ ثانیه طی کند. ای‌ام‌سی تنها ۷۸۴ دستگاه از این خودرو را ساخت و علیرغم طراحی جذاب و قیمت کمتر از ۳,۰۰۰ دلار در زمان خود، استقبال چندانی از آن نشد. امروزه یافتن این مدل دشوار است، اما نمونه‌ای از آن در حراجی مکوم ایندی ۲۰۲۲ با قیمت ۵۵,۰۰۰ دلار به فروش رسید.

۲. شورولت کامارو SS مدل ۱۹۶۹ (Chevrolet Camaro SS)

نسل اول شورولت کامارو نیز با فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری، یک خودروی کامپکت محسوب می‌شد. مدل کامارو SS 1969 با موتور ۳۹۶ L78 V8 که ۳۷۵ اسب بخار قدرت و ۵۶۲ نیوتن‌متر گشتاور داشت، بی‌شک یک خودروی عضلانی قدرتمند بود. این خودروی استاندارد می‌توانست مسیر یک‌چهارم مایل را در ۱۴٫۲ ثانیه طی کند که با توجه به محدودیت‌های جنرال موتورز در آن زمان برای موتورهای زیر ۶,۵۵۰ سی‌سی، عملکردی فوق‌العاده به‌شمار می‌رفت. قیمت اولیه آن کمی بیش از ۳,۰۰۰ دلار بود و امروز ارزش یک کامارو SS مدل ۶۹ با موتور ۳۹۶، نزدیک به ۱۰۰,۰۰۰ دلار تخمین زده می‌شود. تنها ۴,۸۸۹ دستگاه از نسخه ۳۹۶ L78 تولید شد که آن را به مدلی نسبتاً کمیاب و بسیار خواستنی تبدیل کرده است.

۳. داج دیمون مدل ۱۹۷۱ (Dodge Demon)

هنگامی که داج نسخه اختصاصی خود از پلیموث داستر موفق را دریافت کرد، با فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری و نام بحث‌برانگیز «دیمون»، محصولی سبک‌وزن و مقرون‌به‌صرفه عرضه کرد. نسخه ۳۴۰ این خودرو، قیمتی معادل ۲,۷۲۱ دلار داشت و موتور ۳۴۰ V8 آن، ۲۷۵ اسب بخار قدرت و ۴۶۱ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد که برای ثبت زمان ۱۴٫۵ ثانیه در مسیر یک‌چهارم مایل کافی بود. نسخه ویژه دیمون GSS که توسط نمایندگی Grand Spaulding Dodge ساخته می‌شد، دارای موتور ۳۴۰ Six Pack بود که گفته می‌شد بیش از ۴۰۰ اسب بخار قدرت داشت و مسیر یک‌چهارم مایل را در حدود ۱۲ ثانیه می‌پیمود. امروز ارزش یک دیمون ۳۴۰ مدل ۷۱ در شرایط عالی حدود ۷۱,۲۰۰ دلار است، اما در حراجی‌ها می‌تواند به ارقام شش‌رقمی نیز برسد.

۴. فورد موستانگ باس ۴۲۹ مدل ۱۹۶۹ (Ford Mustang Boss 429)

فورد موستانگ با فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری، در ابتدا یک پونی کار بود و تا اواخر دهه ۶۰ میلادی و دسترسی به موتورهای بزرگ، واقعاً عضلانی محسوب نمی‌شد. مدل باس ۴۲۹ سال ۱۹۶۹، با موتور ۴۲۹ کبرا جت V8 که ۳۷۵ اسب بخار قدرت و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد، اولین موستانگ عضلانی واقعی بود. این خودرو مسیر یک‌چهارم مایل را در ۱۴٫۰۹ ثانیه طی می‌کرد که برای یک موستانگ چشمگیر بود، اما در مقایسه با برخی مدل‌های مپار مجهز به موتور همی که در ۱۳ ثانیه بودند، خیره‌کننده نبود. تنها ۸۵۷ دستگاه از باس ۴۲۹ در سال ۶۹ ساخته شد که آن را به خودرویی کمیاب و بسیار کلکسیونی تبدیل کرده است؛ نمونه‌های سالم و مستند آن با قیمتی بیش از نیم میلیون دلار فروخته می‌شوند.

۵. پونتیاک فایربرد ترنس ام مدل ۱۹۷۰ (Pontiac Firebird Trans Am)

پونتیاک فایربرد ترنس ام نسل دوم، با وجود کاپوت کشیده‌اش، به دلیل فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری، یک خودروی کامپکت بود. طراحی ظاهری جذاب و اسپرت آن، یکی از خیره‌کننده‌ترین‌ها در دوران طلایی ماسل کارها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۷۰، ترنس ام با موتور ۴۰۰ رم ایر IV V8 که ۳۷۰ اسب بخار قدرت و ۶۰۳ نیوتن‌متر گشتاور داشت، به قدرتمندترین فایربرد تبدیل شد. این خودرو مسیر یک‌چهارم مایل را در ۱۳٫۹ ثانیه طی می‌کرد. تنها ۸۸ دستگاه از ترنس ام رم ایر IV در سال ۱۹۷۰ ساخته شد که آن را به یک نمونه بسیار کمیاب و ارزشمند تبدیل کرده؛ این مدل‌ها اغلب با قیمتی بیش از ۱۰۰,۰۰۰ دلار به فروش می‌رسند.

۶. پلیموث هِمِی کُدا مدل ۱۹۷۱ (Plymouth Hemi ‘Cuda)

پلیموث باراکودا نسل سوم، با فاصله بین دو محور ۲۷۴ سانتی‌متری، بر روی پلتفرم E-body کرایسلر ساخته شد. این در حالی است که دوج چلنجر با همان پلتفرم، دو اینچ بلندتر و در دسته خودروهای متوسط قرار می‌گرفت. مدل همی کُدا (Hemi ‘Cuda) سال ۱۹۷۱ با طراحی متمایز خود از جمله دریچه‌های گلگیر چهارگانه و جلوپنجره دندانه‌دار، بسیار شاخص بود. این خودرو با موتور ۴۲۶ همی V8 که ۴۲۵ اسب بخار قدرت و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد، نیروی غالب در خیابان‌ها بود و می‌توانست مسیر یک‌چهارم مایل را در ۱۳٫۱ ثانیه طی کند. این قدرتمندترین ماشین خیابانی دوران طلایی ماسل کارها بود که هیچ خودروی متوسط دیگری به پای آن نمی‌رسید.

۷. ای‌ام‌سی اِی‌اِم‌اِکس مدل ۱۹۶۹ (AMC AMX)

ای‌ام‌سی اِی‌اِم‌اِکس یک خودروی دو‌نفره کامپکت بود که با فاصله بین دو محور تنها ۲۴۶ سانتی‌متر، کوچک‌ترین خودرو در این فهرست محسوب می‌شود و عموماً به عنوان یک ماسل کار شناخته می‌شود. ای‌ام‌سی برای رقابت در بازار پونی کارها، با ترکیب سبک‌های ناچ‌بک و فست‌بک، مدلی منحصربه‌فرد را ارائه داد. مدل اِی‌اِم‌اِکس ۱۹۶۹ با موتور ۳۹۰ V8 خود که ۳۱۵ اسب بخار قدرت و ۵۷۶ نیوتن‌متر گشتاور داشت، می‌توانست مسیر یک‌چهارم مایل را در ۱۴٫۲ ثانیه طی کند. این خودرو که حدود ۱,۳۶۰ کیلوگرم وزن داشت، می‌توانست بسیاری از ماسل‌کارهای فورد و جنرال موتورز را شکست دهد. اِی‌اِم‌اِکس مانند دیگر کلاسیک‌های ای‌ام‌سی، بسیار مقرون‌به‌صرفه است و نمونه‌های دست‌نخورده آن با قیمتی کمتر از ۷۰,۰۰۰ دلار فروخته می‌شوند، که مزیت بزرگی برای علاقه‌مندان به رانندگی روزمره با یک ماسل کار کلاسیک محسوب می‌شود.