این پیشرفت حیرتانگیز، ثبتی تاریخی جدید را در سفر کاوشگرهای فضایی ایجاد میکند و ابعاد تازهای از وسعت کیهان را نمایان میسازد. فضاپیمایی که از سال ۱۹۷۷ مشغول فعالیت است، اکنون به دورترین نقطهای از زمین دست پیدا کرده که تا به حال یک ابزار انسانی موفق به رسیدن به آن شده است.
نقطه عطفی تاریخی در سفر وویجر ۱
ناسا به تازگی اعلام کرده است که وویجر ۱ در تاریخ چهارشنبه، ۱۸ نوامبر، در ساعت ۵:۱۶ صبح به وقت شرقی، از مرز «یک روز نوری» عبور کرده است. این فاصله معادل ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر (معادل ۱۶.۱ میلیارد مایل) از زمین است که نور برای طی کردن آن به مدت ۲۴ ساعت کامل نیاز دارد. بنابراین، حالا هر پیامی که از زمین به وویجر ۱ ارسال میشود، یک روز طول میکشد تا به مقصد برسد و یک روز دیگر هم برای دریافت پاسخ آن زمان لازم خواهد بود، که مجموع تأخیر ارتباطی را به دو روز میرساند. این نکته نشاندهندهی بزرگی این موفقیت است.
وویجر ۱ در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷، شانزده روز پس از ورود همتای خود، وویجر ۲، به فضا پرتاب شد. این فضاپیما در سال ۱۹۷۹ از کنار سیاره مشتری و در سال ۱۹۸۰ از مجاورت زحل و قمرش، تیتان، عبور کرد. یکی از نقاط عطف دیگر، ورود آن به عرصه میانستارهای در سال ۲۰۱۲ بود که آن را به نخستین کاوشگر انسانی با چنین دستاوردی تبدیل نمود. وویجر ۱ با سرعت تقریباً ۶۱,۰۰۰ کیلومتر در ساعت به سمت ستاره گلیسه ۴۴۵ (Gliese 445) در صورت فلکی خرس کوچک، واقع در فاصله ۱۷ سال نوری، در حال حرکت است. انتظار میرود این کاوشگر حدود ۴۰,۰۰۰ سال دیگر به فاصله ۱.۷ سال نوری این ستاره برسد. همچنین، وویجر ۲ مسیر دیگری را انتخاب کرده و پیشبینی میشود که در نوامبر ۲۰۳۵ به مرز یک روز نوری از زمین دست یابد.
حفظ حیات کاوشگر؛ تجهیزات فعال و راز دوام وویجر ۱
وویجر ۱ با بهرهگیری از ژنراتورهای هستهای فعالیت میکند که گرمای ناشی از واپاشی پلوتونیوم را به انرژی تبدیل میکنند. با این وجود، میزان تأمین انرژی هر ساله کاهش مییابد و ناسا برای بهینهسازی مصرف، اکثر ابزارهای علمی آن را خاموش کرده است. بر اساس اطلاعات موجود در صفحه وضعیت مأموریت ناسا، تنها مغناطیسسنج و ابزار موج پلاسمایی این فضاپیما به صورت فعال در حال کار هستند. «گری هانت»، یکی از اعضای تیم تصویربرداری اولیه وویجر، طول عمر این کاوشگر را مدیون سختافزارهای آزمایششده و سیستمهای پشتیبان میداند. او توضیح میدهد که اگر هر گونه مشکلی پیش بیاید، کاوشگر بهطور خودکار به سیستم پشتیبان میرود که همواره وضعیت ایمنی را تضمین میکند.
بر روی وویجر ۱ هنوز یک صفحه طلایی (Golden Record) حاوی صداها و تصاویری از زمین نگهداری میشود. «گلن سوانسون»، مورخ، متوجه شده که طراحان این صفحه، دستورالعملهای پخش آن را درون پوشش صفحه نیز تکرار کردهاند تا در صورت آسیب دیدن لایه بیرونی، این اطلاعات پاک نشود. همچنین، ناسا بعد از پرتاب، ۱۰ نسخه اضافی از این صفحه تهیه کرده بود.

